Indian Minerva

Ha... ha.. I'm moving on

2012-01-07T09:54:00.000+05:30

మొత్తానికి ఈరోజు రూముమారుతున్నాను. మూడేళ్ళు! వచ్చినప్పుడు కేవలం ఒకసూట్‌కేసు, ఒక బ్యాగుతోవచ్చాను (దానర్ధం నేను స్వయంకృషిలో చిరంజీవిలాగ ఫ్యాక్టరీలుపెట్టి కోటిశ్వరుణ్ణయ్యాననికాదు :D ). ఇప్పుడు నా పుస్తకాలు షిఫ్ట్‌చెయ్యడానికే ఒక బుజ్జి ఆటో కావాల్సొస్తోంది! "సాఫ్త్ట్వేరుజాబులంటే ఇంకేమీఉండదు ఇలా అదేపనిని రోజంతా చేస్తుండాలి" అని డిప్రెస్ అయిపోతున్నరోజుల్లో వచ్చాను. అంతకంటే పేధ్ధపేధ్ధ డిప్రెషన్స్ చవిచూశాను. మూడు "attempts" :D , అలాంటి తింగరిపనులు మళ్ళీచెయ్యకుండా ఉండటంకోసం నన్నునేను బిజీగా ఉంచుకోవడానికి చేసే ప్రయత్నంలో బోల్డన్ని హాబీస్, ఇంకెన్నో పుస్తకాలు, భాషలు, నాపిచ్చి బ్లాగ్, ఒంటరితనానికి అలవాటుపడాలిగా అంటూ రూంలోంచి గెంటేసిన ఫ్రెండ్స్, ఒంటరితనం బోరుకొట్టిననాడు బీరుపార్టీలు, నిద్రపట్టనిరాత్రుల్లో బీన్‌బ్యాగ్ బైటపడేసి దానిపై పడుకొని సాధనచేసిన ఫ్రెంచిపాటలు, గిటారుప్రాక్టీసులు, ఠారెత్తిన పొరుగింటోళ్ళు తెల్లారాక భయపడుతూచూసిన చూపులు, పొరుగింటి అంకులుకి నాగురించి నేను ఫ్యాక్షనిజాన్ని-వదిలేసొచ్చిన-సమరసింహారెడ్డి రేంజిలో ఇచ్చుకున్న బిల్డప్పులు :) , నేను భయపెట్టిన అంకుళ్ళు, నన్నుభయపెట్టిన nephewలు (అంటే వాళ్ళు నన్ను "అంకుల్" అనేవారన్నమాట :D ), చిన్నపిల్లలతో సిల్లీగొడవలు, ఏంచేసినా వెనకేసుకొచ్చే మా "దైవ-ఓనరు", సినిమాలు, రంజానుటైముల్లో నాలిగింటికితాగిన టీలు, నైటురైడరు పేరుని సార్ధకంచేసుకుంటూ "ఎటెళ్ళాలి?" అని ఒంటిగంటదాకా చర్చించి ఆనక మొదలుపెట్టిన బైకురైడులు, ఇంకా ఎన్నో ఆనందాలు. కానీ ఇప్పుడు నేను ఇక్కడినుందీ వెళ్ళిపోతున్నందుకు బాధపడాలా? "నో నెవర్". I am happy to leave all these things behind. 'cause I am more important to me than my memories. Hah... I can come "back" to memories if I want -may be some time later - but I would not be able to come "back" to myself. So. I am moving on.

Ring out the old home, ring in the new!! :D

న్యూ ఇయరంటే??

2012-01-02T09:33:00.001+05:30

చిన్నప్పుడు:

చిరంజీవి, బాలకృష్ణల గ్రీటింగు కార్డులు కొని టీచర్ల ఇళ్ళకువెళ్ళి, నిద్రలేపి, "యిష్యూ యాపీ న్యూఇయర్" చెప్పిరావడం.

కొత్తబట్టలేసుకొని స్కూలంతా తిరిగి కనబడ్డప్రతోడికీ యి.యా.న్యూ చెప్పడం.

కొద్ది సేపు పుస్తకాలుతీసిచదివి ఇదే తీరున సంవత్సరం పొడుగూతా చదువుతామని ఇంట్లోవాళ్ళకి ధైర్యం చెప్పడం :)

కాలేజిలో:

బుధ్ధిగాచదివేసి కాలేజి ఫస్టురావాలని డిసైడయ్యిపోవడం (మరోసారి)

కొత్తగా కొన్న డైరీలో ప్రతిజ్ఞలు రాయడం (మరోసారి)

సిక్సుప్యాకులకోసం జిమ్ముల్లో జాయినవ్వడం (మరోసారి)

యూతయ్యాక:

పన్నెండువరకూ పబ్బుల్లో గెంతడం

అదయ్యాక బైకుపై అరుచుకుంటూ అందరికీ విషెస్సు చెప్పడం.

పెద్దయ్యాక:

"మందూ" మాకూ మానెయ్యడం, సిగరెట్టుమానెయ్యడం (మరోసారి)

కొత్తబట్టలు కొనిపెట్టాల్సిరావడం :(

టీవీలోవచ్చే ప్రోగ్రాములు చూసి "ఎంజాయి" చెయ్యడం.

ముసలోళ్లయిపోయాక:

చెడిపోతున్న యువతరాన్ని తిట్టుకుని, న్యూయియర్ వేడుకలని ఈసడించుకొని, ఇంకావీలైతే బహిష్కరించి ఒక లెక్చరుదంచి పడుకోవడం.

Adieux 2011

2011-12-31T08:08:00.001+05:30

ఈ సంవత్సరం చించినవి ఇవీ. సగంచించి ప్రక్కనపెట్టినవికూడా అంతే ఉన్నాయ్. వాటిని ఇంకొన్నివాటితో కలిపి వచ్చేఏడాది చించాలనేది రిజొల్యూషను (ఎప్పటిలాగే) :D.

Shawshank Redemption and Rita Hayworth : సినిమా ఎలాగూ చూసేదేకదా అని ఈసారి పుస్తకం ప్రయత్నించాను. చాలాబాగుంది.
A case of Exploding Mangoes : చెత్త నవల!! దారుణం!! ఏదో జియా-ఉల్-హుక్కు మర్డరుతో సంబంధముంది స్టోరీలైనుతో అంటే చదివి బలైపోయాను.
Super Freakonomics : ఫ్రీకోనొమిక్స్ గురించి చెప్పేదేముంటుంది. మనం taken for granted గా తీసుకొనే విషాలకి statistical analysis చేసి 'నిజానికిదీ విషయం' అని చెబుతాడు. మచిపుస్తకం.
Susanne's 7 Husbands : సాత్ ఖూన్ మాఫ్ నచ్చిన ఊపులో కొనిచదివాను. కొంచెం నచ్చీ నచ్చనట్లుగా తగలడింది.
The Shock Doctrine : రెండేళ్ళ క్రితం ఆరోగ్యశ్రీ పధకం గురించిన చర్చలో ఎవరో 'దీన్నొకసారి చదవండి' అని ఎవరితోనో అన్నారు. దాన్ని చదవడం ఇన్నాళ్ళకి కుదిరింది. చదవడం అయిపోయాక పుస్తకం కొనేశాను. దాన్ని ఈఏడు మళ్ళీ చదవాలి :)
The book of Man : ఇది ఓషోది. దీనికింతకన్నా వివరణ అనవసరం.
50 Cent and Robert Green : రాబర్టు గ్రీను, ఈయన పుస్తకాలని అదేదో బూతుపుస్తకాలన్నట్టు చూస్తారు కానీ ఈయన చెప్పేవి ఆసక్తికరంగా ఉంటాయ్. నేనైతే చరిత్ర రిఫరెన్సులకోసం చదువుతాను. నాకునచ్చే సెల్ఫుహెల్పు సిరీస్.
Hyperspace, Parallel World, Physics of the Future, Physics of the Impossible, Beyond Einstein : మిచియోకాకు హవా
Surely You are joking Mr Feynman - Feynman : సైంటిస్టులంటే... అందులోనూ నోబెల్లు లారేటులంటే సీరియస్సుగానే ఉంటారనుకుంటే ఇదోసారి చదవాల్సిందే. ఈ ఫెయిన్మన్ గారు చేసే అల్లరి చాలా బాగుంటుంది.
Revolutions 2020
What Happens When We Die
A Walk to Remember, Dear John: ఈయనగారివి ఇంకా రెండు నాదగ్గర పడున్నాయ్. వాటికి మోక్షం 2012లో అనుకుంటాను.
The Men Within ( a Cricketing Tale )
Muhammad: A Biography Of The Prophet - Karen Armstong
నా ఇష్టం
బలిపీఠం , చదువుకున్న కమల, పేకమేడలు : రంగనాయకమ్మగారి సిరీస్. ఈ సిరీస్‌లో చదవాల్సినవి ఇంకాఉన్నాయ్.
The Book of Nothing : శూన్యము, లేదా nothingness గురించి కళ్ళుతెరిపించే పుస్తకం.
The Immortals of Meluha :
Percy Jackson and the Lightening Thief : Mythology ఆసక్తి ఉంటే చదవాలి. నచ్చింది కానీ రెండోభాగం చదవడం నావల్లకాలేదు.
ఇంకోతి కొమ్మచ్చి, ముక్కోతి కొమ్మచ్చి : ఏం చెబుతాం??
పోలేరమ్మ బండ కధలు : చాలాసార్లు ప్రయత్నించి విఫలమయ్యాను. ఇది ఈ సంవత్సరం దొరికింది.
వివేకానంద జీవిత చరిత్ర 1,2 : ఇంకా ఈయన బోధనలు చదవడం అవలేదు. క్రొత్త సంవత్సరంలో చదవాలి.
Life in a Jar :ఇది Irena Sendler జీవిత గాధ. దీనిగురించొకసారి రాయాలి.
Yugaamtam - Iraavati karve
అమెరికా అనంతర ప్రపంచం : అమెరికాను ఒకప్పటి బ్రిటీష్ సామ్రాజ్యంతో పోల్చుతూ, అమెరికా ప్రభ తగ్గిపోతుంది కాబట్టి ఆలోటును పూరించడానికి భారత్, చైనాలు సిధ్దం కావాలంటూ సాగుతుంది. అదే సమయంలో అమెరికా ఆర్ధిక, విదేశాంగ వ్యవస్థలపై ఒక విశ్లేషణ.
రాముడికి సీత ఏమవుతుంది : ఇతర రామాయణాల గోల. వాల్మీకిదే ప్రామాణికా? అయితే ఎందుకు? అనేది నాకిది చదివాక కలిగిన క్రొత్త సందేహం.
జంధ్యామారుతం
The Flatland : పునరుజ్జీవ కాలంనాటి పరిస్థితులపై ఒక సెటైర్ అట. Funny.

కొత్త పుస్తకాలు కొనకూడదనేది ఇంకో రిజొల్యూషను. ఇదికూడా ఎప్పటిలాగానే.

రాజన్న - నాగార్జునన్న = సినిమా సూపరన్నాహ్

2011-12-25T08:19:00.000+05:30

రాత్రి చూశాం సినిమాని. ఈమధ్య వచ్చిన హిట్టుసినిమాలకన్నా ఖచితంగా చాలారెట్లు మేలైన సినిమా. అలాగని లోపాలు లేవనికాదు. డిక్షను కంటిన్యుటీ లేకపోవడం కొట్టొచ్చినట్టు కనబడ్డది. ఆ మిగిలినవాళ్ళు మాట్లాడేదికూడా authentic accent కాదేమో ననిపించింది (ఈవిషయంలో తెలంగాణ శకుంతతల గారు మంచి రిలీఫ్). నాగార్జున ఫర్వాలేదనిపించినా సినిమాకి అతిపెద్ద లోపం ఆయనేనని చెప్పకతప్పదు. నాగార్జునకి అంతపెద్ద డైలాగులు అవ్సరమా చెప్పండి? "బరతమాత", "దాస్యస్రుంకలాలు" అవసరమా? మనవాళ్ళలో ఒక్కరికీ ఉఛ్ఛారణ సరిగ్గాఉండదని తెలిసీ ఇలాంటి భయంకరమైన డైలాగులెందుకు రాస్తారో అర్ధంకాదు. మాతృభాషనే ఉఛ్ఛరించడం రాని మన మహానుభావులచేత హిందీని ఖూనీ చేయించడం ఒకటి. మాటల విషయంలో కూడా ఇంకొంచెం శ్రధ్ధతీసుకొనుండాల్సింది. "స్కూల్" అనేది ఆరోజుల్లో తెలుగుపదమా?

సినిమాని ఆ బుడ్డిది(మల్లమ్మ) అండ్ కీరవాణి సినిమాని నిలబెట్టేశారు. ఆపిల్ల హీరోయిను, కీరవాణి హీరొ. స్క్రీన్‌ప్లే మరియు సంగీతం బాగున్నాయ్. ప్రధమార్ధంలో సెంటిమెంటు చాలాబాగా పండింది. రాజన్నకు స్నేహితులుగా ఆనలుగుర్నీ ఎన్నుకోవడం చాలా apt choice. మాసు పేరుతో బూతులు, ఐటంసాంగులు, వొళ్ళుచూపించడాలు లేవు. నిజానికి అది అతిపెధ్ధ ప్లస్‌పాయింట్. మాసుప్రేక్షకులకోసమే సినిమాలు తీసినిన మనవాళ్ళు కొన్నాళు ఇలా క్లాసు ప్రేక్షకులకోసం కూడా సినిమాలు తీస్తేబాగుణ్ణు.

ఇంకొన్ని విషయాలు

1) లవ్వుస్టోరీ లేకుండా సినిమాలు తియ్యడం అనేది మనవాళ్ళు చెయ్యరు. కొంతలోకొంత రిలీఫ్ ఏంటంటే ఇందులో మళ్ళీ కమెడియన్స్ లేరు. "నాకీ-మీకీ" భాషమాట్లాడుతూ, వాళ్ళుకూడా ఉండుంటే ప్రేక్షకుల పరిస్థితి దారుణంగా ఉండుండేది.

2) ఇంగ్లీషోళ్ళు మాట్లాడే ఇంగ్లీషే త్వరగా అర్ధమవుతుంది తెలుక్కన్నా. ఇది మనవాళ్ళు ఎప్పుడు తెలుసుకుంటారో.

3) నేషనల్ ఇంటెగ్రిటీ అంటూ మనవాళ్ళు పడే తిప్పలు కొన్నిసార్లు నవ్వుతెప్పిస్తాయ్. రాజన్న స్నేహితుల్లో ఒకరు ముస్లిము, ఒకరు సిఖ్ఖు, ఇంకొకరు రాజపుత్రుడు. మరి క్రైస్తవుణ్ణెలా మిస్సయారో :) . ఉండుంటే బాగుండేది :) . బ్రిటీషువాళ్ళ విలనీని బ్యాలెన్స్‌చేసినట్లుకూడా ఉండేది. మల్లమ్మకూడా అదిలాబాదునుంచి డిల్లీ వెళ్ళేటప్పుడు రాజస్థాన్‌ని ఒకసారి టచ్‌చేస్తుంది :)

4) నెహ్రూ పాత్రధారి కనపడగానే జనాలు గొల్లున నవ్వారు. ఇంకొంచెం జాగ్రత్త తీసుకోనుండాల్సింది. నేనయితే నాగేశ్వరరావుగారిని నెహ్రూగా దాదాపు ఖరారుచేసేశాను :) .

మనోళ్ళు కొన్నాళ్ళపాటు ఈదారిపట్టి నాయకుల జీవితాలు తెరకెక్కిస్తే బాగుణ్ణు. ఎటొచ్చీ ప్రభుత్వానికి నెహ్రూస్ అండ్ గాంధీస్ తప్ప ఇంకెవ్వరూ పట్టరుగా!

అసలు మనమేం చెయ్యాలంటే...

2011-12-18T23:16:00.000+05:30

మనమెంత నీతిగా, నిజాయితీగా పన్నులుకట్టినా మనకి చివరకు మిగిలేది గతుకులుపడిన రోడ్డులు, చెత్త సర్వీసులు, మనడబ్బుతో జీతాలందుకుంటూ మనల్నే అసహ్యించుకుంటూ, లంచంతీసుకోవడం వారి ఉద్యోగ మరియు విద్యుక్త ధర్మని భావించే ప్రభుత్వోద్యోగులు, ఆ సొమ్ముని విదేశీబ్యాంకుల్లో దాచుకొనే రాజకీయనాయకులు. మనదేశం గొప్పది. మనం దేశాన్ని ప్రేమిస్తూనేఉండాలి.

ప్రతిఒక్కడూ తమజీవితాలకంటే, ప్రక్కవాడిజీవితాలమీద ఎనలేని ఆసక్తిచూపి వాణ్ణి అదుపులో ఉంచాలనిచూస్తాడు. ఈ శాడిజానికే సంస్కృతీపరిరక్షణ అని మరొక పేరు. అయినా తనను, తనకుటుంబాన్నీ ఉధ్ధరించుకోలేని చవట సంస్కృతినే ఉధ్ధరించడానికి తెగబడతాడు. మన సంస్కృతి గొప్పది దాన్ని పరిరక్షించుకోవాలి.

అవినీతి నిర్మూలనగురించి ఇల్లెక్కి అరవాలి. స్నేహాలూ, సంబంధాలూ మాత్రం అదే అవినీతిపరులతో నెఱపాలి. ప్రతి వెధవపనినీ ఖండించాలి మనదగ్గరికొస్తే మాత్రం సమర్ధింపులు సిధ్ధంచేసుంచుకోవాలి. ఇదే అవినీతిని మన సంబంధాల్లో కూడా వేర్వేరు పేర్లతో వెలగనివ్వాలి. మన సాంప్రదాయం మేలైనది. దాన్ని ఆచరించాలి.

ప్రతివాడికీ తమ మతమో, కులమో, వర్గమో, ప్రాంతమో, వాదమో ముఖ్యం. ఏ పంద్రాగస్టో, ఛబ్బీస్‌జనవరో తప్పిస్తే మనందరం భారతీయులమని మనకు గుర్తే ఉండదు. మన దేశభక్తి ప్రశస్త్యమైనది. దాన్నలాగే కొనసాగనివ్వాలి .

మన జాతీయనాయకుల త్యాగనిరతిగురించీ, వారి ధైర్యసాహసాలగురించీ, నిస్వార్ధసేవానిరతిని గురించిన ప్రస్థావన పాథ్యపుస్తకాలకే పరిమితం చెయ్యాలి. అవసరమైతే వారివారి జయంత్యుత్సవాలనాడు వారిని వేనోళ్ళపొగడాలి. ఆచరణలోమాత్రం మనప్రవర్తన వారిఆదర్శాలకు ఆమడదూరంలో ఉండాలి. ఆ నాయకులమీద మనకున్న భక్తి ఎల్లలులేనిది. దానినలాగే వర్ధిల్లనివ్వాలి.

మెజారిటీ మతస్థులు మైకులెట్టి చావగొడితే, ప్రజాస్వామ్యమంటే మేజారిటీ అభీష్టం కాబట్టి దాన్ని గౌరవించాలి. అదే మైనారిటీ మతస్థులైతే దాన్ని పెద్దమనసుతో అర్ధంచేసుకోవాలి. ఆ గాడిదలమీద కంప్లైంట్లుమాత్రం చెయ్యకూడదు. మనభక్తి గొప్పది. మనందాన్ని ఇదేరీతిన ప్రకటిస్తూఉండాలి.

ఏరోడ్డు చూసినా మన క్రమశిక్షణ, మన నియమపాలన మనకవగతమైపోతాయ్ అవి మనకు గర్వకారణం. మనం గర్విస్తూనే ఉండాలి.

హరి పొట్టూరి

2011-12-10T20:11:00.001+05:30

మాకు ఇంటర్మీడియట్‌లో Wilkie Collins రాసిన The Moonstone అనే నవల non-detrailed గా ఉండేది. అప్పట్లో దానిని scriptగా చేసుకొని ఎప్పటికైనా "చంద్రబండ" అనబడే సీరియస్సు సినిమాతీయాలని సరదాగా అనుకొని నటినటుల సెలక్షనుకూడా చేసేవాళ్ళం. ఇవ్వాళొక ఇంగిలీషు సినిమాచూస్తుంటే దీన్నే తెలుగులోతీస్తే ఎలాఉంటుంది అని అనిపించింది.. సో...

లక్మీగణపతి ఫిలింస్ సమర్పించు..... హరి పొట్టూరి & పిచ్చోడిచేతిలోరాయి

గమనిక: ఈ సినిమాలోని పాత్రలన్నీ కల్పితాలు. ఎవరినీ ఉద్దేశించినవికావు. ఒకవేళ అలా అనిపిస్తే అది మీ దిక్కుమాలిన ఇమేజినేషను మాత్రమే.

పొట్టూరు హరి చిన్నవయసులో ఉండగానే తల్లిదండ్రులు కారు ప్రమాదంలో మరణిస్తారు. తను వాళ్ళ మామయ్యదగ్గర పెరుగుతుంటాడు. తల్లిలేని పెంపకంలో బా.క.(బాలకధానాయకుడు) పడేబాధలని హృదయవిదారకంగా కనీసం ఇరవై నిమిషాలకు తగ్గకుండా చూపిస్తారు.
మన బా.క.కి పద్దెనిమిదేళ్ళొచ్చేసరికి నాగ చైతన్యగానో, రాం చరణ్‌గానో మారిపోతాడు. వెంటనే ఒక సాంగు. అదయిపోగానే రాంబాబు హనుమంతు(చలపతిరావు) అనే ఒకాయనొచ్చి బా.క. తల్లిదండ్రులు కారుప్రమాదంలో చనిపోలేదని రాయలసీమలోని కౄరుడైన ఫ్యాక్షనిష్టు వీరారెడ్డి(ప్రకాష్ రాజ్) చంపేశాడని. హీరోగారి తొడమీదమచ్చ ఆసమయంలో పడిందేనని చెబుతాడు.
హనుమంతంకుల్‌తో కలిసి ఫ్యాక్షనిజంనేర్చుకొనేందుకు హార్వార్డ్ యూనివర్సిటీకి వెళతాడు. ఇప్పుడుమీకో చెత్తడౌటొచ్చిందన్న విషయం నాకర్ధమయ్యింది. కాకపోతే ఇక్కడంటే ఫ్రీగా చదువుతున్నారుకానీ సినిమాటికెట్టు డబ్బులిచ్చికొంటారుకాబట్టి బుధ్ధిగా చివరివరకూ చూస్తారన్నమాట. సరే వచ్చింది చెత్తడౌటయినా నేనుకాబట్టి ఓపిగ్గా చెబుతాను. ఇది మీరనుకుంటున్న హార్వార్డుకాదు. ఇది మారిషస్సులోఉంది. అన్నట్టు ఈ హార్వార్డు స్కూల్ ఆఫ్ ఫ్యాక్షనిజంకి ఒక motto కూడా ఉంటుందండొయ్. అదేంటంటే "గుర్రుపెట్టినిద్రపోతున్న గాడిదను గెలక్కూడదు".
అక్కడే మన హీరోకి రాం(సునిల్), హరిమణి(కాజల్) పరిచయమవుతారు. అక్కడ లెక్చరర్లుగా ప్రొఫెసర్ డబ్బాల(ఎమ్మెస్. అన్నట్టు ఇది ఆయనకు మనహీరోపెట్టినపేరు), ఇంకోలేడీ ప్రొఫెసర్ మీనాక్షి (ఎవరో అదోరకమైన అందంగావుండే ఒక అనామకురాలు) ఉంటారు. అక్కడినుండి కాలేజీ ప్రేమకధ షురూ. మధ్యమధ్యలో రౌడి విద్యార్ధి మల్లేష్‌తో ఫైట్లు, లెక్చరర్లని ఆటపట్టిస్తూ మాసుప్రేక్షకుల్ని వినోదపరిచే కామెడీలు ఉంటాయ్.
అక్కడ మనహీరో "క్రికెట్టు" ఆటలో మల్లేష్ జట్టును ఓడించడంతో బాగా హైలైట్ అయ్యి. లెక్చరర్లుగా ఉంటూ ఖాళీసమయాల్లో ఫ్యాక్షనిజంచేసుకొనే ఫ్రొఫెసర్ "స్క్రీం" (ఇదికూడా మారుపేరే) కధానాయకుడిలో వాళ్ళమ్మానాన్నల పోలికలు గుర్తించి వీరారెడ్డికి తెలియజేయడంతో, వీరారెడ్డి రాయలసీమనుంచి డైరెక్టుగా హార్వార్డులోకేవచ్చి ఫ్యాక్షనిజం మొదలెడతాడు.
అప్పుడే మనహీరోకి, తమ వంశంలో తాతతండ్రులనుంచి క్రిందితరాలకి అందజేయబడుతున్న గుండ్రాయి(??!!)కి కొన్ని శక్తులున్నాయని, ఆగుండ్రాయిని పొందడంకోసమే వీరారెడ్డి తన తల్లిదండ్రులను హత్యచేశాడనీ, ఇప్పుడా గుండ్రాయి హార్వార్డులోనే ఎక్కడో పాతిపెట్టబడుందని, తనతల్లిదండ్రులుకూడా హార్వార్డులోనే లెక్చరర్లని ఇలా వరసబెట్టి నిజాలు తెలిసిపోతూఉంటాయి. దీంతో సెకండాఫంతా ట్విస్టులేట్విస్టులు. చాలా ఉత్కంఠభరితంగా వుంటుందన్నమాట.
గుండ్రాయిని పాతిపెట్టినచోటుకి ఒక సింహం కాపలాకాస్తుంటుంది. మనహీరో సింహానికి పొడుగుపొడుగు డైలాగులుచెప్పడంతో బోరుకొట్టి పడుకుంటుంది. ఆసమయంలో మనహీరో గుండ్రాయిని తవ్వితీస్తాడు. అప్పటిదాకా సీక్రెట్‌గా హీరో గ్యాంగుని ఫాలో అవుతున్న వీరారెడ్డి గ్యాంగు సీనులోకి ఎంటరవుతుంది.
క్లైమాక్సులో హీరోజట్టు, విలన్జట్టుని గచ్చకాయలాటలో ఓడించి కప్పుగా ఆ గుండ్రాయిని గెలుచుకుంటారు (సినిమా చివర్లో అది ఒట్టి గుండ్రాయికాదని, దాంట్లో ఒక వజ్రముందనీ తెలుస్తుంది).
అలా మనహీరో ఆ గుండ్రాయిని వీరారెడ్డిచేతిలోపడకుండా రక్షించడమేకాకుండా, అటు హరిమణినీ, ఇటు ఫ్యాక్షనిజంలో డిస్టింక్షనునీ సాధించి వేసవిసెలవులకు మళ్ళీ మామయ్యవాళ్ళింటికెళ్ళడంతో కధ ముగుస్తుంది.
దీనికి పార్టుటూగా "హరిపొట్టూరి & రహస్యదీవి" ని టైటిల్‌గా కాయం చేస్తారు. ఆతరువాత వరుసగా "హరిపొట్టూరి & ఖైదీ అక్రం", హరిపొట్టూరి & అగ్నిగుండం", హరిపొట్టూరి & గండభేరుండం", హరిపొట్టూరి & అర్ధయువరాజు", హరిపొట్టూరి - మృత్యులోయ" అని గలీజు క్షమించాలి రిలీజు చేస్తారు

బ్రోకర్ - ఓ మంచి సినిమా

2011-11-29T21:09:00.001+05:30

Wow!! చాన్నాళ్ళకి ఒకమంచి సినిమాచూశాను. ఒక non-glamorous(అవినీతి) అంశాన్ని ఇంత పొందికగా, హత్తుకొనేలా చెప్పడం ఈసినిమా గొప్పదనం. ఈ సినిమాలో ప్రేమలు, ప్రతీకారాలు, రక్తపాతాలు, తారల తళుకులు ఏమీలేవు. చిక్కటి కధవుంది, ముగింపు ఊహించదగినదే ఐనా కట్టిపడేసి చూపించగల బలముంది.

పేధ్ధపలుకుబడున్న బ్రోకరు గణపతి(ఆర్. పట్నాయక్) తనకెదురైన పరిణామాలవల్ల మారిపోయి అలామారే అవకాశాన్ని అందరికీ కల్పించడమే క్లుప్తంగా కధ. "మారే అవకాశం ముఖ్యంకాదు. ఆ అవకాశాన్ని గుర్తించగలగడమే ముక్యం" అనేది ఈ సినిమా motto. సినిమాలో ఎవరికివారే చాలాబాగా నటించారు. కోటా స్రీనివాసరావుగారి గురించి ప్రత్యేకించి చెప్పాల్సిందేమీలేదు. ఆయనచేత పలికించిన "బాధలో ఉన్నప్పుడు మందుతీసుకోవచ్చు. నిర్ణయాలు తీసుకోకూడదు" డైలాగ్ ఆఓదార్పు సన్నివేశంలో బాగా సరిపోయింది. గొల్లపూడివారిని చాలాకాలం తరువాత తెరపై చూడగలిగాను. కొన్నాళ్లక్రితం ఒక బ్లాగులో "అవినీతి అంతంకావాకంటే, అంతం కావాలని పోరాడటం మాత్రమేకాదు, అవినీతిమార్గంలో నడవడానికీ, అవినీతిని ఆశ్రయిచడానికీ నిరాకరించి మొత్తం ఒకతరం కష్టాలుపడైనా నీతిమార్గంలో నడిస్తే ఆతరువాత మనం నీతికలవాటిపడిపోయి అవినీతి దానంతటదే అంతమైపోతుంది" అని ఒక అభిప్రాయాన్ని వెలిబుచ్చారు ఓబ్లాగరు (అది చదవడానికి ఇక్కడ క్లిక్కండి). ఈపాత్రని చూస్తున్నంతసేపూ నాకదే గుర్తుకొచ్చింది. ఆ పాత్రచేత చెప్పించబడిన "అవినీతిపై పోరాడటనికి కొత్తశక్తితో మళ్ళీ పుట్టాలి" డైలాగ్ ఆసందర్భంలో చాలాబాగా సరిపోయింది. కధలో ఒక ముఖ్యమైన మార్పుని తీసుకొచ్చేపాత్రలో శ్రీహరి చాలాబాగా నటించారు. ఆ పాత్రచేత పలికించిన "ఆశ బ్రతికిస్తుంది. ఆశయం చావేలేకుండాచేస్తుంది" కూడా నాకుబాగా నచ్చింది. ఆర్. పి. పట్నాయక్ కూడా చాలా ఓప్రక్క బ్రోకర్ పాత్రనీ, తండ్రి, భర్త పాత్రల్ని coolగా చేసుకుంటూ పోయారు. ఈయన చివరికి మారిపోయి అందరి అవినీతిభాగోతాన్ని రచ్చకీడ్చి సమాజాన్ని ప్రక్షాళనంచేసిపారెయ్యకుండా ఆ చేసేఆవకాశాన్ని మనకే ఇవ్వడం, ఇదే మీకు భగవంతుడిచ్చిన అవకాశమేమో ఆలోచించుకొమ్మనడం బాగుంది.

సినిమాలో ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యంగారితో చేయించబూనిన కామెడీ ట్రాకుని, ఉన్న ఒక్క ఐటంసాంగుని మినహాయిస్తే నాచేతులు బుధ్ధిగా నాదగ్గరేఉన్నాయ్. ఛలో.. seek forward అంటూ కీబోర్డ్‌వైపు పరిగెత్తకుండా. ఆరెండింటినీ మినహాయిస్తే ఆద్యంతమూ ఆసక్తికరంగానే ఉంది. హా.. పేర్లుపడే ఘట్టంకూడా. లంచం విస్తృతిని వివరిస్తూ ఏక్‌తారా నేపధ్యంగా సాగే ఆ పాట, దానికి ధీటుగానా అన్నట్లూ ఆ మూకాభినయకర్తచేసే నాట్యమూ wow!. అసలంతవరకూ ఓ ప్రత్యేకమైన clipగా దాచుకోవచ్చు. సినిమా ముగింపులోకూడా "జెండా ఊపితే మారదురా... వందేమాతరం చాలదురా" అంటూ ముగియటంకూడా చాలా aptగా అనిపించింది.

అలనాటిహీరో సురేష్, మొన్నటి నటీమణులైన ఆశాషైనీ(మయూరి), వేద(అర్చన), కీర్తిచావ్లాలు మరోసారి తళుక్కుమన్నారు. అన్నింటికన్నా ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించవలసింది. ఈ సినిమా మొత్తంలో TV-9 ని glorify చెయ్యడం. వాస్తవంలో వ్యవహారశైలిపైన, అవినీతిపరమైన ఏన్నో ఆరోపణలున్న TV-9 ని ఇందులో "టి.ఆర్.పి రేటింగులు పోయినా ఫర్లేదుగానీ సమాజసంక్షేమంకోసం కష్టపడదాం" అనే భావజాలమున్న వార్తాసంస్థగా చూపించారు. ఇది brand advertising ఏమో నాకుతెలీదుగానీ నాకైతే కామెడీ ట్రాక్‌లా అనిపించింది :) .

మంచి మనిషికో మాట...

2011-11-24T22:29:00.001+05:30

మంచి గొడ్డుకో దెబ్బ అనేది నానుడి. ఇకమీదట దాన్ని మంచి మంత్రికో దెబ్బ అని తిరగరాసుకోవాలేమో. ఎంత నియంతృత్వమైనా, ఎంత రాజరికాలైనా మధ్యయుగాల్లో రాజుగారి వెధవ్వేషాలకు చర్చివాళ్ళు అడ్డుపెట్టేవారట అలాగే వీళ్ళవెధవ్వేషాలకు రాజుగారు అడ్డుపెట్టేవారు. కొన్నిసార్లుమాత్రం రాజుగారే అందర్నీ తన్నితగలేస్తే... ఇంకొన్నిసార్లు రాజుగారు పెచ్చుమీరిపోతున్నారనుకున్నప్పుడు పోపుగారే సైనికసహకారమూ, నైతికసహకారమూ ఇచ్చి ఆరాజుగారి రాజరికాన్ని చాచికొట్టేవారు. ఇదేమీకాకపోయినా రాజుగారు తప్పొప్పుకొని క్షమించమనంటే మొత్తం మఠం(abbey)లోని సన్యాసు(abbot)లందరూ ఒక చింతబరికెపట్టుకొని రాజుగారికి తలాఒకటి తగిలించేవారు (నిజానికి సాంప్రదాయబధ్ధంగా ఆచింతబరికెని వీపుకి సుతారంగా తాకించేవారు. కానీ ఈతంతు మిగతా సన్యాసులందరిమధ్యా జరిగేదికాబట్టి ఆ అవమానమే శిక్షన్నమాట). కాబట్టి తెలిసొచ్చిందేమిటీ, దెబ్బపడితేగానీ దయ్యము దిగదు. Of course... కొన్ని దయ్యాలు మొండివి అవెప్పటికీ దిగవు అదివేరే విషయం. అయితే అదిరాజరికం కాబట్టి, దేవుడు అందరికీ అందుబాటులోవుండడు కాబట్టీ అలా దేవుని ప్రతినిధులైన చర్చివారు రాజావారిని దారిలోపెట్టే భారాన్ని వహించారు. మనకేం ఖర్మ? మనది భేషుగ్గా ప్రజాస్వామ్యం. ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రజలేదేవుళ్ళు. పైపెచ్చు సరకాల సర్వావస్థలయందూ వాళ్ళందరికీ అందుబాటులోనే వుంటారు (ఎటొచ్చీ వాళ్ళకే ధరలతోసహా ఏవీ అందుబాటులోవుండవు). కాబట్టి ప్రతినిధుల్తో పనిలేకుండా ప్రత్యక్షంగా లెంపకాయలకి దిగడం తప్పుకాదేమో.

దీనిపరిధిని మరింత విస్తృత పరచాల్సిన అవసరం వుంది. చేసిన వాగ్దానాలు మరిచితిరుగుతున్న ఎమ్మెల్యేలనూ, పదవులమీదేతప్ప పరిపాలనమీద ధ్యాసనిలుపలేకపోతున్న, జీతాలమీదేతప్ప ప్రజలజీవితాలమీద, వారి బాగోగులమీద ఆసక్తిచూపలేకపోతున్న మంత్రులనూ, ఏడాది పూర్తికావస్తున్నా "జో హుకుం"అంటూ సాగిలపడటంతప్ప తనంటూ ఏనిర్ణయమూతీసుకోని, తీసుకోలేని మన తెలుగుపండితుణ్ణీ, చెప్పులుమోయడంలోతప్ప ఇంకేదానిలోనూ పేద్ద పుడింగితనం ప్రదర్శించని మన నికమ్మాగారినీ, ఉద్యోగబాధ్యతలు గాలికొదిలి వీధికెక్కే ప్రొఫెసర్లనూ కూడా ఇదేవిధంగా సన్మానించవలసిన అవసరం ఎంతైనావుంది. ఇది మనసాంప్రదాయమా, సంస్కృతా అన్నమీమాంస అఖ్ఖర్లేదు. రాయలవారిని లాగిపీకిన తిమ్మరుసుగారిని గుర్తుతెచ్చుకొని, దారితప్పాడనుకున్నవాణ్ణి లాగిపీకడమే సరైనదని నా అభిప్రాయం. అయితే లాటిన్‌లో Quis custodiet ipsos custodes? అని ఒక సామెతవుంది. దానర్ధం "లాగిపీకేవాణ్ణి లాగిపీకేది ఎవరు?" అని. అంటే పవారుగారిని లాగిపీకినట్టే, ఆయన ఎన్నికకు కారణమైన వారిని (అంటే మనల్ని) కూడా ఎవరినా లాగిపీకితే ఇంకోసారి ఇలాంటి నేతల్ని ఎన్నుకోకుండావుంటాం అని నాభిప్రాయం. నావరకు నేను ఈ లాగిపీకుడు కార్యక్రమాన్ని సమర్ధిస్తున్నాను. మెజారిటీ ప్రజల అభిప్రాయాన్ని "louder"గా "actions"లో చూపించిన హర్వీందర్ సింగు గారిని అభినందిస్తున్నాను.

Michio Kaku

2011-11-21T14:27:00.001+05:30

నేను చెప్పబోయేది ఈయన పుస్తకాల గురించి. ఈసంవత్సరం ఈయనను ఎలాగైతేనేం అంతమొందించాను (అంటే ఈయనరాసిన పుస్తకాలనన్నింటినీ చదివాను అని అర్ధం). ఈయన పుస్తకాల గొప్పతనమేంటంటే భీభత్స భయానకమైన సమీకరణాలేవీ లేకుండానే advanced physicsని వివరించడం. ఇలాంటిది ఇంతకుముందు The Brief History of Time మాత్రమే తెలుసు. అయ్యప్పలు ప్రతేడాదీ శబరిమల వెళ్ళినట్టు, ఆపుస్తకాన్నే ప్రతియేడాదీ తప్పకుండా పారాయణంచేసేవాణ్ణి :) . ఈ సంవత్సరం పరిచయమైన ఒక ఏలియన్ను, ఈబాపతు పుస్తకాలు ఇంకావున్నాయంటూ ఈయన్ని పరిచయంచెయ్యడంతో, చూద్దాంలే అనిమొదలుపెట్టాను. నిజానికి The Brief History of Time అనేది చాలా condensed అనీదాంట్లో చెప్పేవిషయాల గురించి మరింత వివరణకావాలంటే ఈయన పుస్తకాలు చదవాలనీ అర్ధం అయ్యింది. ఈయనపుస్తకాలు వరుసగా నేను చదివిన క్రమంలో

Hyperspace : ప్రపంచం మనమనుకుంటున్నట్లుగా 4Dలో లేదనీ, నిజానికది 10Dలోగానీ, 26Dలోగానీ ఉందన్న వాదనతో పుస్తకం సాగుతుంది (ఈ "లేదా" గోల ఏమిటంటే super string theoryని సాధించడానికి వాడే గణితసమీకరణాలు 24Dని ఇస్తుంటాయట. శాస్త్రవేత్తలేమో అలావచ్చేవాటికి ఇంకోరెండుకలిపి 26D అని చెబుతుంటారట. ఆసమీకరణల్నే సరళీకరిస్తే అదే 8Dని ఇస్తుంటాయట ప్లస్ టూ ఈజీక్వల్టూ 10D అన్నమాట. నిజానికీ 24,8లన్నీ modular functions మహిమట. దాన్ని గురించి పరిశోధించింది రామానుజం అట. ఆయనచెప్పింది మనకి పూర్తిగా అర్ధమయ్యేవరకూ, లేదా ఆయనంతటి మేధావి మళ్ళీఇంకొకరు మనకి దొరికేవరకూ "మనం ఎందుకు 24?" అనే ప్రశ్నవేయకుండా దాన్నలా అంగీకరించడమేనట). మొదటిరెండుభాగాల్లో ఈ fourth spacial dimension(or fifth dimension)ని వశపరచుకొన్నట్లైతే సాధ్యమవ్వగల అద్భుతాలగురించీ, అసలలాంటిదొకటి సాధ్యమన్న నిర్ణయానికి శాశ్త్రవేత్తలు ఎలారాగలిగారు, ఈ అయిదోమితి rennaisance art పై చూపించిన ప్రభావం, ఈ అదనపు dimensionsవల్ల ఏవిధంగా unification of the forces సాధ్యపడుతుంది, దానివల్ల ఏమిలాభము అన్న విషయాల గురించీ చర్చిస్తూ, చివరిరెండుభాగాల్లో కృష్ణబిలాలగురించి ప్రస్తుతం మనశాశ్త్రవేత్తలకు తెలిసిన విషయాలనన్నింటినీ చర్చిస్తుందీ పుస్తకం.

Parallel Worlds: ఈయనరాసిన పుస్తకాల్లో నాకు బాగానచ్చిందీ పుస్తకం. ప్రస్తుతం మనముంటున్నది Universeకాదు, అదొక multi-verse అన్నవాదనతో సాగుతుంది. సంభవించే ప్రతి quantum event ఒక క్రొత్త విశ్వావిర్భావానికి కారణమవుతుంది అన్నప్పుడు అది ప్రతిక్షణమూ కొన్నివేల బ్రహ్మాండాలు పుడుతుంటాయనో ఏదో చెబుతుంటారుకదా అలా వేదాంతానికి దగ్గరగా అనిపించింది. "అరెరే నేను అలాచేసుండాల్సింది" అనుకుంటూవుంటాంకదా నిజానికి ఆఇంకో ప్రపంచంలో వుండే ఇంకొకనేను ఆరెండోపని చేసి మళ్ళీ సరిగ్గా "అరెరే నేను అలాచేసుండాల్సింది" అనుకుంటు వుంటానట. ఇంకోలా చెప్పాలంటే Robert Frost పోయెము The Road Not Taken రెండు ప్రపంచాల్లో రెండురకాలుగా వుంటుందన్నమాట. Together, there is no such thing as "The Road Not Taken". ప్రపంచం ఎలా ఆవిర్భవించింది, మనదేహాలకి మూలమేమిటి (The elements required to form our bodies originated from the explosions of super novae and we are all the children of the stars by the way), చివరకి ఏప్రపంచం ఏమవుతుంది. అనే చర్చతో పుస్తకం ముగుస్తుంది. నావరకు నాకు ఎంతోమంది శాస్త్రవేత్తలను పరిచయంచేసింది, ఎన్నో పుస్తకాలకి references ఇచ్చింది.

Physics of the Future: శాస్త్రపురోగతి భవిష్యత్తులో సాధించగల అద్భుతవిషయాలను కళ్ళముందు ఆవిష్కరిస్తుందీ పుస్తకం. చర్చించే ప్రతివిషయాన్నీ near future (2030), mid century(2030-2070), far future(2100) అంటూ విభజించి ఆనాటికి ఆయా శాస్త్రరంగాల్లో మనం సాధించగల అభివృధ్ధిని వివరించేతీరు చాలా బాగుంటుంది.

Physics of the Impossible : ఇది వచ్చిపోయి పైన చెప్పిన పుస్తకంలాగానేవుంటుంది. కాకపోతే ఇందులో అసాధ్యాలని వర్గీకరించి (Class-I Impossibilities: సుదూర భవిష్యత్తులో సాధ్యమవ్వేవి, Class-II Impossibilities: మన ఆలోచనల తీరులోనూ, మనం ప్రపంచాన్ని, శాస్త్రాన్నీ అర్ధంచేసుకుంటున్నతీరులోనూ గణనీయమైన మార్పులువస్తేనే సాధ్యపడేవి, Class-III Impossibilities: మనమున్న ప్రపంచంలోని భౌతిక శాస్త్ర సూత్రాల ప్రకారం సాధ్యపడనివి) వాటిని ఎప్పటికి సాధించగలుగుతాం, ఆయారంగాల్లో జరుగుతున్న పరిశోధనలేమిటి అంటూ చర్చిస్తుంది.

Beyond Einstein: Einstein తన చివరిముప్పైసంవత్సరాలు Unification of physical forces గురించి విఫలయత్నం చేశారట (ఆయన failure తనకు స్పూర్తి అని రచయత చాలాచోట్ల చెప్పుకుంటారు). ఆదిశగా ఇప్పటివరకు పడిన, ఇప్పటికీ పడుతున్న అడుగులను వివరించే ప్రయత్నమీపుస్తకం.

ఇవన్నీ కలిసి సాపేక్ష సిధ్ధాంతం ఏమి చెబుతుంది అనే విషయంలో ఒక ప్రాధమిక అవగాహనకి కారణమయ్యాయి. ఇంటర్మీడియట్ పుస్తకాలోకన్నా ఇలాచెబితేనే quantum physics బాగుందనిపించింది. అక్కడ axiomsలా చెప్పబడే చాలావిషయాలకి ఈపుస్తకాల్లో వివరణ దొరుకుతుంది. నావరకు నాకు quantum physics చదవాలనే ఆసక్తి కలిగింది.

ఈ పుస్తకాలన్నీ PDFలుగా internetలో దొరికేస్తాయి. కానీ ఇవన్నీ library pieces. కొనండి, చదవండి, భద్రపరచుకోండి. అంతగా కావాలంటే రెండోసారి PDFs చదువుకోండి. ఇప్పుడునేనుచేస్తుంది అదే! :)

నేను దర్శకుణ్ణి కాదన్నవాణ్ణి దొర్లించి కొడతా

2011-11-20T05:17:00.001+05:30

ఈమధ్య వారాంతాల్లో పిచ్చిపిచ్చిగా బోరుకొడుతుండటంతో దోస్తుదగ్గరకి పరిగెత్తుకెళ్ళి కొన్ని సినిమాలు పట్టుకొచ్చాను. అందులో అన్నిభాషలూ ఉన్నప్పటికీ, దేశభాషలందు మనదే "లెస్సు" కాబట్టి దాన్నుంచి మొదలెట్టాను. కనీసం ఎప్పుడు విడుదలయ్యాయోకూడా తెలీని సినిమాలున్నప్పటికీ భవిష్యత్తులో జ్ఞానసముపార్జనార్ధమై అల్పాహారానికి ముందు పదినిమిషాలు, రాత్రిబోజనానికి తరువాత ఇరవైనిముషాలు చూస్తున్నాను. వచ్చిన జ్ఞానంతో బుర్రవాచిపోవడంతో ఇహ నేనే సాంతం స్క్రిప్టు రాసేసుకుంటున్నాను. అది ఇలా సీక్రెట్టుగా బ్లాగులో రాసేసుకుంటున్నాను.

కధలో మనహీరో ఒక ప్రొఫెషనలు కిల్లరు(అంటే ఏపనీ చేతగాని పోరంబోకు అనర్ధము. చూడుడు: నేను నా రాక్షసి. వీడెంత బడుధ్ధాయంటే స్నైపర్‌షాటుని స్టాండుతో పనిలేకుండా చేతులతోతీసుకొనేంత). నాసినిమాలో హీరో ఎంత పోరంబోకంటే వాడికి ప్రేమించడమూ, విలన్లని చావదన్నడమూ, పాటల్లోగెంతడమూ తప్ప ఇంకేమీచాతగాదు (చూడుడు: రాక్షసబల్లి). హీరోయిను ఒక రిచ్చువిలనుకి డాటరు మరియు ఫ్యాషను డిజైనరు (అలాగని అలా కమిట్‌మెంటేమీ లేదండొయ్ స్టూడెంటుకూడా అయ్యుండొచ్చు అదికూడావద్దనుకుంటే అరతింగరి పాత్రైనా సరిపోతుంది. రిచ్చుడాడ్డు. అది ముఖ్యం ఇక్కడ. చూడుడు: అన్ని సినిమాలూ). హీరో ప్రక్కన అవసరంలేకపోయినా వెకిలిస్తూ (అనగా వెకిలిగా ఇకిలిస్తూ) తిరిగే కొందరు కుర్ర బడుధ్ధాయిలూ, ఒక బట్టతలాయనా(ఎవరో తెలుసుగా). పరమనీచుడైన ఒక విలను (డైరెక్టర్‌గా నా perversionని వీడిద్వారా బైటపెట్టుకుంటాను). విలనెంత నికృష్టుడైనా హీరోని మాత్రం గౌరవంగా "ఆయన", "అతను" అనిమాత్రమే సంబోధిస్తాడు పొరపాటునకూడా "రా" అనో "ఒరే" అనో అనడు. ఎహెయ్... అసలు హీరో క్లోజుఫ్రెండులే "ఆర్యా", "మాన్యశ్రీ" అని సంబోధిస్తుంటారు. హమ్మయ్య ఇప్పుడు పాత్రలు సిధ్ధమైపోయాయ్.

ఈమధ్య ఏదో ఒక సైన్సువిషయాన్ని సినిమాల్లో చర్చించడం దాన్ని బడుధ్ధాయిలమైన మనమందరం నోరెళ్ళ్బెట్టుకొని చూసిరావడం రివాజైపోయింది (చూడుడు: నాన్‌సెన్స్) సరిగ్గా అదే ఫార్ములా ఫాలో అయిపోతూ ఇందులో బ్లాగులెలా రాయాలో చెప్పేస్తాం. సినిమానిండా కుప్పలుతెప్పలుగా అవసరామాకాదా, కరెక్టాకాదా అన్నదానితో సంబంధంలేకుండా. మా సినిమాలో H1N1 virus ప్రబలడానికీ, స్కైలాబు కూలడానికీ, రోమన్ సామ్రాజ్య పతనానికీ, ప్రస్తుత గ్రీసుదేశపు ఆర్ధిక వ్యవస్థ పరిస్థితికీ బ్లాగులే కారణమని నిరూపించేస్తాం. ఇక మీరునోరెళ్ళబెట్టిమరీ సినిమా చూడ్డానిగ్గానూ క్లైమాక్సుకి కుంచెం ముందుగా హీరోగారు తన ప్రియురాళ్ళతోటి HTMLకోడింగ్ గురించీ, దానికీ Haskell కీ ఉన్న తేడాలగురించీ, మొత్తం CSS attributes గురించీ, పనిలోపనిగా Cలో pointers గురించీ, J2EE architecture గురించీ, Fedora 86.32.43 beta release లోని system calls గురించీ, దాని kernel గురించీ, డిజిలింజీనుకీ, పెట్రోలింజీనుకీ ఉన్నతేడాలగురించీ పావుగంటకు తగ్గకుండా చర్చిస్తాం. నోటుబుక్కులు తెచ్చుకొనేవాళ్ళు తెచ్చుకోండి.

సినిమా మొదలవగానే హీరో పరిగెత్తుకుంటూ వస్తుంటాడు ఇక్కడో చిన్నఫైటుతో ఇంట్రడక్షను. అదైపోగానే హీరోగారి గురించిన భజనగీతంతో సినిమా స్టార్టవుతుంది. ఈపాటలోని lyricsని నాలుగైదు self help పుస్తకాలనుంచి సేకరించాం. సో ఇందులో హీరోగారు "విజయాన్ని ఎలా సాధించాలి?", "ఎదురొచ్చిన్వాళ్ళను ఎలా అడ్డుతొలగించుకోవాలి?", "ఆకాశాన్ని ఎలా క్రిందకు దించాలి?" లాంటి అల్పమైన విషయాలతోబాటు Cలోని memory allocation problems గురించి కూడా చర్చిస్తాడు (చూడుడు: నూకుడు). నిజానికి ఇలా మొదటిపాటలు భగవద్గీత వేరియేషన్లైపోవడం ఎప్పటినుంచోవుంది. మాదాంట్లో ఇది పీక్కెళ్ళిపోతుంది (పీక్కుపోవడం,లాక్కుపోవడంకాదండీబాబూ అంటే పీక్‌కి వెళ్ళిపోతుందన్నమాట).

ఇహ విలనెంత నికృష్టుడో చెప్పడానికి వాడిచేత ప్రతిపనికిమాలిన పనీ చేయిస్తాం(అంటే మొదటి విలనన్నమాట). అరిచేకుక్క సామెతను గుర్తుకు తెచ్చేలా ఈయన సందుదొరికినప్పుడల్లా అరుస్తూవుంటాడు. ఈయన్ని అరుపుల్లో డామినేట్ చెయ్యగలిగేది ఒఖ్ఖ హీరోయినువాళ్ళ అమ్మమాత్రమే. విలనుగారి అనుచరగణం ప్రధమార్ధమంతా గాడిదలు తోలి ఇంటర్వెల్ కాగానే హీరోతో గిల్లికజ్జాలుపెట్టుకొని తాటతీయించుకుంటుంటారు. వీళ్ళగ్యాంగులోనే ఇంకొందరు చవటాయిల్నిపెట్టి మిగతా సమయాల్లో హీరోగారి భజనచేయిస్తుంటాం (చూడుడు: పింజారి మరియు ఆతరువాత వచ్చిన సినిమాలు) కాగా హీరోగారుమాత్రం ప్రఖ్యాత రాజకీయ బోజో (అనగా "ప్రపంచ ప్రసిధ్ధిగాంచిన బఫూన్") ని భుజాలపైమోస్తుంటారు(చూడుడు: లారెన్సుగారి సినిమాలు. అన్నట్టు... హీరోకింద పనిచేసే ఆకురౌడీగా ఇంకొక ముసలిహీరోని పెడతాం). ప్రధాన విలనుగా ప్రష్‌గారు (ఈయనైతే ఈయన మాఫియా డానెలాయ్యాడో వివరించడానికి రీళ్ళువృధాచెయ్యఖ్ఖర్లేదు) అతిధిపాత్రలో చివరి పదినిమిషాల్లో కనిపించి హీరోతో నలుగుపెట్టించుకుంటారు (చూడుడు: రాక్షస బల్లి).

మాది వీరోయినోరియంటెడ్ మూవీకూడా సినిమాకాబట్టి వీలైన ప్రతిచోటా వీరోయిన్ని ముప్పాతికనగ్నంగా చూపిస్తాం. ప్రస్తుతానికి "top see"ని కధానాయికగా అనుకుంటున్నాము. ఆపిల్ల చీరకట్టిన పాటలోమాత్రం చీరగొప్పతనాన్ని, మన సంస్కృతీవైభవాన్ని, విశేషాన్నీ వివరిస్తాం. కాబట్టి ఖచ్చితంగా మాది కుటుంబకధాచిత్రం (చూడుడు: గుయ్యంది గూబ). కాదు డిస్పోజబుల్ హీరోయిన్ను(అంటే మొదటి సినిమాకే బిచాణా ఎత్తేసే హీరోయిన్) కావాలని మాహీరో అంటున్నాడు. దీన్ని చర్చిస్తాం. నిజానికి హీరో అనబడే గంతకుతగ్గ బొంత పాత్రలా హీరోయిన్‌పాత్ర వుంటుంది -completely characterless. ఊళ్ళలో గొడ్లుకాసుకొనేవాళ్ళదగ్గరినుంచికొన్ని కొన్ని కొత్తబూతులు సేకరించాము. వాటిని హీరోయిన్‌తో పలికిస్తాము (చూడుడు: పంచ్).అదనపు ఆకర్షణగా హీరోయ్నినుకి అమ్మగా సాయికుమార్‌మాడ్యులేషనుతో డైలాగులు చెప్పగల, చెంపదెబ్బలుకొట్టడంలో మాంఛిటాలెంటుగల ఒక ఖర్మకాలిపోయిన హీరోయిన్ని పెట్టేస్తాము(చూడుడు: యముడు).

కామెడీ, సినిమా స్టొరీతో సంబంధంలేకుండా జాగ్రత్తపడ్డాము. హీరో టిచర్లతోకలిసి తాగి వాళ్ళనుకొట్టడంద్వారా మిమ్మల్ని నవ్వించేందుకు ప్రయత్నిస్తాడు (అప్పుడైతే హీరో అలా ఎందుకు తయారయ్యాడు అన్నది వేరే చెప్పఖ్ఖర్లేకుండాపోతుంది). దీంతో పోరంబోకులైన మాహీరో అభిమానులు బాగా కనెక్టయిపోతారు.

ప్రచారం దగ్గరికొస్తే, సినిమా రిలీజవ్వకముందే మేమే డబ్బులిచ్చి మామీద నాలుగు కేసులేయించుకుంటాం. అదికూడా సరిపోకపోతే ఇంతకుముందొచ్చిన సినిమాల రికార్డుల విషయంలో కొన్ని విమర్శలుచేస్తాం. దాంతో మాహీరోల అభిమానులు వీధుల్లో జుట్లుజుట్లు పట్టుకుంటారు. అదిమాకు అదనపు ప్రచారం. మా రెండున్నరగంటల సినిమాగురించి ఒకవారంపాటు టీవీల్లో రోజుకోగంట వాగుతాం. యూనిట్ సభ్యులమందరం ఈచర్చల్లో పాల్గొని అదేదో పిచ్చాపాటిలా మాట్లాడుకుంటూ, ఒకర్నొకరు గోక్కుంటూ ఉమ్మడిగా హీరోగార్ని గోకుతాం. వీడియో పైరసీ విషయానికొస్తే, మాహీరోని అచ్చోసి పైరసీకారులపైకి వదులుతాం. ఆయన తనహీరోయిజాన్ని వాళ్ళపైచూపించి మరిన్నికేసులు తగిలించుకొస్తాడు. బ్లాకుటికెట్టుల గురించి మాకనవసరం.

షార్టుకట్టులు మరియు నెమానిక్కులు

2011-11-12T11:09:00.001+05:30

మొన్నొకరోజు క్రిందఫ్లోరులో ఉండే తొమ్మిదవతరగతి అబ్బాయి నారూమ్మీద దాడిచేశాడు. వాడొచ్చేసరికి నేను ఇది చూస్తున్నాను. అదంతా చూశాక వాడు "మా పుస్తకాలలో సూర్యుడే అతిపెద్ద నక్షత్రమనుందే!" అని ప్రశ్నించాడు. అలా ఆడిస్కషను కాస్తా గ్రహాలమీదకి పోయి, గ్రహాల పేర్లన్నీ చెప్పుచూద్దాం అన్నాను. ఠకీమని Mars నుండి Pluto వరకు చెప్పేశాడు. కుర్రాడు I.I.T. కి ప్రిపేర్ అవుతున్నాడట. ఇదంతా ఆ టాలెంటేమో అనుకున్నాను (నావల్లైతే అలాచెప్పడం నావల్లకాదు). అసలు విషయమేంటంటే దానికో షార్టుకట్టుందట. వాడుచేసిందల్లా My Very Educated Mother, Just Serve Us Nice Pizzas అనే ఒక్క వాక్యమట. Albeit I couldn't understand what his mother's having been VERY educated, has got to do something with being able to serve him Pizzas, this sentence serves the purpose. Doesn't it? :D . తరువాత ఆలోచిస్తే ఇలాంటి షార్టుకట్టులు చాలానే ఉన్నాయన్న విషయం గుర్తుకొచ్చింది.

ఒకప్పుడు S.K. Patil అనేఆయన కేంద్రమంత్రిగా చేసేవారట. ఆయన్ని విద్యార్ధులు ముద్దుగా "విస్కీబాటిల్" అని గుర్తుంచుకొనేవారట. ప్రధానమంత్రిపేరుమర్చిపోయినా ఆ ఫలానా మంత్రిగారిపేరును, ఆయన ఆధీనంలో ఉన్న ఆఫలానా మంత్రిత్వశాఖలను మాత్రం మర్చిపోయేవాళ్ళుకాదట :) . అప్పుడప్పుడు ఇలా easier interface అందిచే వస్తువులను కూడా కొనియాడడం జరుగుతుంటుంది విద్యార్ధిలోకంలో. మనకు రెండు రకాల కటకాలున్నాయ్. కుంభాకార కటకమూ, పుటాకారకటము అని. పుటాకారకటకం విషయానికొస్తే అసలు వస్తువు అనంతదూరంలో వున్నప్పుడొకటీ, కుంచెం దూరంలో వున్నప్పుడొకటీ, focal point దగ్గరున్నప్పుడొకటీ, focal point కంటే దగ్గరగా ఉన్నప్పుడొకటీ ఫార్ములాలు గుర్తుంచుకోవాలి. ఇదిగాక ఆ ఏర్పడేప్రతిబింబము నిజప్రతిబింబమా, మిధ్యా ప్రతిబింబమా? దాని మాగ్నిఫికేషను ఎంత? ఇలా చాలాపేధ్ధ భారతమే వుంది. అదే కుంభాకార కటకం దగ్గరకొస్తే... సింపుల్. వస్తువెక్కడైనావుండనీహ్.. ఏర్పడే ప్రతిబింబము ఎప్పుడూ చిన్నది అదికూడా నిజప్రతిబింబము. ఇందుకుగానూ దాన్ని "వెంకన్నా'స్ లెన్స్" అనీ(వస్తువు ఎంతున్నా దానిజోలికొస్తే క్షవరమే కదా అందుకు), స్టూడెంట్ ఫేవర్డు లెన్సనీ( బోలెడు ఫార్ములాలు గుర్తుంచుకోనఖ్ఖర్లేదు), సోషలిస్టులెన్సు అనీ (అన్నింటినీ వాటి పరిమాణాలు, స్థానాలతో[అంటే దూరాలని అర్ధము] ఒకేరకంగా treat చేస్తుంది కాబట్టి) గౌరవించి నెత్తినపెట్టుకోవడం కద్దు :) .

స్కూలు వయసులో మనం గుర్తుంచుకున్న VIBGYOR కూడా ఇలాంటిదేకదా.

ఇలాంటిదొకటి ఇంటర్మీడియట్‌లో ఉండేది.

ax+hy+g =0

hx+by+f =0

gx+fy+c =0

అనే సమ్మిళిత రేఖావ్యవస్థను (system of concurrent lines)ను గుర్తుంచుకోవడానికి A Handsome Girl, Having a Boy Friend, Gone For a Cinema అని గుర్తుంచుకొనేవాళ్లం. అమ్మాయిలు హ్యాండుసమ్ముగా వుంటారా అనేది ప్రక్కనబెడితే ఇప్పటికీ నేనా సమీకరణాన్ని మర్చిపోలేదు చూశారా!

ఇంకొకటి astronomy నుంచి. నకత్రాల ఉష్నోగ్రతలు, అవివెలువరించే రంగులమీద ఆధారపడతాయ్. వాటిని రంగుల ఆధారంగా వర్గీకరించి O, B, A, F, G, K, and M stars అని పిలుస్తుంటారు. దీన్ని గుర్తుంచుకోవడానికి Oh, Be a Fine Girl, Kiss Me అని గుర్తుంచుకుంటారట. Just to make astronomy interesting for the girls, the "g" could even be modified as "guy" :). విషయం astronomy కాబట్టి దీని ఇంపార్టెన్సూ astronomical అట. ఇది చదివాక అర్ధం అయ్యింది.

ఇలాంటిదొకటి పదవతరగతిలో "అలోహములు ఆక్సిజనులో మండి అలోహాక్సైడులనిచ్చును. అలోహాక్సైడులు నీటితో చర్యనొంది ఆమ్లములనిచ్చును" అని గుర్తుంచుకొనేవాళ్ళం. ఒకవేళ ఇన్ని "అ"లు మిస్సయితే వచ్చేది క్షారమన్నమాట.

ఇవన్నీ దృశ్యపరమైన menmonics. అయితే చిన్నప్పుడు చదువుకున్న ఎక్కాలు మాత్రం శబ్దపరమైనవంటాను. వాటిల్ని రాగసహితంగా గుర్తుంచుకోవడం ఒక కళ. "పదమూడ్రెళ్ళు ఇరవైయ్యా..రూ..." అని ఒక్కసారి విన్నాక రేపొకేళ మర్చిపోయి "యాభైయ్యొకటి...." చెబుదామంటే ఏదో తేడాగా వుండేది. ఇప్పటికీ ఆ తెలుగుమీడియం పోరగాళ్ళు "తొమ్మిదేళ్ళెంతరా అంటే?" టక్కున ఆన్సరుచెప్పటం మానేసి రాగాలు వెదుక్కుంటారు "తొమ్మిదేళ్ళరవైమూడూ...". అని పాడుకుంటే గానీ ఆ తొమ్మిదేళ్ళెంతో తెలిసిఛావదు. అసలామాటకొస్తే "రెండొకట్లురెండు, రెండ్రెళ్ళు...నాల్గు" అని గుర్తుంచుకోవడంలోవున్న ఆనందమూ,సరదా "టూటూజాఫో" లో ఎక్కడుంది చెప్పండి? ఈ "జా" ఎందిరాబాబూ అని చాలామందిని అడిగాను ఒక కాన్వెంటు టిచరమ్మ చెప్పింది. అది "జా" కాదట two twos are అట ఆ టూ టూసా(ర్)"ని కాస్తా మనవాళ్ళు "జా"చేసి పారేశారు. సంతోషం. ఇప్పటికీ ఇంగిలీసు పిల్లకాయలు కనబడ్డప్పుడు అడుగుతుంటాను ఈ "జా" ఏమిటి అని. చాలామందికి అస్సలు తెలీదు :) .

వీటన్నిటికంటే అత్యుత్తమ షార్టుకట్టుమాత్రం "యమాతారాజభానసలగం" అంటాను. వాహ్... ప్రతి అక్షరమూ తనగురించేగాక తనముందొచ్చేరెండక్షరాలక్కూడా ఆలోచించడం వాటికి సహాయపడటం ఇందులోని ప్రత్యేకత. మా తెలుగు మాష్టారు గొంతుచించుకొనేవారు "ఆది గురువు ఏదిర్రా?" అని. మేం మాత్రం ప్రశాంతంగా మనసులో ఈ చక్రాన్ని (అదేదో శ్రీచక్రం లాగా) ధ్యానించుకొని తాపీఓగా సమాధానం చెప్పేవాళ్ళం. (అయనకి యముడన్నా, రాజులన్నా, తారలన్నా, బానలనా చాలాచిరాకు. మేం ఇలా గుర్తుంచుకున్నాం అని సీక్రెట్ లీకుచేసినందుకు మాకో పెద్ద క్లాసుపీకారు).

ఇప్పుడునాకు కొత్తభయం పట్టుకుంది. ఒకవేళ నేను వారాలు, నెలలు మర్చిపోతే ఎలా? కాబట్టి దానికికూడా నెమానిక్కులని కనుక్కొని నాకు చెప్పినవారికి నా అర్ధరాజ్యమును బహుకరించెదను.

యుగాంతం - ఐరావతి కర్వే

2011-11-10T23:48:00.001+05:30

ఇది నాచేతికొచేసరికి ఇదేంటో, దేనిగురించో నాకు తెలీదు. తీరా కొంచెం చదివాక అర్ధమయ్యిందేమిటంటే ఇది మహాభారతం గురించి. So what?? మరికొంచెం చదివేసరికి పుస్తకంలో రచయిత లేవనెత్తిన ప్రశ్నలు ఇది ఇలా చదవదగ్గ పుస్తకంకాదు అనిపించి ఈ పుస్తకాన్ని కొనిపించాయి. అప్పటికే క్యూలో కొన్ని పుస్తకాలుండడం వల్ల కొన్నతరువాత దాదాపు నెల్నాళ్ళకి దీన్ని పూర్తిచెయ్యడం సాధ్యమయ్యింది.

మహాభారత చరిత్రతో మొదలయ్యి, అది సూతుల చేతినుండి భృగువంశ బ్రాహ్మణుల చేతిలోపడ్డాక దీని రూపురేఖలు మారిపోయిన విధానాన్ని చర్చిస్తూ, మహాభారత పాత్రల విశ్లేషణ చేస్తూ, అందులో ప్రక్షిప్తాలుగా(later interpolations అంటే వాడుకలోని పదం ప్రక్షిప్తమేనా ఇంతకీ??) భావించిన సంఘటనలను పక్కనబెడుతూ, మధ్యమధ్యలో రామాయణంతో పోల్చుతూ, ప్రస్తుత సమాజాన్ని మహాభారతకాలంనాటి సమాజంతో పోల్చడానికి చేసే ప్రయత్నంతో పుస్తకం ముగుస్తుంది. ఇది "కుంచెం" అర్ధమయ్యీ అర్ధంగాకుండా వుండటంతో ఇంకొన్ని నెలల తరువాత "ఒన్స్‌మోర్" అందామనుకుంటున్నాను.

పాత్రల గురించిన చర్చ ఇలాసాగింది:

భీష్మ: భీష్ముడు తన జీవితంలో గెలిచింది ఒకేఒఖ్ఖ యుధ్ధమైనా (పరశురాముడితో. తీరా అదికూడా ప్రక్షిప్తమయ్యే అవకాశాలే ఎక్కువట) ఎందుకు అంత ప్రాధాన్యతనిచ్చారో తెలిదంటారీమె. భీష్ముడు చేసిన త్యాగాలను, చివరకు యుధ్ధాన్ని తద్వారా వంశనాశనాన్నీ నివారించడానికీ చేసిన ప్రయత్నాలను ఎన్నదగినవంటూనే, ద్రౌపది వస్త్రాపహరణ ఘట్టంలో ఏఅధికారమూలేని విదురుడికున్న బుధ్ధినైనాప్రదర్శించలేదని విమర్శిస్తారు. అసలీ త్యాగాల విషయానికే వస్తే "Palace of the Illusions"లో ఎవరో ఒకపాత్ర అంటుంది "Never trust a man who could forgo the very human emotions" అని. అప్పుడుమాత్రం భీష్ముడిపై కొంచెం జాలేసింది. ఇక్కడికొస్తే భీష్ముడు మాటకు కట్టుబడి "ఇకచాలు నాయనా. నీ ప్రతిజ్ఞ పక్కనబెట్టి తమ్మునిభార్యలను పెండ్లాడు" అని ప్రాధేయపడినా, వాగ్దానభంగాన్ని(ఒకవేళచేస్తే) ప్రశ్నించేవారెవ్వరూలేకపోయినా కొనసాగడం లాంటివి నాకెప్పుడూ నచ్చేస్తాయ్. ఈయన్ని చంపడం విషయానికొస్తే మొత్తం కృష్ణుని బోధకూడా విఫలమైనట్లే పరిగణించొచ్చట. పదవరోజున "అర్జునిని శరములు దహించివేస్తున్న తీరు"ని దుశ్శాశనుడితో చెప్పుకోవడాన్నిగురించి మాట్లాడుతూ... భీష్ముణ్ణి రక్షించాల్సిన బాధ్యతను పంచుకున్నవాళ్లలో దుశ్శాశనుడుకూడా ఒకరట మరి తనకు బాణాలు తగులుతున్నాయన్న విషయాన్ని ఆ దుశ్శాశనుడికే చెప్పుకొంటున్నాడంటే బహుశా భీష్ముడున్నంతవరకూ యుధ్ధం సజావుగా సాగదని భావింది అడ్డుతొలగించడానికే ఎవరూ కావాలనే రక్షించేవుండరనే సందేహాన్ని వెలిబుచ్చుతారు రచయిత. మరిలాంటి భిష్ముడుకూడా తనకోసం తాను చేయడానికి పూనుకోని పనులను ఇంకొకరికోసం చేయడమేమిటి? అయినా కర్మఫలాన్ని మనమనుభవించంతమాత్రాన, దానిపై అనురాగం లేనంతమాత్రాన మనంచేసే ప్రతిపనీ ధర్మబధ్ధమైపోదుకదా అనే ప్రశ్నతో ముగిస్తుంది (Is a person justified in doing things for others which would be condemned if he did it for himself?)

విదురుడు: విదురుడు ధర్మానికి ప్రతిరూపం. ధర్మరాజా యమధర్మరాజువల్ల కల్గినవాడు. ఈ రెండు విషయాలనీ పరిగణలోకి తీసుకొని నిజానికి ధర్మరాజు విదురుడికే నియోగం వల్ల జనించివుండొచ్చు అన్న deduction మాత్రం నిర్ఘాంతపరిచింది. నిజానికి విదురుడు తను చనిపోయేటప్పుడు తన శక్తిని ధర్మరాజుకు ధారపోసేందుకు చేసే కర్మకూడా తండ్రీకొడుకుల మధ్య జరగాల్సిందట. కేవలం సూతవర్గానికి చెందినంతమాత్రాననే సమర్ధుడైనా, able bodied ఐనా ప్రక్కన పెట్టేసి మిగిలిన ఇద్దరినే రాజుగా ప్రకటించాల్సిరావడం వాళ్ళిద్దరి చుట్టూ కధ తిరగాల్సిరావడం బాధాకరమంటుంది.

ద్రౌపది: ద్రౌపదిని, సీతతో పోల్చిచూడ్డం, సీతకన్నా, ద్రౌపదే అందరిచేతా ప్రేమించబడిందని చెప్పినతీరు బాగున్నాయ్. పోలికల విషయానికొస్తే సీత ద్రౌపది, ఇద్దరూ ముఖ్యనాయికలు. ఇద్దరూ భూమిలోనుండి ఉద్భవించినవారు, ఇద్దరూ స్వయంవరంలో తమకాలపు The best archerని వరించారు అదికూడా స్వయంవరంలో, ఇద్దరూ అడవులపాలైనారు. ఇక contrats విషయానికొస్తే అవన్నీ కావ్య లక్షణాలవల్ల కలిగినవేనట (రామాయణం ప్రధానంగా రాముడుకధ అందులో సీతది కేవలం రాముని గుణాలను ప్రస్పుటంగావించేది మాత్రమేకాగా ద్రౌపది అందరికీ భార్యకావడంద్వారా she had become a linchpin that held them together). ఇదే అధ్యాయంలో ధర్మరాజే ద్రౌపదిని ఎందుకు ముందుగా పెళ్ళిచేసుకోవలసివచ్చింది అన్నవిషయాన్ని చర్చిస్తూ ఆనాటి నియమాలప్రకారం ఎవరి భార్యను ఎవరు పొందవచ్చు అని చేసిన చర్చ మాత్రం too crass. Thank God we don't derive our morals from these books అనిపించింది. That's it... జూదంలో ఓడాక "తన్నోడి నన్నోడెనా? నన్నోడి తన్నోడెనా?" అంటూ ద్రౌపదిచేసిన చర్చ అసందర్భమన్నప్పుడు మాత్రం నేను ఏకీభవించలేకపోయాను. While the respect was at stake, the husbands were watching in silence and the elders like Bhishma were engaged in USELESS discussions of "What is Dharma?" I didn't understand how she(the author) would expect Droupadi to keep quite -even the struggle were to be futile." తీరా ఈ వస్త్రాపహరణం విషయానికేవస్తే దొక "divine miracle" అట. మొత్తం attribution of divinity ని later interpolation అని కొట్టిపడేసిన ఈవిడ ఇదొక్కదాన్నీ యధాతధంగా అంగీకరించడం ఒక వింత. అదే "పర్వ"లో ద్రౌపది తన స్నేహితుడైన కృష్ణుడితోటీ, బలమైన యాదవ సామ్రాజ్యముతోటీ, సోదరుడు దృష్టద్యుమ్నునితోటీ, ద్రుపదరాజ్యముతోటీ యుధ్ధముచేయగల ఖలేజావుంటే చీరలాగి చూడమంటుంది.

కర్ణుడు: ఈయన జీతంలోని అసంతృప్తిని అలావుంచితే. ఈయనకూడా గొప్ప యోధుడేమీకాదట. ఆమాటకొస్తే ఈయన గెలిచిన యుధ్ధాలేమున్నాయికాబట్టి? అవన్నీ(కవచకుండలాలు) వుండగా ఏ యుధ్ధమూ గెలవలేదుగానీ, అవి దానమివ్వడాన్ని ఎంతగా ఎందుకు gratify చేశారో అర్ధంకాలేదంటారు రచయిత. అలాగే సభలోకి ద్రౌపదీడ్చుకురమ్మంది కూడా మొదట కర్ణుడేనట. బంధువుల గొడవల్లో తలదూర్చడం అందునా అధర్మంగా ప్రవర్తించమని ప్రోత్సహించడం కర్ణుడికి తగదంటుంది. దుర్యోధనుడికీ, కర్ణుడికీ మధ్య సాగిన స్నేహం కులపరిమితులకు లోబడే సాగిందట. అదేమీ దా.వీ.సూ కర్ణ లో చూపించిన ఉండేదికాదట. అంగ రాజ్యాన్నివ్వడమూ ప్రక్షిప్తమేనట (నిజానికా తరువాతి అధ్యాయంలో రాజ్యాన్ని ధర్మరాజుకివ్వడం గురించిన చర్చసాగుతుందట. అయినా ఇవ్వడానికి అప్పటికి దుర్యోధనుడేమీ రాజుకాదట). కర్ణుడు జీవితమంతా క్షత్రియుణ్ణనిపించుకోవటానికి కష్టపడి చివరకి అదికాస్తా దక్కే అవకాశంవచ్చినప్పుడు స్నేహధర్మాన్ని పాటించి అందరిమనసులూ గెలుచుకున్నాడనిపిస్తుంది. కర్ణుడి శాపాలూ, దానగుణమూ లాంటివన్నీ ప్రక్షేపాలేనంటు... "చివరికి నీకు ఐదుగురు కొడుకులు తధ్యము" అనేది దుర్యోధనుడికి చేసిన మాట తప్పడమే కదా అంటారు రచయిత.

కృష్ణుడు: మహాభారతం మొత్తంలో ఏ లోపమూ లేని పాత్ర కృష్ణుడిదని రచయిత అభిప్రాయ పడ్డారు. ఆమాటకొస్తే మహాభారతంలోని అన్ని పాత్రలూ మానవసహజమైన బలహీనతలతో కూడుకున్నవేనట (unlike Ramayana which portrays an ideal man, and ideal woman, ideal brothers, idela servants even an ideal villain :D) ఈ ఒక్కటి దక్క. కృష్ణుడు లక్ష్యం "వాసుదేవుడు" స్థాయిని అందుకోవడమూ, అలా కీర్తించబడటమూ అంటూ చివరకు స్త్రీలనూ, వృధ్ధులనూ, పిల్లలనూ తరలించే బాధ్యత సమర్ధులైనవారికి అప్పగించి తానుమాత్రం unprotectedగా (అడవి safe place కాదుకదా) ఏదో చావుకోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లు నిర్వికారంగా అలా చెట్టుకింద కూర్చోవడాన్నిబట్టి ఆ స్థాయిని చేరుకొన్నట్లేనంటారు. భారతంలో కనిపించే కృష్ణుడు విష్ణువు అవతారం కాదట. కృష్ణుణ్ణి deify చేసింది అభిరసుడి తరఫువాళ్ళట.

ప్రస్తుతానికి తెలిసుకున్న విషయాలు ఇవి.

మహాభారత కాలం క్రీ.పూ. 1000 నాటిదట. దీనిని కొందరైతే రాశుల స్థానాల ఆధారంగా కూడా బలపరచియున్నారు. ఈ మధ్యే దీని గురించి చదువుతుంటే ఇది కొంచెం అర్ధమయ్యీ అర్ధమవ్వనట్లుగా తగిలింది. ఈ విషయంలో సహాయాన్నర్ధించడమైనది. ముందస్తుగా ధన్యవాదములు.
మొదట్లో సూతులు "జయ" అనే ఒక కావ్యాన్ని రాజసభల్లోనూ, ప్రజా సమూహాలవద్ద గానంచేస్తుండేవారట. అదికాస్తా చేతులుమారాక "మహా"భారతమయ్యిందట.
ద్రౌపది కర్ణుడిని కోరుకున్నదన్నది జైనపురాణంలీనిదట. అలా కోరుకున్నట్లు మహాభారతంలో చెప్పబడలేదట.
సీత తనశీలంపై నిందనుమోస్తూ అడవులపాలవడం గురించి మహాభారతంలో ఒక్క రిఫరెన్సూ లేదట (కానీ సీత అనుభవించిన ఇతర కష్టాలగురించి మాత్రం మాట్లాడుకుంటారట). కాబట్టి ఆ అడవులకివెళ్ళే ఘట్టం ప్రక్షిప్తమట. మొత్తం ఉత్తరకాండమే ప్రక్షిప్తమనే వాదనఒకటి ప్రాచుర్యంలోకూడా వున్నట్లుంది. సరే... సీత విషయానికే వస్తే కాళిదాదు, భవభూతి లాంటి మహాకవులు రాముడుకూడా సీతవెంట అడవులకెళ్ళుంటే బాగుండేదని అభిప్రాయపడ్డారట.
వ్యాసుడి నలుగురు శిష్యులూ నాలుగు రకాలుగా మహాభారతాన్ని చెప్పారట. ప్రస్తుతం పాండవులకు favourగా వున్నది వైశంపాయనుడి మహాభారతమట. జైమినీ మహర్షిది కౌరవులకు favourగా వుంటుందట. :)
Conciousకి ప్రతీక వెలుతురుకాబట్టి. వెలుతురు ఎక్కువగా ఉండేరోజుల్లో చనిపోవడం (భారతదేశం ఉత్తరార్ధగోళంలోవుంటుంది కాబట్టి) అనేది ఉత్తరాయణంలో(సూర్యుడు తనరశ్మిని ఉత్తరార్ధగోళంలో ప్రసరించే రోజుల్లో) చనిపోతే పుణ్యలోకాలు ప్రాప్తించే సాంప్రదాయానికి మూలమట.
మహాభారతం తరువాతకాలంలో adoption అనేది లేదట. అది వచ్చాక పాతివ్రత్య ధర్మాలు కఠినతరమైనాయట.
భగవద్గీతలా కర్మను ప్రోత్సహించని భక్తిమార్గం కూడా ఆరోజుల్లో లేదట. నిజానికి దేవాలయాల ప్రష్తావనకూడా భారతంలో లేదట (మరి అర్జునుడు పాశిపతాన్ని ఎలా సంపాదించాడో మాత్రం నాకర్ధం కాలేదు. తపస్సుచేసేకదా?)
ఈవిడ (too unrealistic కాబట్టి) రామాయణాన్ని కావ్యంగానూ, భారతాన్ని చరిత్రగానూ పరిగణించారు. ఆప్రకారంగా మన చరిత్రలో మనమే ఇన్నేసి ప్రక్షిప్తాలు చేర్చేసుకున్నామంటే... మనకు మన చరిత్రకన్నా మన స్వార్ధప్రయోజనాలే ముఖ్యమైనప్పుడు ఇతరులక్కూడా అంతేకదా అనిపించింది. మనదాంట్లో మనమే ఇన్నేసి అభూత కల్పనలు కూర్చేసుకొని, ఇప్పుడు ఇంకెవరో చరిత్రను భ్రష్టుపట్టించారు, పట్టిస్తున్నారనటం నాకు fairగా అనిపించలేదు.

ప్రశ్నలు:

1) ఈ యుయూత్సుడు నూటొకటోవాడా లేక ఆ వందమందిలోనే ఒకడా? ఈయన ధృతరాష్టృడికి ఎవరివల్ల కలిగాడు?

కొనాలనుకుంటే లో ప్రయత్నించండి. లేదంటే .

చించేద్దాం రా!

2011-11-06T17:19:00.000+05:30

ఈ చించడం పుస్తకాలు చించడం గురించి. ఇహమీదట కుంచెం సీరియస్సు పుస్తకాలనీ కొండకచో క్లాసిక్సునీ చించుదామనుకుంటున్నాను. ముఖ్యంగా to the completion టైపన్నమాట. అదికూడా వచ్చేసంవత్సరం నుంచన్నమాట. టాపిక్కులు కొన్ని ఏరుకొని, ఎన్నుకొని వాటిమీద చదువుదామనుకుంటున్నాను. నా పెండింగ్ లిస్ట్‌లో ఉన్నవి ప్రస్తుతానికి ఇవి.

Alif Laila wa Laila : (అంటే వెయ్యి(అలిఫ్ఫూ) రాత్రులు(లైలా) ఒక/మరియు(వ) రాత్రి(లైలా) :) . అది literal meaning. వెయ్యిన్నొక్క రాత్రులు లేదా Arabian Nights
Lord of the Rings : అంటే మూడు పుస్తకాలూ. రాసినాయన ఇంగిలీషు ప్రొఫ్ అట కాబట్టి వాటిని గౌరవించాలనేది డెసిషను.
Harry potter : ఎన్నుంటే అన్ని. నేనూ చదివానని గొప్పలు చెప్పుకోవడానికి. గిఫ్టులు ఇవ్వాలనుకునేవాళ్ళు త్వరపడండి. :D
Atlas shrugged : ప్రపంచ గతిని మార్చిన పది పుస్తకాల్లో ఇదికూడా ఒకటట. పనిలోపనిగా వీటిలోంచి ఇంకొన్ని చదువుదామనుకుంటున్నాను. Ayn Rand ని చదివి చాన్నాళ్ళయ్యింది Let's fall in love (all o'er again) :D . వీలుంటే wealth of the Nations కూడా చదివి మాకూ ఆడమ్ము స్మిత్తు గారు తెలుసని బడాయిపోవచ్చు.
కుంచెం గ్రాఫాలజీ ఇంకుంచెం సైకాలజీ ప్రైమర్లూ గట్రా.
Ernest Hemingway : వీలైనన్ని.
దేవదాసు & ఆనంద మఠము. పీడీయఫ్ఫులు ఉన్నాయ్ హిందీవి.కొంచెం సమయం కూడగట్టుకొని చదవాలి. అన్నట్టు.. ఈమధ్య రూములో స్వీట్ మెలోడీస్ నడుస్తున్నాయ్ వాటిల్లో "ఓ.... దేవదా" ఒకటి. వాళ్ళిద్దరి ప్రేమ చాలా నచ్చేసింది. సో.. ఇది చదవక తప్పదు. పన్లోపనిగా ఈసారి B'day కి కలకత్తా చూద్దామనీ, వాళ్ళ చప్పిడి వంటలు తిని అఘోరిద్దామనికూడా ఫిక్సయిపోయాను.
కనీసం ఒక ఉరుదూ నవల(preferably Umrao Jaan Ada) మరియు ఒక స్పానిష్షు నవల (preferably Cien años de soledad).
తెలుగులోకొస్తే.. రూంలో పడున్న రంగనాయకమ్మగారివి.
Nicholas Sparks : అన్నీ. అన్నట్లు... మొన్న Message in the Bottle (తెలుగులో శివమణి :) ) కొన్నాను.
కొన్ని Asimovians, Wellsians, Saganians and if I am still alive... Vernians. You got it right??? I'm talkin about scince finction.
అరుణ్ శౌరి: మాది మాది ఒకే పేరు గదా అందుకన్నమాట :) . రెండుకొన్నాను. కానీ బుర్రపెంచుకొని తర్వాత చదువుదామని అట్టిపెట్టాను.
ఎలాగూ సజెస్టర్లూ, ఏకాగ్రతలను మళ్ళించేవారూ అనగా డిజాస్టర్లూ నాకున్నారు. కాబాట్టి వాళ్ళు సజెస్టినవి లేదూ సజెస్టబోయేవి.

శాస్త్రవేత్తలూ మనుషులే

2011-11-01T14:37:00.001+05:30

Physics of the Impossible - Michio Kaku చదువుతుంటే కొందరు శాస్త్రవేత్తల బాధాతప్త జీవితాలగురించి ఉంది. ఆ కష్టాలన్నీ వాళ్ళకు కలగడానికి కారణం సాటి శాస్త్రవేత్తలేకావటం గమనార్హం. నాకు తెలిసినవాటిని ఇక్కడ పొందుపరుస్తున్నాను. ఇవి చదివితే శాస్త్రవేత్తలుకూడా రాగద్వేషాలకు అతీతులుకారనిపిస్తుంది.

Issac Newton: శాస్త్రగతిని మార్చిన పుస్తకాలలో మొదటిస్థానంగా కొనియాడబడే Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica రాసిన ఈయనగారి సంబంధాలు తనతోటివారితో అంతంతమాత్రమేనట. పైపెచ్చు తగువులమారికూడానట. Principica Mathematicaరాయడానికి కావాలసిన సమాచారంలో ఎక్కువభాగాన్నందించింది John Flamsted కాగా తరుగాత Flamsted గారు "ఇహమీదట ఈ సమాచారాన్నందిచడం కుదరద"న్నకారణంగా న్యూటన్ గారు ఆయనమీద కత్తిగట్టి, Royal Observatoryకి అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికయిపోయి (ఎన్నికచేయించేసుకొని) ఆవిధంగా చేతికందిన అధికారంతో తనక్కావలసిన సమాచారాన్ని దొరకబుచ్చుకొని, దాన్నికాస్తా Flamsted గారి విరోధియైన Edmond Halley(ఆ హేలీ తోకచుక్కను కనుక్కుంది ఈయనే) ద్వారా ప్రచురణలోకి తేవడానికి పూనుకున్నారట. ఈలోగా Flemstedగారు కోర్టుకెక్కి స్టే ఆర్డరులాంటిది తీసుకురావడంతో ఒళ్ళుమండిన న్యూటన్, తన గ్రంధంలోంచి Flemsted గారి (రిఫరెన్సులకిచ్చిన)పేరుతొలగించారట :)

ఇలాంటిదే ఇంకోపెద్ద గొడవొకటుందట. న్యూటనూ, ఇంకొక జర్మను తత్వవేత్త Gottfried Wilhelm Leibniz దాదాపు ఒకరికితెలీకుండా ఒకరు calculus ని కనుగొన్నారట (నిజానికిప్పుడు న్యూటనుగారిపేరే ప్రచారంలోవున్నా ఆయనకంటే కొన్ని సంవత్సరాలకుముందే ఈ లైబ్నిజ్ అనేఆయన తన పుస్తకాలు ప్రచురించిఉన్నారట). నిజానికి ఆ ఖ్యాతి ఎవరికిదక్కాలి అన్న చర్చ(గొడవ) మొదలవ్వగా న్యూటన్ను సమర్ధిస్తూవచ్చిన లేఖలన్నీ న్యూటనుగారి స్నేహితులపేరుతో వచ్చినవేనట అంతకన్నా వింతైనవిషయమేంటంటే అవన్నీ న్యూటనుగారి చేతిరాతతో ఉన్నాయట! :) ఇంతలో ఈ లైబ్నిజ్‌గారు ఈ విషయాన్నంతటినీ Royal Societyకి నివేదించగా న్యూటనూ, ఆయన స్నేహితులతో కూడిన కమిటీ లైబ్నిజ్‌గారినే తప్పుబట్టిందట :) (ఆతీర్పు ప్రతిని న్యూటనుగారే స్వహస్తాలతో రాశారట). అంతటితో ఆగక ఆ తీర్పు గురించిన "రివ్యూ"ని కూడా మారిపేర్లతో Royal Societyవారి జర్నల్‌కి పంపించారట. చివరగా లైబ్నిజ్‌గారు చనిపోయినప్పుడు, "లైబ్నిజ్ హృదయాన్ని ముక్కలుచేయగలగడం" చాలా ఆనందంగా వుంది అని వ్యాఖ్యానించారట. :(

ఈ సమాచారం The Brief History of Time లో దొరికింది. దీన్నే కొన్నాళ్ళక్రితం ఈనాడువారు "మాయలమారి న్యూటన్" శిర్షికన ప్రచురించినట్లు గుర్తు.

Thomas Alva Edison : విద్యుత్తుబల్బును కనుగొన్న మహానుభావునిగా మనమీయన్ని ఈనాటికీ గుర్తుంచుకుంటాం. అత్యధిక patents ఉన్న, అత్యధిక పరికరాలను కనుగొన్న శాస్త్రవేత్తకూడా ఈయనే. నిజానికీయన Direct Current గృహావసరాలనుకూలంగా ఉంటుంది అనిభావించారట. ఆసమయంలో ఆయనతో విభేదించి, Alternating Current వాడుకద్వారా తానొక వ్యవస్థను నిర్మించానని ప్రకటించిన Nikola Tesla గారి పేరుప్రఖ్యాతలను చెరచడానికి ఎడిసన్‌గారు చెయ్యని పనిలేదట. AC కరెంటు ప్రమాదకరమైనది అని ఋజువుచెయ్యడంకోసం ఎలుకలూ, పిల్లులూ అనేగాకుండా కనబడ్డ ప్రతిజంతువునీ ACతో షాకులిచ్చి చంపాడట. అదిచాలదన్నట్లు Newyork State prison authority ని మొట్టమొదటి capitol punishment by electric chair కి AC ని వాడమని అలా వాడొచ్చని సలహా ఇచ్చారట. ఎడిసన్‌గారు అప్పటివరకూ తనప్రయోగాలు చేసింది చిన్నచిన్న జంతువులమీదకాగా ఆ ఖైదీకి ఆ కరెంటు చాలక అతను ఆ కరెంటుకి పూర్తిగా చనిపోక మళ్ళీ రెండవసారి అతనిని చంపాల్సొచ్చిందట. ఆ దారుణాన్ని వివరంగా చదవాలనుకుంటే ఇక్కడ చదవండి. చిన్నప్పుడెప్పుడో ఈనాడువారి ఇదికధకాదు (ఆదివారం ప్రత్యేక అనుబంధం)లో ఈ ముచ్చట తెలుగులో చదివినట్లు గుర్తు. ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో చివరకు ఎడిసన్‌గారి ప్రతిష్ఠే దెబ్బతినడం ఈఘట్టంలోని చివరిమలుపట. ఇహ AC, DCల విషయానికొస్తే ఈనాడు మనం ఇళ్ళలో ACని వాడుతాం. అదే క్షేమకరం కూడా. అది షాక్కొడితే విసిరికొడుతుంది అంతేగానీ DCలా పట్టేసుకోదు.

Emmy Noether: ద్రవ్యము సృష్టించబడదు, నాశనముచేయబడదు అని చెప్పే ద్రవ్యనిఉత్యత్వ నియమం మనందరమూ చిన్నప్పుడు స్కూళ్ళలో చదువుకున్నదేకదా దాన్ని ప్రతిపాదించింది ఈ Emmy Noether. University of Göttingenలోకి ఆవిడ admissionని నిరాకరించడానికి కారణం ఆవిడ స్త్రీ అవడమేనట. అయితే ఆవిడని సమర్ధించినవారూ లేకపోలేదులెండి. "What will our soldiers think when they return to the university and find that they are required to learn at the feet of a woman?" అంటూ ఒక పెద్దమనిషి ఆవిడ నియామకాన్ని వ్యతిరేకించినప్పుడు Hilbert అనే ఆయన "I do not see that the sex of the candidate is an argument against her admission as privatdozent. After all, we are a university, not a bath house." అంటూ ఘాటుగా సమాధానమిచ్చారట. ఎట్టకేలకు ఆవిడ నియామకం పూర్తైనప్పటికీ, తదనంతరం హిట్లరుహయంలో ఆవిడ యూదుజాతీయురాలుకాబట్టి విశ్వవిద్యాలయాన్ని వీడాల్సొచ్చిందట.

Fritz Zwicky : 1933లో ఈయన Coma cluster of galaxies లోని గెలాక్సీలు న్యూటన్ గమన నియమాలను పాటించడంలేదని గుర్తించి, ఇలా అవ్వడానికి కారణం మనం గుర్తించలేకపోయ్తున్న/కొలవలేకపోతున్న కృష్ణద్రవ్యం(dark matter) కారణమై భావించాడట. ఈయనే అదేసంవత్సరం Walter Baade అనే తోటి శాస్త్రవేత్తతో కలిసి nuetron star, supernova అనే conceptsని, ఆ పదాలనీ కనుగొన్నాడట. ఆయన్ని "బయటివాడు"గా పరిగణిస్తూ ఆయన ఎదుగుదలని అడ్డుకున్నారట. చివరకు nuetron starsపై తనుచేసిన పరిశోధనలకుగానూ ఇంకొకరికి(Antony Hewish) Nobel బహుమతి రావడంతో విసిగిపోయిన Fritz Zwicky తనుచనిపోయే కొద్దికాలానికి ముందర Catalog of Galaxies and Clusters అనే పుస్తకంలో చాలా ఘాటైన విమర్శలు చేస్తాడట. "A reminder to the high priests of the American Astronomy and to their scycophants..." అంటూ మొదలుపెట్టి "Today's scycophants and plain thieves seem to be free, in Americal Astronomy in particular, to appropriate discoveries made by lone-wolves and non-conformists" అంటూ సాగి తననిబ్బందులకు గురిచేసినవాళ్ళని spherical bastards ('cause they are bastards any way you look at them) అనడంతో ముగిస్తాడట ఒకచోట :)

ఇదే missing mass probelem మీద పరిశోధన చేసిన Vera Rubinకూడా కేవల మహిళన్న కారణంగా వివక్షకు గురయ్యారట. అదలావుంచితే ఐన్స్టైన్‌గారు చదువుకొనేటప్పుడు తన ఉపన్యాసాలని "పాతవాసనలు కొడుతున్నా"యని విమర్శించారని ప్రొఫెసరూ, సైంటిస్టూ ఐన Heinrich Friedrich Weber(ఈయన అయస్కాంతత్వం గురించి చదివేటప్పుడు తారసపడే వెబరు కాదు) అనే ఆయన ఐన్స్టైన్‌గారి గురించి ఆయన రికమెండేషన్‌లెటర్స్‌లో దారుణంగా రాశారట. అందుకుగాను ఐన్స్టైన్‌గారికి ఉద్యోగమివ్వడానికి ఎవ్వరూ ముందుకు రాలేదట. ఇలాంటిదే Gamow vs Hoyel ఇంకొకటి. కాకపోతే ఇది చాలా తమాషాగా అనిపిస్తుంది.

Physics of the Future - Michio Kaku

2011-10-23T16:56:00.001+05:30

"The handsome and the beautiful may earn the admiration of the society, but all the wondrous inventions of the future are a byproduct of the unsung, anonymous scientists" అన్నమాట నిజమనిపిస్తుంది ఈ పుస్తకం చదివితే. Jules Verne అనే ఫ్రెంచిదేశపు కాల్పనికరచయిత Paris au XX^e siècle అనే పుస్తకంలో 1960నాటికి సాధ్యమవగల glass sky scrappers, air conditioning, TV, elevators, high-speed trains, gasoline powered automobiles even something resembling the Internet"లు 1960కలా సాధ్యమవుతాయని ఊహించారట. నిజానికీ పుస్తకం 1863లో రాయబడిందట ఆ manuscript 1994 వరకూ అజ్ఞాతంగా వుండిపోయిందట. ఆయన మనవడనుకుంటాను 1994లో దాన్ని ముద్రణకై విడుదలచేస్తే యావత్ప్రపంచమూ నివ్వెరపోయిందట ఆరచయిత ఊహ నిజానికెంత దగ్గరగా వుందోనని. ఈయనే De la Terre à la Lune అనే ఇంకొక పుస్తకంలో చంద్రుడిమీదకి మనం మనుషులు నిర్వహించగల ఒక యాత్రగురించి వర్ణించగా ఆవర్ననలన్నీ 1969లో జరిగిన Appolo Mission కు సరిపోలాయట.నిజానికీ పుస్తకం 1865లో వ్రాయబడిందట! ఈయన్నే స్పూర్తిగా తీసుకొని ఒక శాస్త్రీయ ధృక్కోణంతో, ఒక శాస్త్రవేత్త రాసిన పుస్తకం ఇది.

Mass technology evolutionలో నాలుగు దశలుంటాయట. Stage-Iలో టెక్నాలజీ ద్వారా ఉత్పన్నమైన వస్తుశ్రేణి చాలా కొద్దిమందికి మాత్రమే అందుబాటులోవుంటుందట. Paper ఈజిప్ట్‌లో కనుగొనబడినప్పుడు, దాన్ని కేవలం పురోహితవర్గమ్మాత్రమే వాడగలిగేవారట అదికూడా మతపరమైన కారణాలకే. Stage-II అనగా సమాన్యులకందుబాటులోకిరావడం. Paper విషయంలో ఇది Gutenberg ముద్రణాయంత్రాన్ని కనుగొన్నాక జరిగిందట అంటే 1450 పరిసరాల్లో. అప్పటివరకూ ప్రపంచంలో వున్నమొత్తం పుస్తకాల సంఖ్య 30,000 కాగా క్రీ.శ.1500 నాటికి వాటి సంఖ్య తొమ్మిది లక్షలకు చెరుకుందట!! ఆతరువాతనే personal book అనే ఒక కాన్సెప్ట్ జనాలకి పరిచయమయ్యిందట. Stage-IIIలో ఖర్చు మరింతగా పడిపోయి అది invisible and ubiquitos అన్న స్థాయికి చేరుకుంటుందట. పేపర్ విషయానికొచ్చేస్సరికి ఈ స్థాయిలో personal library సాధ్యమయ్యిందట. Stage-IVలో అది ఒక అలంకరణ వస్తువుగానూ, తర్వాత్తరువాత వ్యర్ధంగానూ మారిపోతుందట. ప్రస్తుతానికి "largest source of urban wastage is paper" అంటూ. పేపర్ విషయంలో మనమున్నది నాలుగవ దశ అంటాడు. ఇలాంటి దశల్ని విద్యుత్తు, కంప్యూటరు వంటివాటి విషయంలోకూడా గమనించవచ్చంటూ, ఇలా ఇలా prized technology నుంచి utilityగా పరిణమించే ఈదశలన్నీ electronic chips విషయంలోనూ, semi conductors విషయంలోనూ చేరుకుంటాము, తరువాత తరచుగా వైద్యులను కలుసుకోవాల్సిన అవసరంలేకుండానే, అప్పాయింట్‌మెంట్లకోసం పడిగాపులుపడాల్సిన అవసరంలేకుండానే ఇంట్లోనే మనం MRI scan లాంటివి చేసేసుకొని, ఇంట్లోనే వాటిని పరిశీలించేసుకోవచ్చు, నిజానికి ప్రతివస్తువులోనూ ఒక chipని అమర్చి వాటిని మెదడుకు అనుసంధానంచేసి, ఆలోచనామాత్రంగానే ఆ వస్తువుల గమనాన్ని అదుపులోపెట్టగల telekinetic powers మనకి చి, పురాణగాధల్లో దేవతలకి మాత్రమే సాధ్యపడిన అద్భుతాలు మనంకూడా నిజజీవితంలో చెయ్యగలుగుతాము అంటాడు రచయిత

వైద్యరంగంలో వచ్చే విప్లవాత్మక మార్పులు మన ఆయుష్షుని గణనీయంగా పెంపొందించడమేగాక మనిషి నూరేళ్లకు పైబడికూడా యవ్వనవంతునిగా జీవించగలుగుతాడు, క్లోనింగ్, artificial growth of the limbs in the lab వంటివాటితో తెగిపోయిన,పాడైపోయిన అవయవాలను తిరిగి అమర్చగలిగినప్పటికీ, అన్నివ్యాధులనూ మానిపించగలగటం మాత్రం సాధ్యం కాదట :( . ఇదొక్కటీ మినహాయిస్తే మరణాన్నికూడా వాయిదావెయ్యగల స్థాయికి మనం 2100 నాటికి చేరుకుంటామట.

యంత్ర పరికరాల గురించి చెబుతూ... భవిష్యత్తులో self replicate చెసుకోగల machines ఎల్లెడలా ప్రత్యక్షమైపోయి, ప్రతి పరిశ్రమలోనూ మానవుల్ని replace చెయ్యగలుగుతాయట. అప్పటికీ మానవ మేధస్సును, ఇంఙితం యంత్రాలకి సాధ్యంకాదు కాబట్టి, కేవలం common sense అవసరమయ్యే రంగాలు మాత్రం మానవుల ఆధీనంలో వుంటాయట. అంటే కళాకారులు, లాయర్లు, ప్రోగ్రామర్లు, సృజనాత్మక రంగాలకు చెందిన వాళ్ళు ఇలాగన్నమాట. ఈ self replicating capabilities ఉన్న nanobots అంతరిక్షంలోని సుదూరతీరాల్లో మానవ నివాసయోగ్యమైన గ్రహాలకోసం వెదుకుతూవుండగా, శతాబ్దాంతానికి Mars మీడ మానవవలసలు సాధ్యమవ్వొచ్చట.

శక్తి వనరులగురించి మాట్లాడుతూ. భవిష్య ఇంధనాలుగా కేంద్రకసంలీనంగానీ, anti-matter గానీ చలామణీలోకి వస్తాయట. కేవలం ఒక స్పూను anti-matterతో ఏకంగా Mars దగ్గరకి ఒక రాకెట్‌ని పంపించగలమట!!! ఈ శతాబ్దాంతానికి fusion reactors సాధ్యమయ్యేఅవకాశాలుండగా, anti-matter విషయంలో మాత్రం anti-universe కంటబడేంతవరకూ వరకూ ఆగక తప్పదట. Automobile రంగంలోకొస్తే... room temparature super conductors కల సాకారమయ్యి, magnetic leviation technique ని వాడుకొని కార్లన్నీ గాల్లో ప్రయాణిస్తుంటయట. అప్పుడు ఘర్షణను అధిగమించడాల్సిన అవసరమేవుండదుకాబట్టి, అతికొద్ది ఇంధనంతో ఎక్కువదూరాలను ప్రయాణించడం సాధ్యమవుతుందట.

చివరగా Fate of the humanity అన్న chapterలో.. "The saddest aspect of society right now is that science gather knowledge faster than the society gathers wisdom. అన్న Issack Assimov మాటలతో మొదలుపెట్టి. మనం గనుక 2100 నాటికి Nikolai kardashev చెప్పిన Type-I civilization (aka planetory civilization) స్థాయికి చేరుకోలేకపోయినట్లయితే మనల్ని మనమే ఒక అణుయుధ్ధంలోనో, గ్లోబల్‌వార్మింగ్ వల్లనో నాశనంచేసేసుకుంటాం అంటాడు. అయితే ప్రస్తుతం దేశాలేర్పరుచుకుంటున్న వాణిజ్య కూటములు (అందులో పెద్దది EU) ఈదిశలో మనంవేస్తున్న తొలి్అడుగులుగా భావించవచ్చంటాడు. ఈ దేశాల హద్దులన్నీ మర్చిపోయి మనమందరమూ 'విశ్వనరుని' స్థాయికిఎదగలేకపోతే, అందరమూ కలిసి అణుశక్తిని, ఉత్పాతానికి దారితీయగల పరిణామాలనూ అదుపులోఉంచకపోతే పుట్టగతులుండవన్న హెచ్చరికతో పుస్తకాన్ని ముగిస్తాడు రచయిత.

Martian colonies, future energy sources, extending the life span, future of nanotechnology, future of artificial intelligence, solar sails అన్నవిషయాల్లో రచయిత వాదనలు చాలా logicalగా వుంటాయి బాగా informative కూడా. ఎందుకు కేంద్రకవిచ్చినంకన్నా కెంద్రకసంలీనం క్షేమకరమైనది?, అసలు Chernobyl, Three Mile Island లలో ఏంజరిగింది? కేంద్రసంలీనాన్ని సాధించడంలో ప్రస్తుతం శాస్త్రవేత్తలెదుర్కొంటున్న సవాళ్ళేమిటి అనేప్రశ్నలకు సమాధానమిచ్చినతీరు చాలాచాలా బాగుంది. Oxygen toxicity ప్రభావాన్ని, free radical formation rate(వీటి ప్రస్తావన ఈమధ్యే చదివిన The Immortals of Meluha పుస్తకంలో సోమరసం ఎలా పనిచేస్తుంది అని బృహస్పతి, శివుడికి వివరించే సమయంలో వచ్చింది)నీ తగ్గించగలిగితే నిత్యయవ్వనం సాధ్యమంటూ, అదేపని red wine కొంతవరకూ చేస్తుంది, కాబట్టే దాన్ని తరచుగా సేవించే ఫ్రెంచి వాళ్ళు "can love like French" అంటాడు. మొత్తానికి ఆ idiom కి ఒక కొత్త అర్ధం తెలిసింది :).

ఈ Nikolai Kardashev చెప్పిన Type-I, Type-II and Type-III నాగరికతలగురించి చదవాలనుకుంటే శ్రీనివాస చక్రవర్తిగారు రాస్తున్న శాస్త్ర విజ్ఞానము బ్లాగులో చదవండి. ఇంత చక్కటి వివరణ నాకు మరొకచోట దొరకలేదు. ఈ టపాలెంతగా నచ్చాయంటే అప్పట్లో వీటి లింకులను దాచుకున్నాను. లింకులు వరుసగా.

డబ్బు వెచ్చించి కొనగలిగితే లో కొనండి. లేదంటే scribd.com లో ప్రయత్నించండి.

బ్లాగులు-చర్చలు-నిష్పాక్షికత

2011-10-21T23:53:00.001+05:30

షుమారు ఒక సంవత్సరం క్రితం నేను ఒక టపారాస్తూ పూర్తి పక్షపాత ధోరణిలో నివేదిస్తున్నారుకాబట్టి వార్తాపత్రికలను వెలివేశాననీ, వార్తలకోసం బ్లాగులు మాత్రమే చదువుతున్నాననీ తెలియజేసుకున్నాను. ఇప్పుడు బ్లాగులు చదవడంకూడా మానెయ్యడం తప్పదులావుంది. అదికాస్తాచేస్తే జనజీవనస్రవంతికి దూరంగా వెళ్ళిపోయినట్లవుతుందిగాబట్టి మరీ అంతటి పనికొడిగట్టకపోవచ్చుగానీ కొన్నింటిని చదవడంవల్ల ప్రయోజంలేదని భావించి వాటిని చదవడం విరమించుకుందామనుకుంటున్నాను. కారణం మళ్ళా అదే -పక్షపాతధోరణి.

ఈరోజు జరిగిన విషయాన్నే పరిగణలోకి తీసుకుంటే. గడ్డాఫీ చంపబడిన వార్తని వేర్వేరు బ్లాగులు నివేదించిన తీరు వేర్వేరు విధంగా వుంది. గడ్డాఫీగురించి నాకు తెలిసిందల్లా ఆయన లౌకికవాది అని(ఈయన గురించిన ప్రస్తావన Why am I not a Muslim - Ibn Waraqలో వస్తుంది), లిబియాని అభివృధ్ధిపధంలో నడిపాడని. గడ్డాఫీ చంపబడటాన్ని హర్షించినవాళ్ళు ఈవిషయాన్ని కన్వీనియంట్ గా మర్చిపోతే. గడ్డాఫీని సమర్ధిస్తూ రాసినవాళ్ళు ఆయనచేసిన (రాజకీయ)హత్యలనూ, ఆయన దేశంలో జరిపిన నియంతృత్వపు చేష్టలనూ అంతేవిధంగా మర్చిపోయారు. కాగా ఇక్కడినుండీ సరాసరి కమ్యూనిష్టులూ vs అమెరికా దగ్గరికి వెళ్ళిపోవడం కొంచెం వింతగా తోచింది. ప్రచ్చన్నయుధ్ధం ముగిసింది, నాటోలో సాక్షాత్తూ రష్యానే చెరిపోయింది, లోలోపలెలావున్నా వాళ్ళిద్దరూ కౌగిలించుకొని ఫోటొలు దిగుతున్నారు మనమ్మాత్రం ఇంకా ఎనభైల్లోనో, డెభ్భయ్యిల్లోనో లేకా ఇంకా పూర్వకాలంలోనోవుండిపోయి ఇంకావాటి ఆధారంగానే విషయాలను విశ్లేషిస్తున్నాం, అర్ధంచేసుకుంటున్నాం :) . సర్లెండి అదలావుంచితే అటు సమర్ధించినవాళ్ళుగానీ, ఇటు వ్యతిరేకించినవాళ్ళుగానీ ఈఫలానా గడ్డాఫీ చేసినవాటిల్లో ఫలానా పనులు పనికిమాలినవి, ఫలానా పనులు గొప్పవి అనిచెప్పుంటే నాలాంటి అజ్ఞానులకు అటు సమాచారమూ దొరికుండేది, ఇటు వాళ్ళు రాసిన వ్యాసాలకి సమగ్రతా చేకూరుండేదికదా!

సరిగ్గా ఇలాంటిధోరణే మనం నరేంద్రమోడీ, ఇస్లామిక్ తీవ్రవాదము, కాశ్మీరు, అమెరికా విదేశాంగ విధానము, తెలంగాణా ఇలాంటివాటివి చర్చకొచ్చినప్పుడు చూడొచ్చు. Me thinks the problem is with trying to decide the absolute good or bad of the thing. Why don't we just discuss +ves and -ves of the matter at hand rather than trying to judge them to an absolute value as a whole? We're all very well aware that this style of discussing is useless when it comes to approaching a conclusion. So why don't we reduce it to pieces and then discuss once piece at a time? అసలేదైనా మనం impersonalగా ఒక తటస్థ కోణంనుంచి ఎందుకు చర్చించలేకపోతున్నాం? మధ్యలో వ్యక్తిగత విమర్శలూ, కొండకచో నిందలూ వామ్మో!! వాయ్యో!!. ప్రస్తుతానికి పరిస్థితెలా వుందంటే... ఫర్రు ఒక బ్లాగులోనూ, యెగనెష్టు ఒంకొకబ్లాగులోనూ చదివి బుర్రలో ఖాళీలను పూరించుకోవాల్సొస్తోంది. ఉదాహరణకి తెలంగాణా ఉద్యమ నాయకత్వం చేస్తున్న పొరపాట్లను, పనికిమాలిన పనులను తెలుసుకోవాలంటే సమైక్యవాదానికి మద్దత్తిచ్చే బ్లాగులు చదవాలి. ఈ బ్లాగుల్లో సీమాంధ్ర నాయకులు చేసే పిచ్చిపనులని సమర్ధించడమో లేకపోతే పూర్తిగా విస్మరించడమో జరుగుతుంటుంది. ఇహ తెలంగాణా ఉద్యమాన్ని సమర్ధించే బ్లాగుల్లోనైతే తెలంగాణా ఉద్యమంలోభాగంగా జరిగుతున్న ప్రత్రిపనీ సమర్ధనీయమే! ఇలాంటిపనే ఇటు సీమాంధ్ర నేతలుచేస్తే "చూశారా" అంటూ విమర్శలు. ఏ ఉద్యమానికైనా మద్దత్తు ప్రకటించడమంటే లోపాలను సమర్ధించడం కాదు; అంగీకరించి, సరిదిద్దడం అదిమాత్రం ఎక్కువమందికి పట్టదు. ఇహ మోడీగారి విహయానికొస్తే ఆయనగారు... ఎవరో రైలు తగలెట్టారని, ఇంకెవరివో జీవితాలు బుగ్గిపాలుచెయ్యడం ఖచ్చితంగా నేరమే. At the same time, తదనంతరం ఆయనజరిపిన అభివృధ్ధి స్వాగతించదగినది. మొదటిదాన్ని ఖండించి, రెండవదాన్ని స్వాగతించిన టపా ఇంతవరకూ నాదృష్టికి రాలేదు. నేను చూసినవన్నీ వీటిలో ఏదో ఒక పార్శ్వాన్ని విస్మరించినవే. ఇహ కాశ్మీరు. ఈ మధ్య జరిగిన ఒక చర్చలో కాశ్మీరు ప్రజలతరఫున, వారి స్వాతంత్ర్యకాంక్షను సమర్ధిస్తూ మాట్లాడినందుకే ఒకాయన్ను దేశాద్రోహిగా ముద్రవేసేశారు. వికీపీడియాలోని గణాంకాలనూ(ఇవి irreproachable కావు అన్నవిషయం నేనొప్పుకుంటాను) తప్పని త్రోసిపుచ్చినవాళ్ళు, తమ వాదనలను సమర్ధించుకోవడానికిమాత్రం తమ అభిప్రాయాలను మాత్రమే ప్రాదికగా ఎన్నుకోవడం వింతగాతోచింది. తప్పుచేసింది తమ్ముడైనా న్యాయమే చెప్పాలనికదా సూక్తి మరలాంటప్పుడు why are we letting our super-ego to be tainted with the so called patriotism?. "మీరు ఫలానా దేశంలో నివశిస్తుంటే ఇలాంటి వాదనలు చెయ్యగలిగిండేవారా?" అనేది ఇలాంటి సమయాల్లో మనకు సాధారణంగా వినిపించే ఒకవాదన. నిజానికీప్రశ్నలో ఆ 'ఫలానా దేశా'న్నిగురించిన నిందాపూర్వక ప్రస్థావన వుంది. అలాగే మనదేశమూ అలాంటి నిందాపూర్వక ప్రవృత్తిని సంతరించుకోలేదన్న బాధకూడా వుంది, అలా ఆప్రవృత్తిని సంతరించుకోవాలన్న అభిలాష కూడావుంది. Isn't it a contradiction? ఇలాంటిదే ఇంకొకవాదన "మీరు అరబ్బుదేశాల్లో నివశిస్తున్నట్లైతే హిందూ దేవతలను పూజించగలిగుండేవారు కాదు, ఈ విమర్శలను మహమ్మద్ గురించి చేసినట్లైతే మీరీపాటికి మరణించివుండేవారు". My only plea so far to this type of argument has been "Don't compare my nation with some stupid Arab nation and try to usher those stupid things into that of mine. I am proud of may nation but not that Arab nation for God's sake!! and let me be so."

ఇక కామెంట్ల దగ్గరికొస్తే... కొందరుంటారు వాళ్లకి తెలిసింది/ఆసక్తివుంది ఒక టాపిక్కుంటుంది. కాబట్టి అన్నింటినీ దానితో ముడిపెట్టిమాట్లాడుతుంటారు (ల్యాబ్‌లో వైవా జరుగుతున్నప్పుడు students చేస్తారే సరిగ్గా అలాగన్నమాట). చర్చిస్తున్న చిన్నవిషయంలో అంతపెద్ద కోణం దాగుందన్న విషయం వాళ్ళావిష్కరించేవరకూ మనకు తెలీదు. ఇంకొందరుంటారు వాళ్ళకి ఆఒక్కవిషయంకూడా తెలీదు. కానీ అక్కడ చర్చలోపాల్గొన్న పెద్దమనిషి మాట్లాడుతున్నది వీళ్ళకి నచ్చదు. బ్లాగులుకాబట్టి రాళ్ళిచ్చుకుకొట్టడం సాధ్యంకాదు; మాటలిచ్చుకు కొడతారు -గాయం చేయడమే ప్రధాన లక్ష్యంగా. నాకైతే ఇంతకన్నా పనికిమాలినపనిగా ఒకటే తోస్తుంది -ఇలాంటివాళ్ళకి తిరిగి సమాధానమివ్వడం. మూర్ఖులు, ద్రోహులు, దుష్టులు అంటూ మాటతూలకుండా చర్చలు సాగిన దాఖలాలు ఈమధ్య కాలంలో బ్లాగుల్లో చూడలేదు. ఆఖరికి తెలుగుభాషగురించి చర్చించేటప్పుడుకూడా ఈ దూషణలు తప్పవనేది మనకు తెలిసిన విషయమేకదా!

ఇక్కడో చిన్న అనుమానం. వాదనల్లో మూడు రకాలున్నాయట.

1) తన వాదనెప్పుడూ సరైనదేనని వాదించడం

2) ఎదుటివారు చెప్పిందల్లా తప్పని వాదించడం. దీన్ని వితండవాదమంటారట.

3) అవతలివారు చెప్పేదికూడా వింటూ తమ knowledge update చేసుకోవడం. దీన్ని సంవాదమంటారట.

చాలాయేళ్ల క్రిందట స్వాతిలో చదివాను.

ఇంతకీ మొదటిరకం వాదననేమంటారు? బజ్జులో ఇదేప్రశ్న అడిగినప్పుడువచ్చిన సమాధానాలు ఇంతకుముదెప్పుడూ వినిఉండనట్లుగా తోచాయ్. కాబట్టి అదే పాతపదం, "స్వాతిపదం" దొరుకుతుందన్న ఆశతో మళ్ళీ ఇక్కడుంచుతున్నాను.

నా కన్నడ కొలీగు, రోజుకో బ్లాగు తెరిచి బ్లాగరి profile వివరించి చెబుతుంటే మన తెలుగు బ్లాగులోకం కన్నా కన్నడ బ్లాగులోకం బాగుందన్న అభిప్రాయం ఈ మధ్య కలిగింది. తెలుగులోలా పనిలేక రాసేవాళ్ళకంటే (ఈ పనిలేని/పనికిమాలిన బ్లాగర్లలో నేనుకూడా ఒకణ్ణి) డాక్టర్లు, జర్నలిస్టులు, రచయితలు ఇలాంటివాళ్ళెక్కువమంది వున్నట్లున్నారు కన్నడ బ్లాగర్లలో. లేక నేను నాకొలీగు అభిరుచులనుబట్టి మొత్తం కన్నడ బ్లాగావరణాన్నిగురించి ఒక అభిప్రాయానికొచ్చేశానా?

ఈ రోజేమయ్యిందంటే?

2011-10-15T19:58:00.001+05:30

నిజానికి ఈరోజు చాలా జరిగాయి. నాకు నేను చాలా ముద్దొచ్చేశాను. నామీద నాకే చిరాకొచ్చేసింది కూడా.

ఈమధ్య నారూము చాలా చిన్నదిగావున్నట్లుగానూ అందులో నేనూ నాహాబీలూ పట్టవనీ అనిపించడం మొదలుపెట్టింది. ఇదిగాక నారూమంత దరిద్రంగా, dirtyగా ఇంకెవర్రూమూ వుండదని నా అభిప్రాయం. సో మారిపోదామని డిసైడైపోయి వెదకడం మొదలుపెట్టాను. Admag చేతబట్టుకొని నేనూ, సచీ రోడ్డెక్కాం. బ్రోకర్లను(వీళ్ళని relaestate agent అనాలట) వదిలించుకోలేం అని క్రితం వారమే అర్ధంవ్వడంచేత (ఎక్కడా TO LET బోర్డులు కనబడలేదు. మరికొంత మంది "నిన్ను refer చేసింది ఎవరు?" అనడిగారు. నేనేదో ఉద్యోగానికి వెళ్ళినట్లు) బ్రొకర్లకే సారీ agentలకే కొబ్బరికాయ కొట్టిమరీ వెళ్ళాం. నాకున్న రిక్వైర్‌మెంట్సేమిటంటే

1) నాకు దయ్యాల సినిమాల్లో చూపిస్తారుకదా అలా పేధ్ధ రూములుండాలి

2) నాను నాపాటికి ఓనర్ వదిలెయ్యాలి. అంతేగానీ "ఎలా వున్నావు?" అంటూ friendly talk అఖ్ఖర్లేదు.

ఒకాయన్ని కలిసాం. Agent లేకుండానే. ఇల్లు పిచ్చపిచ్చగా నచ్చింది. In fact, I was blinded by the sheer size of the rooms and the area -Indira Nagar. ఆయనేదో కన్నడ సినిమాల్లో రెండిటిలో హీరోగా నటించున్నాడట, ప్రస్తుతం దర్శకుడుగా ప్రయత్నిస్తున్నాడట. Strangelt enough this guy wanted to rent his house only to bachelors and that too on a condition that he would stay alone!!!. మనిషి సిన్సియర్, ఇరవయ్యిల్లోనే వుంటాడు అంతకుముంచి తననెవ్వరూ disturb చెయ్యకూడదు అనుకునే రకం. నాలాగే! నా రూమ్మీద ఆయనకో బుజ్జి pent house, అక్కడ ఆయన స్టోరీడిస్కషన్లూ అవీ I thought like I was actually moving into a new environment not merely a house. I was too exited as if I was going ask for the hand of his daughter :) . ఓనరుకూడా నచ్చాడు. కానీ ఆయన తన conditions మొదలుపెట్టకే నా మొహం మాడిపోవడం మొదలు పెట్టింది.

ఓనరు: We don't allow girls to get into my house. So you should bring any girls.

నేను : Fine.

ఓ: No partying with friends. For that would disturb me.

నే: I am not a boisterous guy. Even if I decide to have a party, that would be just me and my loneliness partying together. So no problem.

ఓ: We don't like your parents to stay here for months together for that would be an equivalent of a family staying here and that would disturb me.

నే: Fine. I generally don't have my parents coming here to stay with me quite often. They are too busy for that.

ఓ: No quite-often-visiting-friends.

నే: errrrr.... I don't have any friends to have me visited "quite often" but may be a couple of them would visit me and would like to stay here for a night over a week end after a couple of beers.

ఓ: No we don't want that!! We don't want YOUR friends to stay here unless it is for once in a three months.

నే: Fine. Agreed (Really??)

blah... blah...blah...

నే: We would like to sign the deal and will get back to you with the advance money.

ఇదంతా అయ్యాక I was in a state of to-be-or-not-to-be. I don't have a very big friend circle but if I can't sit in my room for a while and talk. May be I am doing a sacrifice. Is that worth the room and the environment being provided? Called up a few of my friends and they were not ready to speak on definite terms... like go-for-it or don't-go-for-it. But there was one guy, who got really surprised with my behavior that is... me going confused over a "seemingly simple matter". To my surprise he would say that the deal is not good for me 'cause owner is trying to clip my wings. This stupid, who doesn't know me for more than a year had the temerity to give me a definite "NO!!!". Which I had promptly passed it as my verdict to the prospective owner. Damn!! my friend knows more about me than I do about myself and in addition to that, he knows what is good for ME too. Good to have friends like that around. I am really thankful to him for bringing clarity in my thoughts. I merely had to perform the act of preserving the image that I had projected to him long before.

ఈరోజుతో నాకర్ధమయ్యిందేమిటంటే. Given a temptation, I would like to deviate from my own preaching, I lack clarity(may be consistency too) most of the times but I'll get to that given some think-time(thankfully) and I do care about physical beauty (yuck!!) more than I should be. వెరసి ముందుగా చిరాకొచ్చి తరువాత సచిదయవల్ల నాఆలోచనల్లో క్లారిటీ వచ్చింది. చివరకి నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, "I would like to be restrictive of myself of my own accord 'cause then I can turn them off when I feel like rather than being bound to yours" అని చెప్పేశాను. ఇప్పుడు నాలో ఏదో తప్పనిసరిగా త్యాగం చేసేశానన్న బాధలేదు. నా స్వాతంత్ర్యం, నాదగ్గరేవుంది. I can watch a movie and I can sleep peacefully with out being nagged by my conscious. I don't print fake currency, I don't make bombs and I don't bring girls but I don't want one to keep a watch on me. నేను స్వయంవిరచిత నియమాల్లో ఒదిగుండటంవేరు, ఇంకెవరో frame చెసిన rulesలో ఒదిగిపోయి, వాళ్లకనుగుణంగా నడుచుకోవడం వేరు. ఒకవేళ ఇకనుంచి ఈ రూల్ పాటించకూడదు అనుకుంటే అలా వుండగల స్వాతంత్ర్యం నేనెందుకు వదిలేసుకోవాలి?

But... what are friends for fellas... ఫ్రెండ్స్ ఏదో ఉధ్ధరించఖ్ఖర్లేదు. నేను నానుంచి deviate అవుతున్నప్పుడు. "నువ్విలా చెయ్యవుకదా, చెయ్యకూడదుకదా" అని చెబితేచాలు. అదిచాలు నేను వెధవ్వేషాలేస్తున్నాను అని నేను తెలుసుకోవడానికి. నా friend నన్నంత closeగా observe చేస్తున్నాడు అని నాకప్పుడు తెలీదు. ఇప్పుడు వాడు నన్నందుకు అర్హుడిగా భావించినందుకు నాకు చాలా గర్వంగా వుంది. Thanks to you Sachi.

"విరోధి" ఒకరివ్యూ

2011-10-15T09:10:00.000+05:30

ఫస్టాఫంతా హీరోయిను(ల)తో హీరోగెంతులతో టైం వేస్టేచెయ్యడం, విలనుగారి ఇంట్రడక్షనూ, హీరోగారి ఇంట్రడక్షనూ, హీరోయిను ఇంట్రడక్షను, కమెడియన్ ఇంట్రడక్షనూ, ఆతరువాత టీనేజీ కుర్రాళ్ళు చానల్స్ మార్చేపధ్ధతిని తలపించేలా కామెడీ, రొమాన్సు,పాట, ఫైటు, కధ, కామెడీ, రొమాన్సు,.... అంటూ ట్రాకులు మార్చడం, వెరసి కూసింతకధని రెండున్నర గంటలు సాగబీకి, ప్రేక్షకుడి మెడకి తగిలించడం లాంటి చెత్త ప్రయత్నాలేమీ చెయ్యకుండా చెప్పాలనుకున్నదాన్ని "చిక్కగా" చెపిన సినిమాఇది. సినిమా మొదటి ఇరవైనిమిషాల్లోనే స్టోరీకి కనెక్టయిపోతాం; బూతును... క్షమించాలి యూతును లక్ష్యంగాచేసుకొని తీసే సినిమాలోలా ఇంటర్వెల్లు బ్యాంగుదాకా వేచిచూడఖ్ఖర్లేకుండానే!

అవినీతిపరుడైన ఒక రాజకీయనాయకుణ్ణి(ఆహుతి ప్రసాద్) కిడ్నాప్ చెయ్యడానికని వచ్చిన గోగన్నదళం సభ్యులు అతణ్ణి కాల్చిచంపేసి, అక్కడినుండి పారిపోవడానికి ఒక జర్నలిస్టును(శ్రీకాంత్) hostage గా తీసుకుంటారు. ఇహ అక్కడినుంచి కధ అడవుల్లోకి మారిపోతుంది. దళంలో సభ్యుల నేపధ్యం, బైట ప్రపంచంలోలానే అవినీతి, లాలస వీటన్నింటినీ చర్చిస్తూనే నీతి, నిస్వార్ధతలగురించీ, ఏదో చెయ్యాలన్న తపనతో ఉద్యమంలో చేరిన వారిగురించీ చెబుతూ సాగుతుంది సినిమా. శివాజీరాజా నటన ఎంత సహజంగా వుందంటే కేవలం స్వరం విన్నప్పుడు మాత్రమే తెలిసింది అది శివాజీరాజా అని. గోగిగా అజయ్ పర్లేదు కానీ రవ్వంత గాంభీర్యం కొరవడిందనిపించింది. వాళ్లతోనే వుంటూ, దళం సభ్యుల మనసు గెలుచుకొని, వాళ్ళ ఆలోచనల్లో క్లారిటీ తెప్పించే పాత్రలో శ్రీకాంత్ సరిపోయాడు. మొదట్లోనే మొహం మాడ్చేసుకోవడంతో(ఖడ్గం గుర్తుందిగా) కొంచెం భయపడ్డానుకానీ you know... the role demands. అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే నోరువిప్పి శక్రివంతమైన విశ్లేషణలు చేసే పాత్ర ఇది. డైలాగ్స్ రాసిందెవరోగానీ చాలా మంచిగా రాశారు. "మైనా" దళంలోకి వచ్చిన కధంతా విన్నాక జర్నలిస్టుగారు "ఇక్కడికొచ్చినా తప్పలేదా" అంటారు. మొత్తం ఉద్యమంలోని వ్యక్తుల నైతికతని ప్రశ్నించినట్లుగా అనిపించింది. మొత్తంగా కధలోని పాత్ర్ల మధ్య ఇంటరాక్షన్స్ బాగునాయ్ వాళ్ళ ఎమోషన్స్ బాగుంటాయ్. చివరిక్కూడా హీరోగారు (అనగా శ్రీకాంత్ అని అర్ధము) క్లైమాక్స్ ఫైటుతో విలనుగారి పాపాలన్నీ పరిహరించి పారెయ్యకుండా చాలా మంచిముగింపు నిచ్చాడు. ఉన్న ఒక్కపాట జానపద బాణీ అవడంతో నాకు నచ్చింది. ఇహ మైనస్‌ల విషయానికొస్తే... ఎంత మాత్రమూ సరిపోలని పాత్ర నాగినీడుది. పోలిస్ కమిషనర్‌గా ఆయన డైలాగ్స్ చెప్పేతీరు సరిపోలలేదనిపించింది. ఈ యాసల విషయంలో మరికొంచెం జాగ్రత్త తీసుకొనుండాల్సింది. "మైనా" పలికే పల్లె యాస నచ్చింది.

ముఖ్యంగా చెప్పాల్సింది కధని. ఆర్. నారాయణ మూర్తి సినిమాల్లోలా పూర్తిగా నక్సలిట్లకూ, పోలీసు సినిమాల్లోలా పూర్తిగా పోలీసులవైపూ మొగ్గుచూపకుండా బ్యాలెన్స్ చేసినట్లనిపించింది. నక్సల్స్ మీదుండే ఆరోపణలన్నింటినీ సినిమాలో ఏదోఒకలా వాడుకొని వివరణిచ్చేపని చేశారు. బహుశా విద్యాధికుల నుండి, నేరస్తుల ప్రాబల్యం పెరుగుతున్న transition phaseని సూచించడానికేమో దళంలో పారిపోయివచ్చిన ఒక గజదొంగకూడా వుంటాడు. ఒక్క విలనుగారు తప్ప మిగతా నక్సలైట్లందరూ Naxalite manualని తు.చ. తప్పక పాటించే "ఆదర్శ నక్సలైట్లు" :) .

తీరా చూస్తే దీని దర్శకుడు నీలకంఠ అట. ఏడ్చినట్లుంది. ఈయన ఒక చెత్త సినిమా తీస్తే అది వింతగానీ... మంచి సినిమా తీస్తే అది మామూలు విషయమేగా!! నిజానికీవిషయం ముందేతెలుసుంటే రివ్యూరాద్దామని ఫిక్సయ్యుండే వాడినే కాదు.

అభిప్రాయాలు

2011-10-13T20:26:00.000+05:30

నాకు తెలిసినంతవరకూ అభిప్రాయాలను ఇలా వర్గీకరించవచ్చు.

Taken for granted :- ఇవన్నీ మరో అభిప్రాయానికి తావులేనివన్నమాట. వీటిమీద చర్చించాల్సిన అవసరమే లేదు ఒకవేళ చర్చిస్తే అది ఎప్పుడూ "constructive"(అంటే positive అని అర్ధము) గానే ఉండాలి తప్పితే ఎంతమాత్రమూ విమర్శించకూడదు ఖండించడం ఐతే అది మహాపాపం. అసలుకవేంటో మనకి అర్ధంకూడా తెలీకపోయినా అర్ధంకూడా కాకపోయినా మనంమాత్రం నెతినపెట్టుకోవాలి. ఉదా:- మనదేశము, మనసంస్కృతి, మనసాంస్కృతిక వారసత్వము, మనమతము, మనదేవుడు(ప్రవక్త), మనపవిత్ర గ్రంధము, మనజీవనవిధానము, మనవ్యవస్థ, మనభాష ఇంకా మనభావజాలము( అంటే miscellaneous అన్నమాట) మరియు వాటి గొప్పదనము. చూశారుగా వాటన్నిటికీ ముందో "మన" వుంది. I think వాటన్నిటి గొప్పతనమూ కలిసి "నా"ని "మా" లేదా "మన" స్థాయికి తంతుంది. కాబట్టి వీటికి "మన" ప్రీఫిక్సే సరైనది. "ఎందుకు" అనడిగామనుకోండీ క్లాసులో పిల్లకాయలందరూ అడిగిన ప్రశ్నకి ఒకేసమాధానం చెబుతారుగదా అలా దాదాపు అందరూ ఒకేసమాధానం చెబుతారు. ప్రాయం మారేకొద్దీ మన అభిప్రాయం length మారుతుంది కానీ line మారదు. అదేంటో కూడా తెలీకముందే మనదగ్గర అభిప్రాయం సిధ్ధంగా వుంటుది కదా అందుకన్నమాట.

Fashionable/Radical :- ఇప్పుడే పైన చెప్పిన వాటన్నింటినీ కారణంలేకుండా ఎలా నెత్తిపెట్టుకోవచ్చో అలానే (సరైన)కారణంలేకుండా ద్వేషించనుకూడావచ్చు. పైపెచ్చు అది ఫ్యాషనూ, మేధావత్వానికి('వెధవత్వానికి'లా ధ్వనిస్తునా దానర్ధం మేధావితనానికి అని) గీటురాయీకూడా. ఫ్యాషను సంగతేమోకానీ ఇలాంటి సలక్షణం ఒకటైనా లేకుండా మనం మేధావిగా ఎన్నటికీ ఎదగలేం. మనకి చేతనైంది ఎలాగూ "తెడ్డెం" అనటమేకాబట్టి ఎవరేమన్నా మనం ఆటాపిక్కుకే ముడిపెట్టి మాట్లాడాలి పైపెచ్చు దాన్ని "దృక్కోణం" అనాలి. ఏంటీ మేధావులకి ఉదాహరణలు కావాలా GET LOST!!!!!.

Rigid :- వీటిని గురించి చర్చిండం వరకూ మనం ఓకే. ఒక స్థాయి దాటనంత వరకూ(అవతలివాడికి (కూడా) ఎక్కువతెలుసని మనకర్ధం కానంతవరకూ) ప్రశాంతంగా చర్చించగలం. వీటికీ taken-for-granted అభిప్రాయాలకూ తేడా ఏంటంటే వీటిలో కనీసం కొంతసేపటివరకైనా చర్చ సాగుతుంది. పోలికేంటంటే మనం మన అభిప్రాయాలను మార్చుకోం గాక మార్చుకోం. ఉదా:- నేను, నా మంచితనం, నా అలవాట్లు, నా ఫేవరెట్ నటుడు, క్రికెటర్, దేవుడి గురించిన, సమాజం గురించిన, విలువల గురించిన, ఆచారవ్యవహారాల గురించిన అభిప్రాయాలు మొ||

Flowery ones :- అంటే ఏంటంటే మనం నిజజీవితంలో ఆచరించి చచ్చినా చావకపోయినా జనాలకి చెప్పటానికి ఒక కవితాత్మకమైన అభిప్రాయమో, డెఫినిషనో జేబులోపెట్టుకు తిరగాలి. హా... కావాలంటే సరిఘ్ఘా వ్యతిరేకమైన రీతిలో మనం నిజజీవితంలో నడుచుకోవచ్చు అదేమంత సమస్యకాదు. బారుకెళ్ళినా పంచెకట్టులో వెళ్ళమనికదా ఆర్యోక్తి. మనకి పుస్తకాలు చదవడం, ఇతరదేశాల సినిమాలు చూడ్డంలాంటి అంకమ్మకళల్లో కూడా ప్రవేశం వున్నట్లయితే, ఫలానా వాడు "ఇలా" అన్నాడు అని ఒక పుంజీడు కొటేషన్లు జాగ్రత్తచేసిపెట్టుకొని అప్పుడప్పుడు సమయం సందర్భంచూసుకొని జనాలమీదకి వదులుతూ వుండాలి. ఇహంతే మనం పుడింగులమైపోతాం, సెన్సిబులైపోతాం కాలం కలిసొస్తే మేధావులంకూడా అయిపోతాం. ఉదా:- సత్యము, అహింస, సహనము, ఔదార్యము, స్నేహము, ప్రేమ, పెళ్ళి, అన్యోన్యత, సమానత్వము, దయ, క్షమ, శాంతగుణము, సఛ్ఛీలత మొ||

Open for discussion :- హా... వీటిని మాత్రం మనం నిరపాయకరంగా ఎవరితోనైనా చర్చించవచ్చు. ఉదా:- అబిస్సీనియా దేశపు ఆర్ధిక పరిస్థితి, అండమానీస్ తెగల ఆహార పధ్ధతులు, ఎస్కిమోలు, ఏంజెలీనా జోలీ అందము, హ్యారీపాటరు, రాజకీయాలు - ఒక విమర్శ, జపాన్‌లో ఇటీవల సంభవించిన భూకంపము, గ్రహాంతరవాసులు.

నా హిందీ

2011-10-04T18:31:00.001+05:30

అసలు నాకు హిందీ రాకపోవడానికి కారణం గౌస్‌భాషా అనే నా క్లాస్‌మేటు. ఆరులోనో ఏడులోనో మా మాస్టారు హిందీలో అంకెలు నేర్పిస్తున్నారు. క్లాసు జోరుగా సాగుతోంది సోలహ్(??)..., సత్రహ్ (సాత్ + రహ్ Gotchchaa!!)..., అఠారహ్(ఆఠ్ + రహ్ I am still good) అని చెప్పుకు పోతున్నాడు పంతులు. నేను వెంటనే వెనక బెంచీలోంచి నవ్+రహ్ "నవారహ్" (సవర్ణదీర్షసంధి) అనరిచాను. పంతులుగారొకసారి నా logical abilitiesకి ముగ్దులయ్యి తరువాత దిమ్మెరపోయి వీపు సాపుజేసెను. సరే అదలా వుంచండి. ఆరోజు పంతులుగారు బీస్‌తో క్లాస్ ముగించారు. ఈ గౌస్‌భాషా అనే వాడు మేధావిలాగా ఫోజుబెడతా "ఒరేయ్ హిందీలో బీస్ తరవాత అంకెలుండవురా ఇరవైఒకటుళ్ళా దాన్ని బీస్ఏక్ అంటారు అన్నాడు". వాడు ముస్లిము గాబట్టి మాఅందరికీ వాడు హిందీలో ఏదైనా చెబితే అది వేదవాక్కన్నమాట. ఇంత హింటిస్తే అల్లుకుపోయేనేను ఏక్ నుంచీ బీస్‌బీస్‌బీస్‌బీస్‌బీస్ఏక్ (అనగా నూటొకటి) వరకూ అంకెలు బట్టీ గొట్టేసి తరువాత క్లాసుకి తయారైపోయొచ్చా అడగనిదానికీ అడగనిదానికీ చెయ్యిలేపుదామని (నవ్వొస్తందికదా నిజానికిలాంటి తింగరి లాంగ్వేజీలున్నాయ్ ఫరెజ్జాంపుల్ ఫ్రెంచిలో ఎనభయ్యొకటినేమంటారో తెలుసా అక్షరాలా "నాలుగిరవైలా ఒకటి". ఎనీవే దానికంటే మన హిందీనే చాలా బెటరు.). తరువాతేమయ్యిందో మళ్ళీ చెప్పాలా "బీసేక్కు" నుంచి "బీసుబీసు" వరకూ షాకులు. అసలు కారణం నాకు తరువాతెప్పుడో అర్ధమయ్యింది అదేంటంటే హిందీ అంకెలని normalize చెయ్యాలి. కెమిస్ట్రీకి IUPAC వున్నట్లు హిందీకి కూడా ఒక యూనియన్నో, ఫెడరేషనో, కమిటీయో వుండాలి. వాళ్ళ ఆధ్వర్యంలో అంకెల్ని ఇలా రీనేముచెయ్యాలి.

11 - ఇకారహ్
12 - దొయారహ్
13 - తీయారహ్
14 - చౌరహ్
15 - పాంచ్రహ్
16 - చేరహ్

I'm okay with th rest but 19 SHOULD be renamed to నవారహ్!! ఆపుడేసుకున్నాను ఒక ఒట్టు హిందీలో ఒంట్లు (అనగా అంకెలు) మాత్రం నేర్చుకోకూడదు అని. ఇప్పటికీ పాటిస్తూనే ఉన్నాం. అయినా ఆడతాలీసు (అదేదో ఆడపోలీసులాగా...) అంటే అరవయ్యొకటి అనిఎవడనుకుంటాడు చెప్పండి?? (ఒకవేళ అది అరవయ్యొకటి కాకపోతే get LOST!!!.)

ఇంకోసారి నేను హైడీ రోడ్లపై వెళుతున్నాను. వెనకనుంచీ ఎవడో "బాజూ హట్ సాలే" అన్నాడు. వెంటనే నేను నా డిక్షనరీలో వెదకటం ప్రారంభించాను. "సాలే" అనగా బామ్మర్ది మనం తెలుగులో "మావా" అంటాం కదా అలాగన్నమాట (తమిళులు మచ్చా అంటారు కానీ అప్పటికి అది నాకు తెలీదు) ఇహ "బాజూ" అంటే ఏంటొ తెలిస్తే మనకి మొత్తం అర్ధం అయిపోయినట్లే. ఫైనలుగా "హట్" అనికూడా అన్నాడుకాబట్టి అదసలు "బాజూ" కాదనీ మొత్తం కలిపి "పీజాహట్" అనీ నాకే సరిగ్గా వినపడలేదని, అంటే వాడు "మావా పీజాహట్ (ఎక్కడరా)" అని ప్రేమగా అడుగుతున్నాడనీ డిసైడయ్యి, ఆ ఆదరానికీ, వాడు తీసుకున్న చనువుకీ, చూపించిన ప్రేమకీ కళ్ళలో నీళ్ళుతిరుగుతుండగా, "బాబూ చిట్టీ" అంటూ ఎగబడి వాడి మెడను వాటేసుకొని, "స్ట్రైట్ చలో , లెఫ్టు లో, డెడెండ్ మే హై" అని అనర్గళంగా చెప్పేశాను. నా "అనర్గళత్వా"నికికాబోలు వాడు ఆశ్చర్యపోతూ చూస్తున్నాడు.

అసలి "హై" ది ఇంకోగొడవ. నేను వాక్యం చివర "హై" చేరిస్తే అది హిందీ అయిపోద్దనీ, వాళ్ళకు స్పష్టంగా అర్ధమయిపోద్దనీ అనుకొనేవాణ్ణి (ఇదికూడా గౌస్‌భాషా గాడే చెప్పాడు హై. చెప్పాడు అంటే past tense కదా కాబట్టి "థై". ఉహూ కాదు "థూ". ఉహూ "ధా". కరష్ట్!!!). ఇది గాక "నాకూ తెల్వద్ హై" లాంటి survival phrases నా అమ్ముల పొదిలో కుప్పలుతెప్పలుగా వుండేవి (of course పనిచేసేవి కావనుకోండీ). ఇక "హై" దగ్గరికొస్తే... దాన్ని "హై" అనకూడదట "హే" అన్నట్లు పలకాలట. ఇంగ్లీషు లిపిలో heiN అని రాసేవారు (kuch kuch hota heiN లాగా). ఒకసారి "హైన్" అని పలికితే జనాలు నేను మంత్రాలు చదువుతున్నానేమో అని అనుకున్నారు. నేనేమో హిందీ పాటల్లో ఎక్కడైనా "హై" అనొస్తే పట్టుకొచ్చి వినిపించేవాణ్ణి. చివరగా బొంబాయి (శివసేనవారు క్షమించుగాక) స్టైలులో "ఇచ్" భాష డెవలప్ చేసి సాంతం "హై"ని ఎత్తి పార్నూకినాం. కాకపోతే ఒకసారి మీటింగులో ఒక నార్తిణితో మాట్లాడినప్పుడు ముఖం మాడ్చుకోవడంతో "దాల్లో కుచ్చి కాలా హై" అనర్ధమయ్యింది (హిందీ రానోళ్ళకోసం వివరణ "దాల్" అనగా పప్పు, "కాలా" అనగా కాలు కాబట్టి "కుచ్చి" అంటే వెయ్యటం అయివుంటుంది. ఇహ మీరు రెచ్చిపోగలరు).

ఇంకోసారి మా కంపెనీలో నేను "జానేతూ యా జానేనా" అనే పాటను పాడుతున్నాను. ఒక నార్తీ (నార్తోడు) నన్ను వేళాకోళం చేశాడు "కనీసం అర్ధం తెలుసుకొని పాడరా బాబూ" అని. ఏం నేను మరీ అంత డమ్మీలాగా కనిపిస్తున్నానా అని వెంటనే ప్రతిపదార్ధ వివరణకు పూనుకున్నాను. అదేంటంటే "నీకూ నాకూ ఇంతకు ముందు కుంచెం కూడా పరిచయంలేదు. ఊరికే నా బుర్ర (దిల్) ఉడకబెట్టకు (ఉబాల్‌నా I mean ఉభానా). నువ్వు వెళ్ళు లేకపోతే నేనే వెళ్ళిపోతాను" అని. ఈ వివరణ వాళ్ళకు బాగా నచ్చుటచే వారు దానిని బాగుగా ప్రాచుర్యములోకి తెచ్చిరి.

రాహులు గాంధీ vs "నేను"

2011-10-02T10:41:00.001+05:30

Let the truth be told fellas... జన్మత: భారతీయులైతేనే వాళ్ళకి దేశప్రధాని పీఠం దక్కాలనే వాదనకి నేను వ్యతిరేకిని. అలా అనుకుంటే మనం The Mother (Teresa)(అరోపణల విషయంలో నేనింకా ఒక నిర్ణయానికి రాలేదు), ఒక Anne Besentనూ కోల్పోయుండేవాళ్ళం. సోనియా గాంధీ కేవలం జన్మత: ఒక విదేశీయురాలైనంత మాత్రమే ఇన్నేళ్ళుగా ఆమె భారతదేశంలో నివశిస్తున్నప్పటికీ ప్రధానయ్యే అవకాశంలేదంటే అది నాకు మింగుడుపడని విషయం. ఆవిషయాన్ని నొక్కివక్కాణించిన ప్రముఖులందరూ దాన్ని కాకుండా ఆమె మీదున్న ఆరోపణలను ఋజువుచేసేందుకు ప్రయత్నించి ఉండుండల్సిందని నా అభిప్రాయం. ఆవిడ రాహుల్‌ని ముందుకు తెచ్చినప్పుడు I thought like wow!! she is a good player of politics (for politics is like Chess to me). కానీ యువరాజావారు ఎప్పుడైతే "మా ముత్తాత లేకుంటే మీరందరూ ఇంకా బానిస బ్రతుకులు బ్రతుకుతుండేవారు" అనీ (నెహ్రూలు ధనవంతులయ్యుండవచ్చు, వారు తమ సంపదనంతటినీ స్వాతంత్ర్యపోరాటములో కరిగించి వుండవచ్చు కానీ ఆస్తిఉకంటే విలువైన ప్రాణములను తృణప్రాయముగ త్యజించిన వారలకు మన దేశమందు కొదవలేదు నాయనలారా) , "మా నాయనమ్మ తోడ్పాటు లేకుంటే బంగ్లాదేశూ, దానివల్ల మనకొరిగిపడిన సుస్థిరతా వుండేవికాద"నీ వాకృచ్చినారో (ఆవిడగారి నిరంకుశ ధొరణులని మినహాయిస్తే నిజంగానే వాజపేయిగారు కొనియాడినటుల "అపర కాళిక" ఆవిడ. బ్యాంకుల జాతీయీకరణనూ, రాజభరణల రద్దునూ, ముక్తి బాహినినీ మనం ఏవిధంగా మర్చిపోగలం?) వాకృచ్చినారో ఆనాడే నాకనులు తెరుచుకొనబడినవి. నిజానికి ఈవాగుడు గనుక ఈ ఏ అమెరికాలోనో లేక యూరోపులోనో ఎవరైనా వాగిన యెడల వారి రాజకీయ జీవితము తక్షణము అంతమయ్యుండెడిది. మన దౌర్భాగ్యము చేత మనమింకనూ వీరిని, వీరి అబిజాత్యములనూ భరించుచున్నవారలముకానీ లేకుంటేనా...

ఇహ అసలు విషయానికొస్తే నేను(అనగా సగటు భారతీయుడనైన "నేను") ఏవిధముగనూ రాహులుగారికి తీసిపోను అని తెల్పుటయే నా ఉద్దేశ్యము. అది యెట్లనగా.

1) నాకు పైవేటుగా ఒకపేరు, పబ్లిక్కుగా ఒకపేరు లేవు. And I am not ashamed of my name.

2) నేను నా సామర్ధ్యము పై ఆధారపడుతానేగానీ నా అమ్మాబాబుల సామర్ధ్యముపై కాదు. ఇంతవరకూ అధార పడలేదు. అలా అధార పడినట్లు దాఖలాలూ కనీసము ఆరోపణలుకూడా లేవు.

3) నాఉద్యోగ బాధ్యతలు ఇంతవరకూ నేను సక్రమముగా నిర్వర్తించున్నవాడను.

4) నా విద్యార్హతల విషయములో నేనింతవరకూ నిజములనే ప్రకటించిన వాడను మరియు నా కుటుంబమపు ఖర్చులతో విద్య గరపితేనేగానీ ఊరసొమ్ముతోగాదు. (నేను నిరక్షరాస్యుడినైనప్పటికినీ మంచి దేశభక్తుడను ఏలయనగా నా దేశముకొరకూ, దాని యభ్యున్నతికొరకూ పరోక్షముగనైననూ శ్రమించుచున్నవాడను).

5) నామీద ఏదేశములోనూ కనీసము ఒక చిన్న జేబుదొంగతనము జేసినట్లునూ నేరము మోపబడలేదు. ఒకవేళ మోపబడుయున్ననూ దానికి తగు శిక్షననుభవించి యున్నవాడను).

6) నేను నిక్కమైన యూతును (At leat comparitively. I am in my 20s damn it not in my 40s at least).

7) భారతీయుడనైనందుకు నాకు గర్వమేగానీ ఎన్నడునూ సిగ్గుపడలేదు (Had never been for that matter. I know there are a few things to be changed but I never was and am ashamed of my very existance).

8) నేను నిఖార్సైన లౌకికవాదిని (కాంగ్రేసు తరహా లౌకికవాదిని క్కానుగాక ఖ్ఖాను).

9) My compassion for poor had never been confined to mere words.

10)________________________________________________

ఫిలాసఫీ అనగా పిచ్చివాగుడు

2011-10-01T21:09:00.000+05:30

ఈమధ్య చేతబడి(నాకు చిరాకు తెప్పించిన ఏపనైనా నేను చేతబడి అనే అంటాను) చెయ్యడం నేర్చుకుందామని శని-ఆది వారాల్లో తరగతులకి హాజరవుతున్నాను. ఒకరోజు బాగానే సాగింది కొంచెం advanced విషయాలు నేర్పించారు. "Basics నేర్చుకొనేందుకు ప్రతిరోజూ చిన్నపిల్లలకోసం ప్రత్యేక తరగతులుంటాయి వచ్చి practice చెయ్యండి" అన్నారు. అంతవరకూ బాగానేవుందిగానీ. చీకటిపడ్డాక నాకున్న "దివ్యదృష్టి"వల్ల ఎక్కడికో వెళ్ళాల్సినవాణ్ణి మరెక్కడికో చేరుకొనేవాణ్ణి. ఇలా రాను ఓగంట, పోను ఓగంట ఇహ చేతబడి ప్రాక్టీసులో ఒక మూడుగంటలు భూతార్పణం అయ్యాక మిగిలిన టైములో ముడుచుకు పడుకోవడం మిగిలింది.

ఇదిలా వుండగా... మాకీమధ్య "మహా క్షుద్రమాంత్రీకులు కాద్రాగారు ఆస్ట్రేలియానుంచి వస్తున్నారు, ఆయన కాష్మోరానే అవలీలగా ప్రయోగించగలరు, అందరూ వచ్చి నేర్చుకు తరించండి, క్లాసుకి ఓ పదిహేనొందలు సమర్పించుకోండీ అన్నారు". నేనుకూడా ఎంతైనా కాద్రాగారు కాబట్టి ఆమాత్రం ఉంటుందిలే అనుకొని ఎగురుకుంటూ (నా తలకాయ్... దీనికీ మంత్ర్శక్తితో ఎగరటానికీ ఏమీ సంబంధంలేదు. ఉత్సాహంతో అని అర్ధము - అచ్చ సంస్కృతమున) బయలుదేరాక. తీరావెళ్ళాక ఆయన ఉపాసనా పధ్ధతులు బోధించుట వదిలివైచి మా ఆలోచనా పధ్ధతులపై ఒక ఉపన్యాసమునకు తెగబడ్డాడు. "Become invisible... be no where but be every where... live in your opponents mind... get under his skin... do everything by not doing anything... let there not be any truth... your opponent is dumb... ... ... your opponent is God... become God... confuse even God... don't decide on anything... assume your opponents assumptions(??)... leave your "self" at the door... try to become false... I am not gonna teach you... ... ... I will teach you how to be taught". ఇలాంటి మంత్రములు పఠించుచూ మధ్యమధ్యలో "are you confused?" అనడుగుచుండెను. సహోధ్యాయులందరూ ఆ దిక్కుమాలిన మంత్ర పఠనమునకే మిక్కిలి ఆనందభరితులై... కోల్గేటు పేస్టును వాడినవారై... ముప్పదియొక్క దంతములనూ (వారి జ్ఞానదంతముల విషయమై నాకునొక అనుమానముకలదు) ప్రర్శించుచూ "అవు"నని సమాధానమిచ్చుచుండెను. నా కోపము నషాళమునకునూ, ఓపిక పాతాళమునకునూ అంటినది. కనీసము ఢాకినీ పిశాచినైననూ ప్రయోగించి వానినంతము చేయవలెనని అనిపించసాగెను. కానీ అంతలోనే క్షుద్రవాణి పల్కులువిని, నేను ఇంకనూ పసికూననేనన్న విషయము జ్ఞప్తికి తెచ్చుకొని ఆపని చేయకనే విరమించితిని.

ఇదిలా వుండగా మొత్తం కార్యక్రమం అయ్యాక కాద్రాగారు కొన్ని కవితలను చదివి వినిపించారు. "Master is one who attunes himself to the sound of Shidoku(??). He does that by loosing his self and becoming a Shidoku" అనునది వాటిలోఒకటి. అజ్ఞానులకొరకు వివరణ : షిడోకు అనగా కీచురాయి. ఈ షిడోకు కవితను విని నాకు డోకువచ్చినది. అది జపనీసులో ఎట్లుండెనోకానీ ఇంగిలీసులో దరిద్రముగ నుండినది. ఈ మాత్రము పైత్యపు కూతలు నేనునూ కూయగలనని కార్యాలయమునందు ప్రయత్నించగా జనులు తీవ్రముగ భయభ్రాంతులయ్యిరి.

అదండీ గోల. ఇరవై నిమిషాలు కుదురుగా మీటింగులో కూర్చోడానికి రకరకాల వికారాలు ప్రదర్శించేనేను మొత్తం మూడుగంటలూ ఆసుత్తి భరించాల్సొచ్చింది (డొర్సు లాక్కుడు, సెల్లుఫోనుసు గ్రాబ్బుడు కూడా). నన్నడిగితే ఫిలాసఫీ చెప్పడము కన్నా వీజీఐన పని ఈ పెపంచకంలో మరొకటుండదు. ఒకబాటిలు బిర్రుగా బిగించి నోటికొచ్చినట్లు అర్ధమూ, అడ్డూలేకుండా మాట్లాడేస్తే అది జ్ఞానము అయ్యి రిపీట్ గ్నానము అయిపోద్దనమాట. ఇహ వినేవాళ్ళ దగ్గరకొస్తే మనకర్ధం కావటంలేదంటే మనమెక్కడ తక్కువైపోతామోనని జనాలు నిండుగా, నిలువుగా ఏనుగుల్లెక్క తలాడించి ఎవడికైనా అర్ధంకాలేదంటే వాణ్ణి చిన్నచూపుచూడటానికి తయారైపోతారు. మా సెమినారయ్యాక ఒక్కొణ్ణి పట్టుకొని "నీకేమర్ధమయ్యింది?" అంటే. ఒక్కొక్కడూ ఒక్కొక్కటి చెప్పాడు. అప్పటిదాకా కాద్రగారు చెప్పింది భగవద్గీత ఇప్పుడు వీళ్ళు చెప్పేది దానికి భాష్యాలు లాగా అనిపించింది. అయితే పాపం ఒకడున్నాడు వీళ్ళందరికన్న భిన్నంగా అభిప్రాయం చెప్పినవాడు. ఏమన్నడో తెలీదుగానీ కన్నడాలో తిట్టేడనిమాత్రం అర్ధమయ్యింది. ఇవాళ్ళ ఇంకొకడి సెమినార్ అనగానే ఎవ్వడికీకనబడకుండా పారిపోయివచ్చాను. అప్పట్కీ ఒకడు చూశాడనీ వాడు కంప్లైంటుకూడా చేశాడనీ నివేదిక సాయంత్రం అందింది. I wish males are allowed to ware Burqa.

What if?

2011-09-26T22:34:00.001+05:30

మొన్న రూం సర్దుతుంటే కనబడిందీ పుస్తకం. ఇది చదినట్లు గుర్తుందేకానీ ఏకంగా నాదగ్గరేవుందంటే చాలా ఆనందమేసింది. వీలైతె సంపాదించండి. 2004 August 23rd నాటి Outlook పత్రిక. అందులో What if...? అంటూ గతం ఇలాఉండుంటే వర్తమానం ఎలాఉండుండేది అంటూ కొన్ని ప్రశ్నలేసేసుకొని మళ్ళీ సమాధానాలుకూడా విశ్లేషించేశారు. అందులోంచీ నాకు ముఖ్యమనిపించినవి.

What if India hadn't been partisioned?

Recorded history లో అతిపెద్ద వలసైన (17 మిలియన్లమంది) ఆ దురదృష్టకర ఘటన జరిగుండేదికాకుండటమేకాక, బంగ్లాదేశ్ యుధ్ధంకూడా జరిగుండేది కాదట. Anyways all that z obvious. ఇవిగాక భారత్, పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశ్‌లతో ఒక ప్రపంచంలోనే అతిపేధ్ధ free trade zone ఏర్పడుండేదట,పాకిస్తానూ, బంగ్లాదేశూ లాభపడుండేవట, అక్కడిప్రజలకు సైనిక నియంతల పాలనలో నానాకష్టాలు పడాల్సిన బాధ తప్పుండేదట, భారత్‌కు టెర్రరిజమూ తప్పుండేదట.

What if Patel was PM?

ఆయన స్వాతంత్రం వచ్చిన మూడేళ్ళకే చనిపోయారన్న విషయాన్ని గుర్తుంచుకుంటే(1950 December), ఆయన మనదేశాన్ని "chaotic conditions" లో వదిలివెళ్ళుండేవారట. కాశ్మీరు 89లో కాకుండా 1950లోనే బ్రద్దలయ్యుండేదట(ఎలాగో నాకర్ధంకాలేదు. erupt అన్నపదం వాడారు), సెక్యులరిజం ఎనభైల్లోకాకుండా యాభైల్లోనే అంతమయ్యుండేదట, చైనాతో సంబంధాలు '69కి ముందే దిగజారుండేవట, ఐతే జాతీయవాద విద్య, సంస్కృతి భారతీయులందర్నీ కలిపుంచేవట, POK, కాశ్మీర్ గోలలుండేవికాదట, బ్రిటను అంతర్జాతీయ బోనులో భారత్‌ను కాశ్మీర్ విషయంలో దోషిగానిలబెట్టుండేదట, కామన్వెల్త్‌లో మనకి సభ్యత్వం దక్కుండేదికాదట, pro-american అయిన సర్దార్‌జీ అమెరికానే తనని తప్పుపట్టడాన్ని జీర్ణించుకోలేకపొయ్యుండేవారట. ఇహ భారద్దేశ పరిస్తితి ఒకపక్క చైనా, పాకిస్థాన్లతో పోరాడుతూ, మరోపక్క నేపాల్అంతర్గత వ్యవహారాల్లో జోక్యంతో తలబొప్పికట్టివుండగా, ఇంకోపక్క హైదరాబాద్ (ఇదెక్కడునుంచొచ్చిందో నాకర్ధంకాలేదు) లాంటి చోట్ల అంతర్గత కొట్లాటలతో దారుణంగా వుండేదట. ప్రపంచానికి మంచిగా కనిపించడంకోసమని చెప్పి ఈయన అనుసరించిన pro-capitalist policies కి సరిగ్గా వ్యతిరేకంగా నడుచుకుంటూ తరువాతొచ్చే ప్రధాని(ఇంకెవరూ? నెహ్రూగారు) సోవియట్‌యూనియన్ ఒళ్ళో గువ్వపిట్టలా వాలిపోవాల్సొచ్చేదట. అందువల్ల బ్యాంకుల ప్రైవేటీకరణ యాభయ్యిల్లోనే పూర్తయ్యుండేదట, private capitol సహజంగానే చచ్చూరుకొనేదట మొత్తంగా పారిశ్రామికరంగం సర్వనాశనమయ్యి "హిందూ అభివృధ్ది రేటు"నందు కోవటంకూడా కష్టమయ్యుండేదట.

What if Gandhi had lived on?

విభజన గాయాలు మానిపించి, భారత్‌కు పాకిస్తాన్‌తో సత్సంబంధాలు నెలకొల్పుండేవారట, కాంగ్రెస్‌ని dissolve చేసుండేవారట, ప్రజాసేవ అనేది ప్రభుత్వానికి అదనపుబాధ్యతగాకాక ప్రధానబాధ్యతగా ఉండుండేదట.

What if Gadse's bullet had missed Gandhi?

హైదరాబాద్, గోవాల్లో బలప్రయోగాన్నీ, పంచవర్షప్రణళికల్నీ, పేధ్ధపేధ్ధ ఆనకట్టల్నీ, సైన్యంపై భారీ ఖర్చుల్నీ నిరసించిన బాపూ మన అభివృధ్ధికి ఆటంకంగా నిలిచుండేవారట, ఆయనటు కాంగ్రెస్‌కూ, ప్రజలకూ ఎవరికీ అఖ్ఖర్లేనివారిగా మిగిలిపోయిండేవారట, నిజానికి ఆయనలా మరణించడంవల్లే ఆయనా, ఆయనభావాలు ఇంకా గౌరవాన్నందుకుంటున్నాయట!

What if we had embraced America?

నెహ్రూ బ్రిటన్ను అంతగా ప్రేమించికూడా ఆర్ధిక విధానాలవద్దకొచ్చేసరికి "మతిలేని" స్టాలినిస్ట్/రష్యన్ విధానాలవలంభించి మన ఆర్ధిక రేటుని కుంటుపరచారు. నిజానికి ఆయనలో అంతర్లీనంగావున్న అన్నింటినీ కంట్రోల్ చెయ్యాలన్న మనస్తత్వమే దీనికి కారణం అంటారు రచయిత. అన్నివిధాలా మన మనస్తత్వాలకు సరిపడే అమెరికన్ విధానాలను పాటించుటే ఎనభైల్లోనే కటిక దారిద్ర్యాన్ని అంతం చేసుండేవాళ్ళమట. 60-80 ల మధ్య మన ఆర్ధిక వృధ్దిరేటు కనీసం 4.5శాతం ఉండుండేదట(నిజానికి అప్పట్లో మన అభివృధ్దిరేటు ఒకశాతమట. కానీ అమెరికా మితృరాలైన పాకిస్తాన్ వృధ్ధిరేటు దాదాపు 3 శాతమట. మరీ అంత దారుణంగా వున్నామా ఆకాలంలో నిజంగా మనం?). కాకపోతే మనం అమెరికన్ల తొత్తులుగా స్వేఛ్ఛావాణిజ్యం గొప్పతనంగురించి డప్పుకొడుతుండేవాళ్ళమట.

What if we hadn't lost in 1962?

నిజానికి మనం ఆ యుధ్ధంలో గెలవాల్సినవాళ్ళమట. ఆ యుధ్ధానికి నాలుగేళ్ళక్రితం వరకూ చైనా పరిస్థితి తగ్గిపోతున్న ఆహారోత్పత్తి, తీవ్రమైన కరువూనట. మనమేమో యుధ్ధంలో చైనా supply lines ని అడ్డుకోకపోవడం, వైమానిక దళాన్ని సరిగ్గావాడకపోవడం, చైనాని గుడ్డిగా నమ్మెయ్యడం లాంటి వాటితో పాటు ఆ చేసిన పనికిమాలిన పనులు బయటకు పొక్కకుండా Henderson-Brooks నివేదికని కూడా తొక్కేశామట. నిజానికి ఆ యుధ్ధంలో గెలిచుంటే చైనా ఇప్పుడున్నంత authoritativeగా ఉండగలిగేది కాదుట, టిబెట్ అసలు ఇష్యూనేకాదు. భద్రతా మండలిలో చైనాకు శాశ్వత సభ్యత్వంకూడా నెహ్రూగారి దయేనట "he did that in his infinite wisdom" అంటాడు రచయత.

What if Indira hadn't been PM?

దేశం బాగుపడుండేదని క్లుప్తంగా చెబుతూ 19660-80 మధ్యకాలంలో పారిశ్రామికరంగం చీకటియుగాన్ని చవిచూసింది అంటాడు. ఆవిడ పాలనాకాలంలో జరిగిన బ్యాంకుల, బొగ్గుగనుల, జీవితభీమా సంస్థల జాతీయీకరణం తొందరపాటు చర్యఅంటాడు (నిజానికి నాకెంతమాత్రమూ అర్ధంకాలేదు. జాతీయీకరణను వ్యతిరేకించడం ద్వారా వీళ్ళు లాటిన్ అమెరికాల నడ్డివిరిచిన pure form of capitalism ను కోరుకుంటున్నారేమో అనిపించింది). వ్యవసాయ రంగాన్ని హరితవిప్లవం ఆదుకుంది కాబట్టి అదిబ్రతికిపోయింది, ప్రపంచస్థాయి వాణిజ్యం మంచిఊపులో వున్నప్పుడు మన ఎగుమతులమీద మనమే ఆంక్షలు విధించేసుకొని ఆవిధంగా విదేశీమారకద్రవ్యం వచ్చే అవకాశాలను మనమే చేజేతుతులా జారవిడుచుకొని ఆనక మన పరిశ్రమలను అభివృధ్దిపరుచుకోవడనికి ప్రపంచబ్యాంకు వెంట పరుగులుతియ్యడం ఎంత తెలివైనపనోకదా! అంటాడు రచయిత. వీతికితోడు యుధ్ధాలు, ఇంకా ఎమర్జెన్సీ కదా. ఆకాలంలో ఆరు కమిటీలు వరుసగా కొంచెం ఉదారవాద విధానాలవలంభించండి అనిచెబితే ఇందిర మాత్రం తన శక్తియుక్తులను జయప్రకాశ్ నారాయణకు పెరుగుతున్న పాపులారిటీని అడ్డుకొవటం ఎలా అని పధకాలు రచిస్తూ పొద్దుపుచ్చారట.

చాలాచోట్ల నాకు వీళ్ళేంటి మరీ ఇలా అనేశారు అనిపించింది. కానీ అప్పడలా జరగకపోయుంటే ఏమయ్యుండేది అని ఆలోచించిన తీరు బాగుంది.. అప్పటికంటే నాకు ఇప్పుడే సులభంగా అర్ధమవుతుందికూడా. వీలైతే దీనిగురించి ఇంకారాస్తాను. Hastala vista.

ఏంది భై ఉద్యమం?

2011-09-25T20:30:00.000+05:30

అన్నలూ... నేను తెలంగాణకు వ్యతిరేకం కాదు. ఆమాటకొస్తే నేను "ఎవరిచేత పాలిచబడాలి అన్నది పాలితులచేత నిర్ణయించబడాలి" అని నమ్ముతాను. Yes!! even if it is the case with the Kashmir. కనీసం అక్కడున్న కాశ్మీరీ పండిట్లను గాలికొదిలిన మన వెధవాయితనానికి ప్రాయశ్చిత్తంగా, గుణపాఠంగా. నేను ఇంటర్మీడియట్ చదవటానికి ఒంగోలు ఆదర్శ కాలేజిలో చేరబోతున్నఫ్ఫుడు మా అమ్మ తనకున్న పరిమితమైన పరిజ్ఞానముతో ఏమందో తెలుసా? "తెలంగాణా కుర్రోళ్ళతో జాగ్రత్తగా వుండరా. వాళ్ళు స్నేహానికి ప్రాణమిస్తారు అలాగే వైరమొస్తే ప్రాణాలు తీస్తారుకూడా". Well!! I didn't think it z negative statement. In fact, that was and is my very character. నాకు ఆ కాలేజిలో చదువుతున్నప్పుడు ప్రవీణు, కుమారు, కిషోరు, నరేంద్ర నా ప్రియమిత్రులు(వాళ్ళ ఇంటిపేర్లూ, కులాలు నాకు తెలీదు. I don't care a dash about them). వీళ్ళందరూ గోదావరిఖనిలో సింగరేణి ఉద్యోగుల కొడుకులు (again a thing I din't care for). ఒక విషయం చెప్పాలంటే ఆనాడు మా కాలేజిలో ఈ తెలంగాణోల్లే మెజారిటీ -అని ఈనాడాలోచిస్తే తెలుస్తోంది. Lemme assure you fellas.. there hadn't been a single incident that we had fought on this regional issue. మొదటిసారి నేను ప్రవీణుగాడో డౌటడిగినప్పుడు నేను నవ్వాను అప్పుడాడేమన్నాడొతెలుసా? "మాభాష మీకు కొత్తగా వున్నప్పటికీ నేనడిగింది నీకర్ధమయ్యిందనుకుంటున్నాను" అని. నేనేమన్ననో తెలుసా? "నేను నవ్వింది నీ డౌటు లెవల్ గురించేతప్ప నీ యాసగురించి కాదురా... In fact, నీ యాస నాకిష్టంరా" అని. ఆ తరువాత వాడు, నేను జిగర్లం భయ్. రెండేళ్ళలో ఒక్కసారిగూడ మేం పోట్లాడలే. ఈనాడువాడు నాకు contactలో లేడు ఆమాటకొస్తే నా ఇంటర్మీడియట్ దోస్తెవ్వడూగూడా నాకు contactలో లేడు. కానీ ఆ ప్రవీణ్‌గాడుగూడా ఈనాటి ఈ కేసీఆర్‌గాని "ఆంధ్రావాలా భాగో" తెలంగాణ ఉద్యమాన్ని సమర్ధించేటోడని నేననుకోను. 'cause we were and are well cultured than the leaders of today's Telamgana. రెండేళ్ళ క్రితం నాస్నేహితుడు మండల విశ్వనాధుడు "లేదు తమ్ముడూ ప్రత్యేక రాష్ట్రంతోనే మా బతుకులు బాగుపడతయ్. మాకు యంబీబీయస్ జేసినగానీ కెమిస్ట్‌షాపుల్లో ఉద్యోగాలుదొరకట్లే, నల్గొండజూసినవా ఎట్లున్నదో?" అనంటే అన్నా ఈ రంధిల నన్ను శత్రువుగ జూస్తవా దీనంగా అనడిగిన్నేగాని. ఆయనతో విరోధం నాకేనాడులే..., హైద్రాబాదెళ్ళినప్పుడు ఒకాయన "కుర్చోవయ్యా... అంధ్రావాలా..." అన్నప్పుడు కొంచెం బాధపడినా ఆయన ఆదరానికి ఆనందమేసింది. ఒకసారి బెంగుళూరులో నన్నూ, నాయాసనూ తెలంగాణోడిగా పొరబడి తరువాత నేను కోస్తావోడినని తెలుసుకొని "మీరంటే మాకభిమానం తమ్ముడూ" అనన్నప్పుడు నాకెంత గర్వం కలిగిందో! ఐతే అంతే మోతాదులో భయం నాకు టైగర్ నరేంద్ర ఈ కేసీయారుతో కలిసి "రోకట్లో దంచుడు, తలలు తెగనరుకుడు" భాషవాడినప్పుడు కలిగింది, ఈ గాడిదలు కేవలం గీతకివతలివైపున పుట్టినందుకు ఆమహానుభావుల విగ్రహాలు కూల్చినప్పుడు కలిగింది. ఈనాడు జరుగుతున్నది ప్రజా ఉద్యమం కాదు. ప్రజలను మోసగించే -మోసగించిన- ఉద్యమం, భావోద్రేకాలను రెచ్చగొట్టిన ఉద్యమం, కేసీయారు కరిజ్మాను దాట్లేని ఉద్యమం, తాము సుఖంగా వుండి జనాలను (ముఖ్యంగా కుర్రోళ్ళను)మాత్రం ఆత్మహత్యలకు ప్రేరేపించే ఉద్యమం, తమను తాము పదిలంగా ఉంచుకొని జనాలనిమ్నాత్రం త్యాగాలకు సిధ్ధంకమ్మని పిలుపునిచ్చే ఉద్యమం, ప్రజలమధ్య తగువులుపెట్టే ఉద్యమం, "ఆంధ్రావాలే భాగో" ఉద్యమం. ఉద్యమం కాదిది ఉన్మాదం. ఈ రాజకీయనాయకులను పరిహరించితేగానీ నిజమైన ప్రజాఉద్యమం మొదలవదు.

అన్నలూ ఒక్కమాట సోచాయించుండ్రి జో పేట్ పకడ్‌కే ఆయాహై ఆంధ్రా సే తెలంగాణా తక్ ఓ కిస్ తరహ్‌కీ "దోపిడీ" కర్రాహై తుంలోగోం కె ఖిలాఫ్?" వో సిర్ఫ్ లడ్రా హై -ఆప్ లోగోం కె ఖిలాఫ్ నహీ ఆప్ లోగొం కె సాథ్ హీ లడ్రా హై- అప్నే జీవన్ కేలియే, అప్నే బచ్చోం కేలియే. గర్ లడ్నా హై తో ఇస్ సియాసద్దానోం కె ఖిలాఫ్ లడియే, జో కర్రాహై "దోపిడీ" ఉన్ లోగోం కె సాథ్ లడియే భాయ్. లేకిన్ ఆం ఆద్మీ కే ఖిలాఫ్ నహీ లడియే ఉన్‌కో జిల్లతో తుహ్మత్ న కీజియే. ఆఖిర్ క్యా ఫరక్ హై తుఝ్ మే ఔర్ ముఝ్ మే?

నాకూవుందో లైబ్రరీ

2011-09-24T13:13:00.000+05:30

"మడిసన్నాక కూసింత కలాపోసనుండాల"ని Czar Nicholas - II "యోగివేమన జీవితచరిత్ర"లో అంటాడు. అదిచదివినప్పటినుండీ నాక్కూడా ఏదో కళని ఉధ్ధరించాలన్న తపనమొదలైంది. సంగీతము(అంటే పాటలు పాడటం), సాహిత్యము(కవితలురాయడం), నృత్యము(కుప్పి గెంతులువెయ్యడం) లాంటివి ప్రయత్నించి "కళాపీఠ్" లాంటి అవార్డులని సాధించాలనికూడా అనిపించింది. కానీ స్నేహితులందరూ అలాంటివేవీవద్దని, కాదూకూడదని నీల్గితే "కళాపీఠ్" సంగతేమోగానీ "మార్‌పీట్" తప్పదనీ "వేడుకున్నారు". Selfish rascals!! వాళ్ళు చేజేతులా ఒక సం.సా.నృ. కళాకారుణ్ణి నిర్మూలించారు, తుదముట్టించారు, మట్టికరిపించారు హా... నాశనంచేశారు. కానీ..... అరచేతినడ్డుపెట్టి సూర్యుణ్ణీ, బేగాన్‌స్ప్రేతో వైరస్‌నీ ఏవిధంగా ఆపలేరో అదేవిధంగా నాలోని తపననీ కామా తృష్ణనీ కామా ఆరాటాన్నీ కామా ఉత్సాహన్నీ వాళ్ళు ఆపలేకపోయారు ఫుల్‌స్టాప్!! ఇకమిగిలింది, కొండకచో ఇతరులక్కూడా శ్రేయస్కరమైనదీ, జ్ఞానసముపార్జనకు ఏకైకమైనదీ అయిన పుస్తకాలు చదవటం అనేఒక కళని రాయల్‌గా రాయల్లాగా పోషించి కళాపీఠ్ కాకపోయినా కొంతలోకొంత జ్ఞానపీఠ్ అయినా సంపాదిద్దామని ఒక కొత్తబెల్టుకొన్నాను - నడుంబిగించడానికి. అప్పుడే నాకో భయంకరమైన నిజం తెలిసొచ్చింది. మిగిలిన అన్నికళలసంగతీ నాకుతెలీదుగానీ ఈకళకి మాత్రం పుస్తకాలు కొనాల్సుంటుందనేది ఆభయంకరమైన నిజం. అదేదో ముందేతెలిసుంటే ఆకొనేదేదో పుస్తకాల్నేకొనుండేవాణ్ణి బెల్టుకి తగలెయ్యకుండా. అయితే నాలాంటి భావిజ్ఞాపీఠలకోసం, భావిగ్రంధకళాకోవిదులకోసం ఊరూవాడా నేడు బెల్టుషాపులున్న తీరున గ్రంధాలయాలున్నాయని తెలిసింది. సో.. ఆవిధంగా ఈనాడులో శ్రీధర్ కార్టూన్లు చదివడంతో మొదలైన నాకలాపోసన, కళోపాసన(కళ+ఉపాసన గుణసంధి) గ్రంధాలయాల్లోని గ్రంధాలను లయంచేసేవరకూ వచ్చింది (అంటే పోగొట్టేసి ఫైన్లుకట్టేవరకన్నమాట). ఇదేమీ బాగాలేదని అనుకుంటున్న తరుణంలో ఒక ఇంగ్లీషు మ్యాజగైన్లో "పుస్తక సేకరణ" అన్నపదం కనబడింది!!! అప్పుడు నేను దానిగురించి మరింత విషయం సేకరించగా మనకు పనికొచ్చేదేనన్నవిషయం తెలిసొచ్చింది. కానీ మాది బొత్తిగా "అడివి" కావడంవల్ల అప్పట్లో అది సాధ్యపడలేదు. ఇప్పుడైతే అదేమన జాబు. ఎవరింటికివెళ్ళినా పరిగెత్తుకుంటూ వాళ్ళ లైబ్రరీకివెళ్ళి వాళ్ళ అభిరుచికిగాను వాళ్ళని తగినవిధంగా "అభినందించి" వస్తుంటాను. కొందరు దాన్ని గుర్తుంచేసుకొని నాలైబ్రరీకికూడా విచ్చేసి నన్నుకూడా ఒకసారి "అభినందించి" వెళదామనుకుంటారు కానీ నేను బొత్తిగా ఈ పొగడ్తలూ, సన్మానాలూ ఇష్టంలేనివాడినవ్వడంచేత సాధారణంగా ఎవ్వరినీ అటువైపుపోనివ్వను. ఐతే అన్నిసార్లూ ఇలా సేకరించడం కుదరదుకాబట్టి అప్పుడప్పుడూ కొంటుంటామన్నమాట. అయితే ఒకటిమాత్రం నిజం పొరుగింటి పుల్లకూరలాగా కొనిచదివిన పుస్తకంకంటే సేకరించిన పుస్తకమే చాలా ఆసక్తికరంగా వుంటుంది. ఆకారణం చేతనే... కొన్నపుస్తకాలేమో WIP స్టేటస్‌లో వుంటే సేకరించిన పుస్తకాలు మాత్రం RIP (అంటే పుస్తకాలు ఛస్తాయనికాదు. చదివేశాక ప్రశాంతంగా అల్మారాలో బజ్జుంటాయని) లోకి వెళిపోతుంటాయి త్వరత్వరగా. ఈరోజు ఒకసారి అవ్న్నీ సర్దేస్తూవుంటే చాలా బాగా అనిపించింది. ఒక్కోపుస్తకాన్నీ, వాటికొన్నతేదీలూ, చదవడంపూర్తిచేసిన తేదీలూ, కొన్నింటికి చదివినతరువాత నాకనిపించిన వాటిని రాసిన ఫుట్‌నోట్సులూ, ఇంకా చదవనివాటిని ఎందుకు చదవలేదు అని ప్రశ్నించుకుంటే వచ్చిన సమాధానాలు . Wow!! చాలా బాగుందనిపించింది.

కానీ... ఉన్నపుస్తకాలన్నింటినీ accommodate చెయ్యలంటే నాకొక ర్యాకు లాంటిది కావాలనీ, అది పెట్టుకోవాలంటే నాకో మంచి రూము కావాలనీ ఇవ్వాళ బలంగా అనిపించింది. సో... భవిష్యత్తులో నాకు నా జ్ఞానపీఠ్ సంగతేమోగానీ నా పుస్తకాలకి సముచితస్థానం మాత్రం దక్కబోతోంది.

ఇందులో కొన్నిపుస్తకాల గురించి చెప్పాలి. మొదటిగా చెప్పాల్సింది మొదటి బొమ్మలోవుందే Oxford dictionary గురించి. ఫ్యామిలీ డాక్టరు, ఫ్యామిలీ గాడ్డుల్లాగా అది మా ఫ్యామిలీ డిక్షనరీ అన్నమాట. ఇంటర్మీడియట్ తరువాత అనగా EAMCET తరువాత వేరే పనీపాట ఏమీలేకపోతే సరే ఆల్ఫాబెట్సు నేర్చుకుందామని కూర్చున్నాను. అలా A, B, D, O, P, Q, R, T, ,X, Y, Z నేర్చేసుకున్నాను. మిగతావి మరీ ఎక్కువపదాలుండటంతో నేర్చుకోవడం కుదర్లేదు. ఇప్పుడంటే Wordweb అనేదొకటొచ్చాక దానిమొహం చూడటంలేదుగానీ that was my best friend.

మూడో బొమ్మలోని ఘాలిబ్ మరియు ఇతరత్రా ఘజళ్ళ పుస్తకాలు. ఒకటైంలో నారూంలో తీవ్రమైన స్టడీస్ జరిగాయ్. Actually, I was in a depressed mood and was tryinna to get out of that and these fellas helped me a lot in getting my mind diverted. ఘాలిబ్ నాకు పిచ్చపిచ్చగా నచ్చేశాడు అవన్నీ చదివిన తరువాత. ఆయన రాసిన రెండులైన్ల షేర్ అర్ధాన్ని వీలైనన్ని తక్కువ పదాలతో చెప్పడానికి ప్రయత్నించేవాణ్ణి ఇంగ్లీష్‌లో. And even to this day (well I am not a scholar) I think they have more than one possible explanation.

తరువాత... ఓషో. సాధారణంగా ఓషోని ప్రతి సంవత్సరమూ చదువుతాను. నేనాలోచించేవి కొన్ని అలాగే కనిపిస్తాయి. ఒకసారి "Life is not about dying rich. Its about living rich" అనంటూ ఆలోచిస్తున్నాను. ఆ తరువాత The Book of Man చదవడం జరిగింది. అందులో exactly అదే లైన్ కనిపించింది. వావ్!! ఎంత ఆనందమేసిందో! "I don't care how beautiful a building is as long as the bricks are under pressure" అనిచెప్పే ఓషో నాకు నచ్చుతాడు (actually ఇది కూడా నాదే కానీ OSHO నాకంటే ముందే చెప్పేశాడు అదే పుస్తకంలో :) ). ఒక వ్యక్తిగా మనం సంతృప్తికరంగా జీవించలేనప్పుడు మనమెంత గొప్ప సమాజాల్ని నిర్మిస్తే మాత్రమేంటి? సివిలిజేషన్లు నిర్మిస్తేమాత్రమేంటీ?

ఇంకో ముఖ్యమైన పుస్తకం Jonathan Livingston Seagull. తిప్పికొడితే ముప్పయ్ పేజీలుండదీ పుస్తకం. నాకెంతగా నచ్చెసిందంటే నాకు నచ్చినవాళ్లకి ఇంతవరకూ ఈ పుస్తకాన్నే gift గా ఇస్తూవస్తున్నాను. Guess what? This year I had met a Jo. దీన్ని B. Techలో ఒక దోస్త్ దగ్గరినుంచి సేకరించాను.

Michio Kaku. The Brief History of Time తప్ప ఇంకేమీ తెలీనినాకు Jo నాలుగునెల్ల క్రితం Michio Kaku ని పరిచయంచేశాక, పేధ్ధ ఫ్యానయిపోయాను. కొన్నాళ్ళక్రితం వరకూ అవి నా lunch time discussionsలో భాగం. Quantum physics కీ eastern philosophy కీ చాలా దగ్గరి సంబంధం వుందేమో అనిపించింది Parallel Worlds చదువుతున్నప్పుడు.

ప్రస్తుతానికి రంగనాయకమ్మ, వివేకానందుడూ "చల్ రహా హై" రూంలో.

ఆ తరువాత తెలిసిన ఇంకో గోరమైన విషయం ఏంటంటే ఈమధ్య జ్ఞానపీఠ్‌లు.. చదివినోళ్ళక్కాకుండా రాసినోళ్ళకిస్తన్నారంట. ఇహ నేనెప్పుడు పుస్తకాలు రాస్తానో కదా. ఒకేళ రాసినా అన్నిపుస్తకాల్లోంచి కొంతకొంత కాపీజేసిరాస్తే క్షమించాలి ఇన్‌స్పైరయ్యిరాస్తే ఇవ్వడానికి అదేమన్నా నందీఅవార్డా?? జ్ఞానపీఠ కదూ.

చిల్లర్ పార్టీ

2011-09-20T23:52:00.002+05:30

"చిల్లర్ పార్టీ"... ఒక కాలనీలో ఉండే కొందరు కుర్రాళ్ళు తమ దోస్తుకోసం, తాము దోస్తులా భావించే తమ దోస్తు కుక్కను రక్షించడంకోసం, అందుకుగాను N.O.C కోసం తమ పెద్దలను ఒప్పించి, తగినంత మెజారిటీ రాకపోతే, తమ చిన్ని బుర్రలకు తట్టిన ఒక ఉపాయంతో మొత్తం పట్టణం దృష్టినీ ఆకర్షించి, దానికి కారణమైన మంత్రిగారిని రోడ్డుకీడ్చి, చివరకు ఆమంత్రిగారిని టీవీచానల్లో లైవుప్రోగ్రాములో నోరెత్తకుండాచెయ్యడం, చివరకు మనమూహించేవిధంగానె కుక్కను రక్షించేసుకోవడం ఈ సినిమాకధ. ప్రధాన పాత్రధారులందరూ చిన్నపిల్లలే అయినా ప్రతిఒక్కరూ చాలాబాగా నటించారు. నాకు "ఝాంగియా" నచ్చేశాడు. వాడు మున్నాభాయ్ స్టైల్లో గాంధీగురించి చెప్పిన తీరు అదుర్స్. ఫట్కా పాత్రధారి ఇహ చెప్పఖ్ఖర్లేదు. ఆ "టూత్‌పేస్ట్" కి హీరోయిన్ చాన్స్ రాకుండావుంటే బాగుణ్ణు (ఆపిల్లని ప్రస్తుత హీరోయిన్లలా పిచ్చిఫోజుల్లో చూడటం నాకు నచ్చదు). మరో ముఖ్యమైన పాత్ర "గూగ్లీ" అల్లరి నరేష్ పోలికలతో. ఇతని వాయిస్ నిజంగానే బాగుంది (డబ్బింగ్ ఎవరోగానీ). ఫాస్ట్ బౌలర్ తండ్రి "వాడు నాకొడుకు. పేరు అక్రం" అని చెప్పడంద్వారా. తల్లిదండ్రులు గర్వపడేలాచేశారు అని డైరెక్టరు చెప్పకనేచెప్పాడు. బాలకార్మిక చట్టాన్ని defy చెయ్యడం, చివర్లో తల్లిదండ్రులు "ఓడితే ఓడిపోయిరానీండి అంతేగానీ పిరికివాళ్ళుగా కూర్చోవడాం నాకిష్టంలేదు" అనిచెప్పడం, చివర్లో ఆ కుర్రాడు చదువుకోనందుకు నేనేమీ బాధపడటంలేదనీ చెప్పినతీరు, అసలా పిల్లకాయను మంత్రిని ఓడించినతీరు పిచ్చపిచ్చగా నచ్చాయ్. చివరికి ఒకటే చెబుతారు "నువ్వు జెప్పిన దేశపౌరులు వగైరాలు మాకు తెలియవు, మాకు తెలిసిందల్లా మా దోస్తుకు కష్టమొచ్చింది, సాయం చేశాం". After all, that what kids do care about the most. Isn't it? So... this movie is all about friendship and fighting spirit. ఈ సినిమామీద ఇంకా సీరియస్‌గా రాయొచ్చనిపిస్తోంది, రాయాలనిపిస్తోదికూడా. దీని DVD సంపాదించి దాచుకోవాలి.

కొన్నాళ్ళక్రిందట నవతరంగంలో ఎవరో తెలీదుకానీ ఒక ప్రశ్న అడిగారు "కేవలం పిల్లలకోసం తెలుగులో సినిమాలు వచ్చి ఎన్నాళ్ళయ్యింది?" అని. ఈ సినిమాచూశాక అదే ప్రశ్నవేసుకున్నాం నేను నా రూముడూ. ఎప్పటివో అయిన బేబీ షాలినివికొన్ని, భద్రం కొడుకో, తేజ, అంజలి, లిటిల్ సోల్జర్స్ ఇవి తప్ప ముందుకుపోలేకపోయాం (అనగనగా ఒక ధీరుడు చిన్నపిల్లలకోసం కాదు అని నా అభిప్రాయం). అలాగే తెలుగు సినిమా ఏదో అయిపోతుందని బాధ పడిపోతున్న వాళ్ళందరూ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చారు. ఇలాంటి good stuff తీయడం చాతకాని తెలుగు సినిమా ఏదో అయిపోదుందని మనం బాధపడటం అవసరమా? Let them go to Hell fellas. మనం తెలుగు సినిమానీ, ఇంకో సినిమానీ కాకుండా మంచి సినిమాను ఆదరిద్దాం. మంచి సినిమాల గురించి ఎదురుచూద్దాం, బాధపడదాం. చెత్త మనదైనప్పటికీ కొట్టుకుపోవాలని కోరుకుందాం.

జనజీవన స్రవంతినందు భాగమగుట ఎట్లు

2011-09-17T15:05:00.000+05:30

ఈ మధ్య నాకు ఈ విషయికమై బోల్డన్ని విషయాలు అర్ధమైపోయాయ్. అలా అర్ధమయిపోవడంవల్ల మేధావి అన్న బిరుదు తగిలించేసుకోవాలన్న 'ఇది' కూడా మొదలయ్యింది. అన్నీ మీకుచెప్పేస్తే మీరు పోటీకొచ్చేస్తారుకాబట్టి కొన్ని జ్ఞానగుళికలను మాత్రమే విసురుతాను.

1) చలనచిత్రము ఇంకోరెండుమూడు నిమిషములలో ముగియవచ్చుననగా అది ఎంతచెత్త సినిమా అయిననూ లేచినుంచొని అదేదో standing ovation ఇచ్చుచున్నటుల చూడవలయును. ఒకవేళ ఎదురుచూడని మలుపేదైనా వచ్చిపడి మరికొంతసేపు చలనచిత్రముకొనసాగినయెడల మెట్లమీదనుంచో, కుర్చీలసందుల్లో ఒకపక్కకుతిరిగో చూడవలెనేగానీ చస్తే I repeat ఛస్థే కూర్చొనిమాత్రము చూడవలదు.

2) రోడ్డుపై పోవునపుడు బైకిష్టులు,కారిస్టులు (సైక్లిష్టు లాగా అన్నమాట) హారనుతో ఒక చిన్నబీప్ ఇచ్చినయెడల దానిని సౌమ్యముగా మందలించినట్లుగానూ అదే బీఈఈఈఈఈఈఈఈఈఈఈప్ అని పొడుగుగా వాయించినయెడల దానిని "నీ... @$!%^*!@6" అని తిట్టినట్లుగానూ భావించవలెను. అప్పటికీ అవతలివాడు తనను సరిచేసుకోనియెడల మనమప్పుడు కసితోనాతని వంశవృక్షమును పెళ్ళగించవలెను. ఇంతియేగాక మనకేచిన్న అసౌకర్యము వాటిల్లిననూ వాహనమును అక్కడే రోడ్డుకడ్డముగ నిలిపివైచి పలువురి జోక్యముతో, మదత్తుతో దానిని అక్కడికక్కడే రోడ్డుపై పరిష్కరించుకొని గాయపడిన మనోభావములను సరిచేసుకోవలెను.

3) లిఫ్టు అప్పటికే పూర్తిగా నిండియున్ననూ, అప్పటికే ఓవర్‌లోడెడ్ తెలిసియున్ననూ మనము ఒకమారు ప్రయత్నించి అప్పటికే లోపలనున్నవారినికూడా బయటకు లాగవలెను.

4) ఆఫీసులలో తేరగా వచ్చునది (వారు వడ్డించునది) గడ్డియైననూ తిని లొట్టలువేయవలయును. వీలున్నయెడల దానిని దాచుకుని ఇంటికి తీసుకువెళ్ళవలయును.

5) మనకు కారున్నయెడల వెనుక అద్దముపై top left కార్నరునందు భర్తపేరు, top right కార్నరుపై భార్యపేరు, bottom left కార్నరు పై వంశోధ్ధారకునిపేరు, ఇక మిగిలిన కార్నరులో ఆడపిల్లపేరు రాయవలెను. మధ్యలో మిగిలిన ఖాళీ ప్రదేశామునందు ఆసక్తినిబట్టి కులముపేరో, ఇంటిపేరో రాసుకొనవచ్చును. ఇంతియేగాక ఈమధ్య మనమొనర్చిన ఘనకార్యముల జాబితాను ఏకరవువెట్టవచ్చును ఉదా:- I am(!!??) at freedom park, I am in green peace corps కారులేనియెడల, బైకుయున్నయెడల దాని నంబరు ప్లేటుపై అంకెలను తెలుగులో రాసి భాషాభివృధ్ధికినితోధికముగ తోడ్పడవలయును. ఇంతియేగాక "మాకీ దువా", "తందతాయి ఆశీర్వాద", "Dad's gift", "God's gift" ఇత్యాది వాక్యములను రాసియించి ఆ నంబరుప్లేటులు మట్టిగొట్టుకొని పోయినప్పటికీ శుభ్రపరచక మన భక్తిభావమును ప్రదర్శించవలయును.

6) ఒక కొత్త సెల్లుఫోను కొన్నయెడల అప్పటికే మనవద్ద వున్న అమూల్య సంపదను (పాతఫోనును) సతీమణికి త్యాగమొనర్చి ఆవిషయమై నలుగురికీ గొప్పలుచెప్పుకోవలయును. ఫోనులను మనము పరీక్షించి (అనగా వాడి) ప్రమాదమేమీలేదని నిర్ధారించుకొనిన తరువాతనే భార్యలకునొసంగవలెనేగానీ క్రొత్త మోడలు ఫోనులను ఇవ్వకనే మన ప్రేమను వ్యక్తపరచవలెను.

7) మన అభిమాన నాయకుడు ఎంత వెధవాయని తెలియవచ్చిననూ కులదైవమువలె ఆరాధించవలెను.

8) మనకు పరిచయములేని విషయము పై ప్రసంగించవలసివచ్చినయెడల అన్నివిధములా సరిపోవునటుల కొన్ని వాక్యములను విసిరివైచి దానినర్ధముగావించుకొనుటకు 'హయ్యి లెవలు ఆఫు అండరుస్టాండింగు' అవసరమగునని వాకృచ్చి, అర్ధమును వివరింపక శ్రోతలను వారి ఖర్మమునకు వారిని వదిలివేయవలెను. ఇంతియేగాక మిగిలిన వక్తలందరూ తానుచెప్పిన విషయములనే కొంచెము 'లోలెవలుకు రెడ్యూసు'చేసి భావసౌందర్యమును చెడగొట్టినారని నిందింపవలయును.

9) అందరూ కలసి పిక్నిక్కుకో, టిమౌటుకోవెళ్ళిన బయలుదేరినయెడల ప్రయాణములోనుండగా అంత్యాక్షరినీ, ప్రయాణము ముగిసిన తరువాత క్రికెట్టునూ విధిగా ఆడవలయును. అటులిష్టపడనివారిని ఏబ్రాసులుగానూ, మ్యానర్సులెస్సు బ్రూటులుగానూ, సన్నాసులుగానూ ముద్రవేయవలయును.

10) రోడ్డుపై ప్రయాణించు సమయముల గుడియో, చర్చియో ఆమార్గమున మనకు కనిపించినయెడల వాహనమును నడుపుచున్నవారలము మనమేనని లక్ష్యపెట్టక ఒకచేతిని వదిలివైచి రెండవచేతిని ముద్దాడుటయో, ప్రతిభావశమున రెండుచేతులనూ సభక్తికమున జోడించి రెండు క్షణములు కండ్లుమూసుకొని దేవుని మనసునందు ధ్యానించుటయో విధిగా చేయవలయును.

11) సెల్లుఫోనులను శిరస్త్రాణములో అమర్చుకొని మాట్లాడవచ్చును అది కుదరనియెడల మెడవంపులో అమర్చుకొని గూనివానివలె వంగి, చెవిటివానివలె అరచుచూ, గుడ్డివానివలె బండిని తోలవలయును అది కుదరని యెడల బ్లూటూతును కొని పిచ్చివానివలె మనలోమనమే నిరతమూ మాట్లాడుకొనవచ్చును . అవ్విధముగ బండితోలి "దారినభ్యర్ధించుచుండెనేమో"యని మనవైపు జూచు జనులను పిచ్చివాళ్ళుగా జమకట్టవలయును. రోడ్డుపై ధ్యాసనుంచి నడపుట మాత్రము క్షమార్హముకాని నేరము.

సాఫ్ట్వేరు జాబులు మరియు బాబులు

2011-09-15T20:00:00.003+05:30

నీకే ఉద్యోగం ఇష్టం అంటే తడుముకోకుండా సాఫ్ట్వేరుజాబ్ అని చెబుతాను ఎందుకంటే.

1) అందులో నాకు నా workload నేను manage చేసుకోగల సౌలభ్యం వుంటుంది. ఏ government jobలాగానో 9 to 6 చెయ్యాల్సిన అవసరం వుండదు. అఫ్‌కోర్స్ కొన్ని భారతీయ MNCలు ఈ షరతులు విధిస్తాయనుకోండి నేనయితే వాటికి కనీసం applyకూడా చెయ్యను. Deadline పై ప్రభావం పడనంతవరకూ ఎన్నివేషాలైనా వెయ్యొచ్చు అదే ప్రభుత్వోద్యోగాలైతే అవన్నీ ఎక్కువగా ప్రజలతో ముడిపడినవికాబట్టి ఇలా సాధ్యంకాదు.

2) పై అధికారిని తప్పనిసరిగా "సార్" అని పిలవాల్సిన అవసరం వుండదు. ఇది ప్రభుత్వోద్యోగాల్లో నాకు అతిపెధ్ధ turn off నీ పై అధికారి నీకన్నా ఏవిధంగానూ మెరుగైనవాడుకాకున్నా, నీకు నచ్చకపోయినా కేవలం పై అధికారైనంతమాత్రాన విపరీతంగా గౌరవించాల్సుంటుంది. అదే సాఫ్ట్వేరులోనైతే నేను నా manager ని మార్చుకోవచ్చు (team మారడంద్వారా లేదూ సాంతం కంపెనీయే మారడం ద్వారా). దీనిక్కొంతకారణం English అని నా అభిప్రాయం. Sir అనేది మరీ తెగబారెడు రెస్పెక్టయిపోవడమూ, you అనేది నీవు, మీరు, మీరు (Spanish అయితే tú, usted, ellos/ellas) ఇలా అన్నింటినీ కవర్‌చెయ్యడమూ ఒకకారణమనుకుంటాను. అదే తెలుగులో అయితే managersని గౌరవించడనికి గ్రాంధికంలోకి తెగబడి "విచ్చేయండి", "ఆసీనులుకండి" అని అనేవాళ్ళమేమో. అసలదంతా ఎందుకు స్థాయితో సంబంధంలేకుండా అందర్నీ పేరుతో (మాత్రమే)గౌరవించడం నచ్చింది.

3) తగిన గుర్తింపురావడంలేదు అనుకుంటే నేను కేవలం ఎదురుచూడడానికి పరిమితంకాకుండా ఏదోఒకటి చెయ్యగల అవకాశంవుంటుంది. ప్రభుత్వోద్యోగాలతో పోల్చితే transperancy ఎక్కువే.

4) ఏడాదికో రెండేళ్ళకో వచ్చిపడే బెత్తెడు ఇంక్రిమెంట్లు Vs సంవత్సరానికి ఖచ్చితంగా (కొన్ని కంపెనీల్లో క్వార్టర్లీ) వచ్చేసే బారెడు ఇంక్రిమెంట్లు. పైపెచ్చు వాటికోసం పై అధికారులను కాకాపట్టాల్సిన అవసరం వుండదు. (ఇక్కడకూడ కొంతమంది కాకాపడుతూ ఉంటారు. కానీ అలాంటివాళ్ళను మిగతావాళ్ళు గౌరవించరు.)

5) విదేశీయానాలు తద్వారా వివిధ సంస్కృతులను దగ్గరగా పరిశీలించే అవకాశం. వాటిల్ని కేవలం డబ్బులు సంపాదించుకోవడానికే అనుకునేవాళ్ళకు దండాలు.

6) Software jobs help you not to get mentally stagnated. 'Cause the moment you neglect something, the other guy is gonna seize your oppurtunities. So... you don't wanna be lazy.

7) Life style. అంటే పబ్బుల్లో గెంతడం అనేకాకుండా(నిజానికిలా గెంతేవాళ్ళలో మెజారిటీ software ppl కాదు)... software jobs let you concentrate on your hobbies. సంగీతమో, నృత్యమో లేక ఇంకోటో అన్నమాట. ముఖ్యంగా రెండురోజుల వారాంతపు సెలవులు ఇలాంటివాటిని చక్కబెట్టుకోవడానికి బాగా తోడ్పడతాయి. కావాలంటే చూడండి ఏ music and dance (అనగా Salsa :) ) ఇన్స్టిట్యూట్లలోనైనా కాలేజి పిల్లకాయల తరువాత కనబడేది మేమే :)

8) Unlike other guys we take good care of our wives and kids. 'Cause we are inclined to spend. Now.. compare this with stingy other-guys. (This statement sounded like an advertisement. Isn't it? :) )

అలాగని అన్నీ పాజిటివ్సే వున్నాయనికాదు. కొన్ని నెగెటివ్స్...

1) ఉద్యోగ భద్రత తక్కువ. (నిజం చెప్పాలంటే ఈ ఉద్యోగభద్రతను ఇంతవరకూ ఎవ్వరూ దానిపై సదభిప్రాయం కలిగేలా వివరించిన వారులేరు. చాలామంది చెప్పెది ఎలావుందంటే "నేనేమీ చెయ్యకపోయినా నన్నెవ్వరూ ఉద్యోగంలోంచి పీకకూడదు". మళ్ళీ వీళ్ళే ప్రభుత్వరంగ సంస్థలు సరిగ్గా పనిచెయ్యట్లేదని, ప్రభుత్వోద్యోగులు సరిగ్గా పనిచెయ్యట్లేదని గుండెలు బాదుకుంటారు.) కాకపోతే ఒక్కోసారి ఇలా మాంద్యమూ అవీ ముంచుకొచ్చినప్పుడు ఉద్యోగాలు టపటపామని రాలిపోతాయి అయితే అప్పుడుకూడ తాలుసరుకంతా ముందుగా కొట్టుకుపోతుంది. కొన్నిసార్లుమాత్రం నిజంగానే అన్యాయమైపోతాం so what?? thats not the only company in the world!!

2) ప్రాంతీయ తత్వాలు ఎక్కువ. మిగతా దేశస్తులెలా వుంటారో తెలీదుగానీ మనవాళ్లకు మాత్రం ఏదో ఒక విధంగా "ఏకత్వంలో భిన్నత్వం" ప్రదర్శించపోతే తోచదనుకుంటా. ఇక్కడ రాష్టాలపేరుతో కొట్టుకు ఛస్తుంటారనిచెప్పానా. ఒకవేళ అంతా ఒక రాష్ట్రంవాళ్ళేవున్నారనుకోండి (కనీసం మెజారిటీ అలావుందనుకోండి) అప్పుడు నార్తు, సౌతు (ఆఫ్ఫు ది సేమ్ము స్టేటు) అని కొట్టుకు ఛస్తారు. ఒకవేళ అదికూడా even out అయితే జిల్లలవారీగా కొట్టుచస్తారేమో. పొరపాటునకూడా కులాలు, మతాలు ఇందులోకి రాకుండా జాగ్రత్తపడతారు. Yeah that's reserved for the cheap guys like Govt. guys. You know what?? we maintain a higher level even in being cheap :).

3) కుప్పలుతెప్పలుగా వచ్చిపడే డబ్బు. ఒకపుడు బాగా డబ్బురావాలంటే బాగా పెద్ద చదువులు చదివినవాళ్ళకుమాత్రమే సాధ్యం. ఇప్పుడు ఆ పెద్ద చదువులు చిన్నచదువులైపోవడంతోబాటు. చిన్నచదువులు చదివినవాళ్ళుకూడా పెద్దమొత్తాల్లో డబ్బు సంపాదించేసుకోని డబ్బుండటమే గొప్పతనం, ఇంకేమీ అఖ్ఖర్లేదు అనే భావజాలం పెరిగిపోయింది. చదువు, సంస్కారమూ వేర్వేరు అంశాలన్నది మనకందరికీ తెలిసిందేకాబట్టి ఈ సమీకరణంలోకి ఇప్పుడు కొత్తగా డబ్బునుకూడా చేర్చాల్సిన అవసరం వుంది. పెధ్ధ స్థాయిల్లో వున్నకొంతమంది "చిన్నవాళ్ళ" కామెంట్లు, బుధ్ధులూ చూస్తే ఒక్కోసారి వొళ్ళుమండుపోతుంది. ఇదికాక ఇలా డబ్బువల్ల ప్రత్యక్ష ప్రభావం ఇంతమొత్తంలో వేతనాలు సంపాదించలేని చిరుద్యోగులమీద. ధరలన్నీ అమాంతం పెరిగిపోతే భారం వాళ్లమీదే కదా పడేది. చూడుడు:- ఏరాజధాని నగరమైనను. కానీ ఒకటిమాత్రం నిజం. టంచనుగా పన్నుకట్టేసే వాళ్లలో (ఎందుక్కాదుమరీ అది మినహాయించుకున్నాకే శాలరీ ఇస్తారుకదా) సాఫ్ట్వేరోళ్ళుముందుంటారు. బ్లాక్‌మనీ maintain చెయ్యడంకూడా సాధ్యంకాదు. ఆవిధంగా వీళ్ళుదేశానికి చేస్తున్న సేవమాత్రం అనన్య సామాన్యం. మొన్న అన్నాగారికి మద్దత్తు పలికినవారిలోకూడా వీళ్ళే ఎక్కువమందని నాకెందుకో అనుమానం.

4) పదవతరగతిలో వున్నప్పుడు ప్రైవేటుసంస్థల గురించి నాకు కొన్ని అభిప్రాయలుండేవి అవి ఇలా వుంటాయి, కేవలం ప్రతిభాసామర్ధ్యాలకు మాత్రమే అసలంటు పీటవేస్తాయి అని. కానీ ఇక్కడ ప్రతిభకన్నా విద్యార్హతలకు, అనుభవానికి కొంచెం ఎక్కువ విలువువ్వడం నాకిప్పటికీ మింగుడుపడలేదు. Experience is just a way to let you prepared for the most of the cases. If I have the ability to think of them beforehand, I could use that to compensate my lack of experience కదా. నాకు తెలిసినంతవరకూ ఒక పదవతరగతి కురాడిని పట్టుకొచ్చి రెండేళ్ళు ట్రైనింగ్ఇస్తే వాడు గొప్ప ప్రోగ్రామర్ అవుతాడు కానీ మనం ఈడియట్లలా ఇంటర్మీడియట్, బీటెక్, ఎంటెక్ అని టైం వేస్ట్‌చేయించి తరువాత అదేపనిచేయించుకుంటాం.

5) If only we could harness the energies and the abilities of the ppl here, each and every company could work on par with think a tank. I think the software companies should try to use their abilities in something else other than their regular responsibilities.

సో... ప్రభుత్వోద్యోగాలు అని ఎవబడేవాళ్లని చూస్తే నాకు జాలీ, చిరాకూ రెండూ కలుగుతాయ్.

ఒక పాఠం

2011-09-15T09:21:00.004+05:30

ఈ మధ్య ఒక పాఠం నేర్చుకున్నాను. అదేంటంటే? ఎలా జీవించాలి అనేవిషయంలో ప్రతిఒక్కరికీ రెండు choiceలు ఉంటాయి.

1) మనచుట్టూ ఉన్నవాళ్ళకోసం మన వ్యక్తిత్వాన్నీ, ఆశల్నీ, ఆకాంక్షలనీ చంపేసుకుంటూ వాళ్ళు మనం ఏవిధంగా జీవించాలని ఆశిస్తున్నారో ఆవిధంగా జీవిస్తూ, ప్రక్కవాళ్ళ ఆనందంలో మనం ఆనందాన్ని వెదుక్కుంటూ (కరెక్ట్‌గా చెబితే ముష్టెత్తుకుంటూ) Keeping others happy is the key to our happiness అని చెత్త ఫిలాసఫీలు status మెస్సేజీలుగా రాసుకుంటూ జీవించొచ్చు. ఆవిధంగా జీవితాన్ని "సంతృప్తికరం"గా జీవించొచ్చు. కొన్నాళ్ళిలా జీవించాక, ఒకప్పుడు మనం ఎలా ఉండాలనుకున్నాం? జీవితం పట్ల ఎంత passionateగా వున్నాం? ఎంత originalగా వున్నాం, మనదికాన్ని ఈ జీవితాన్ని మనదిగా చేసుకోవడానికి ఎంత బాధపడ్డాం? అన్నవిషయాన్ని మర్చిపోయి ఎంచక్కా "నేనూ నీకంటే radicalగా వుండేవాణ్ణి కానీ..." అంటూ మన చాతగాని తనాన్ని పెద్దమనసుగా project చేసుకుంటూ, లోపల ఏడుస్తూ, బయట మాత్రం "గౌరవప్రదమైన" జీవితాలు జీవించొచ్చు. నానా వెధవ్వేషాలూ, డబ్బుకోసం, అధికారం ప్రాకులాటలూ, ఎప్పుడు చావుముంచుకొస్తుందోనన్న భయాలూ ఇలా బ్రతుకుతూఛస్తూ వుండొచ్చు. ఇక్కడింకోమాట చావంటే భయానికి కారణం జీవితేచ్చకాదట జీవితాన్ని కోరుకున్నవిధంగా జీవించటంలేదే అనే బాధట ఓషో చెబుతాడు.

లేదంటే

2) ఏ విషయంలోనూ రాజీ పడకుండా, మనకోసం మనం జీవిస్తూ. మనల్ని కుత్సిత మనస్తత్వం అని, కలిసిపోవటం తెలీదు అని, asocial అనీ ఇంకా ఏదో అనీ బ్రాండ్ చేస్డే దద్దమ్మలందర్నీ మనలోకంలోంచి వెలివేసి. నిజ్జంగా ఆనందంగా బ్రతకొచ్చు. మనం ఎందుకు ఈ లోకంలోకొచ్చామో దాని సాధించుకుంటూ... నిజంగా మనలో చేవుంటే మొదటి క్యాటగిరీలోనివారే మనగురించి గొప్పగా చెప్పుకొనేలా. ఇంకొకరి సహాయాన్ని మనం అడుక్కోకుండ కావాలంటె మనమే ఇంకొకరికి సహాయపడేలా.

లేదంటే రెండింటినీ mix చేసి ఎటూగాకుండా అటు వాళ్ళనీ, ఇటు మనల్నీ ఎవ్వరినీ సంతోషపెట్టకుండా నిఖార్సైన చవటాయ్ బ్రతుకు బ్రతకొచ్చు. ఎటొచ్చీ మనం ఎంత strong minded అనేది మన జీవితాల్ని నిర్ణయిస్తుంది. బలహీనులు మాత్రమే ఇంకొకరి సహాయమూ, తోడూ లేకుండా జీవితాన్ని సాధించలేమనుకుంటారు. ఆధారపడటం ఎప్పుడూ strength కి నిదర్శనంకాదు. Any relation that has its roots in paying-offs and dependencies works towards your own destruction. Love alone should be root of a relation not gratitude and traditions.

there are no parteners in life అని నాకుచెప్పి ప్రస్తుతం feebleగా ఆలోచిస్తున్న ఒక దోస్త్‌కి అంకితం.

దేవుడు - కృష్ణుడు, క్రీస్తు, వివేకానందుడు

2011-09-10T01:09:00.001+05:30

Richard Dawkins తన పుస్తకం The God Dellusionలో మూడురకాల దేవుళ్ళని నిర్వచిస్తాడు. అవి...

Theistic god :- మతంచే నిర్వచించబడిన దేవుడన్నమాట. ఈయన సర్వశక్తిమంతుడు, సర్వజ్ఞుడు మరియు సర్వాంతర్యామికూడాను. ఈయన విశ్వాన్ని సృష్టించివుండటమేకాక స్థితికి, లయకు కారకుడు. ఈయనకున్న ఇంకొక ప్రత్యేకలక్షణం మనుషుల పూజలను, ప్రార్ధనలను, నమాజులను ఆలకించి ఆప్రకారం కోరికలు తీర్చడం ఇంకా సత్కర్మలను, దుష్కర్మలను లెక్కాపద్దులు రాసి స్వర్గనరకప్రాప్తులను నిర్ణయించెయ్యడం. ఈయన ఏకకాలంలో న్యాయబధ్ధంగానూ (తప్పుచేసినవారిని నరకంలో పడవేయగలడు) దయామయుడుగానూ (అదేపాపులను వారివారి పూజలను, ప్రార్ధనలను, నమాజులను పరిగణలోకితీసుకొని క్షమించగలడు) వుండగలడు. ఈయన మతానికి మూలము.

Deistic god :- ఈయన విశ్వాన్ని సృష్టిస్తాడు అది ఏవిధంగా నడుచుకోవాలో నిర్ణయిస్తాడు అంతేగానీ అంతకుమించి మనుషుల దైనందిన జీవితాల్లో జోక్యంచేసుకోడు. ఈయనకు మనుషుల జీవితం అంత ఆసక్తికరంగా తోచకపోవడంమూలాన ఈయనెప్పుడూ సృష్టిలోనే మునిగితేలుతుంటాడనుకోవచ్చేమో.

Pantheistic god :- ఈయన "దైవం" మాత్రమే. ఈయన్ని "ప్రకృతి" అనుకోవచ్చు, లేదా ప్రస్తుతం మనం నివశిస్తున్న ఒక తీరులోనడిపిస్తున్న నియమాలనుకోవచ్చు లేదూ విశ్వవ్యాపితమైన శక్తి అనుకోవచ్చు. ఈయన ఆధ్యాత్మికతకు మూలము.

ఇదండీ గోల. ఎవరికి ఏదేవుడు సరిపోతాడు అనేది ఎవరికివారే తాము ఎంతమేరకు తమచర్యలకు బాధ్యత తీసుకోవాలనుకుంటున్నారు అనేదానిబట్టి నిర్ణయించుకోవాలేమో. మరి దేవుడున్నాడు అని నమ్మే "తొంభైశాతం" మంది సైంటిస్ఠుల సంగతి నాకుతెలీదుకానీ... నావరకైతే నాకు Pantheistic god నచ్చుతాడు. ప్రస్తుతానికి First Cause మీద స్పష్టతలేదు కాబట్టి I am okay with the Deistic god.

ఈగోలంతా ఎందుకంటే నాకు కృష్ణుణ్ణీ, క్రీస్తునీ దైవాంశసంభూతులుగా భావించి అగౌరవపరచడంకంటే(దైవాంశ వుండి అన్నేసి ఘనకార్యాలు చెయ్యడం పెద్దగొప్పవిషయమేంకాదు) వాళ్ళు చేసిన మంచిపనులకి, సాధించిన విజయాలకీ దేవతలుగా పూజలందుకుంటున్నారు అనుకోవడం ఇష్టం. నా దృష్టిలో వాళ్ళు deify కాబడిన మనుషులు. వివేకానందుడికీ, ఆయన గురువు రామకృష్ణులవారికీ ధ్యానించినప్పుడు కృష్ణుడూ, క్రీస్తుకూడా దైవత్వం ఉట్టిపడుతుండగా దర్శనమిచ్చేవారట. మరి వీళ్ళిద్దరూ దేవుళ్ళుకానప్పుడు వీళ్ళలో దైవత్వం కానరావడమేమిటి అని ఆలోచిస్తే నాకనిపించింది ఇది. వాళ్ళి కేవలం దైవాన్ని (Pantheistic god ని) ఆ రూపంలో దర్శిస్తున్నారు. విశ్వజనీనమైన శక్తిని అనుభూతిచెందడానికి దేవుడు అనేది ఒక మార్గము మాత్రమే. ఈ దేవుడు, మతము అనేభావనలకు కట్టుబడకుండకూడా ఆధ్యాత్మికమార్గంద్వారా కూడా ఆ cosmic energyని harness చెయ్యవచ్చు.

వివేకానందుడు "కుచ్ ఖట్టా కుచ్ మీఠా" టైపులో నాకు నచ్చేశాడు (నచ్చని లేదా అర్ధంగాని కొన్ని చోట్ల రామకృష్ణ మఠంవాళ్ళు explanation ఇచ్చి విసిగించారు). అయినా వివేకానందుడర్ధంకావాలంటే 'ఆయనచిన్నప్పుడు ఏబళ్ళో చదువుకున్నారు' అనేదానికంటే 'ఆయన "స్వామీ"ని స్వీకరించాక ఏం బోధించారు' అనేది ముఖ్యమనుకుంటా. ప్రస్తుతానికి కృష్ణుడు, క్రీస్తుల ప్రక్కన వివేకానందుణ్ణికూడా చేర్చుతున్నాను. బోధనలు చదివాక నాకు నచ్చినవాటికంటే నచ్చనివే ఎక్కువుంటే లిస్ట్‌లోంచి నిర్మొహమాటంగా తీసేస్తాను. Until then the case rests with me.

బెంగుళూరు బుక్ ఫెస్టివల్

2011-09-04T08:07:00.001+05:30

ఎప్పట్లాగే Palace groundsలో జరుగుతోందండీ. ఈసారి ప్రత్యేకతేంటంటే తెలుగు పుస్తకాల స్టాలు ఒక్కటికూడా లేకపోవడం (బెంగాలీ పుస్తకాల స్టాలొకటి చూసినట్లు గుర్తు). తరువాత్తరువాత ఏమైనా ఏర్పాటవుతాయేమో తెలీదుగానీ ప్రస్తుతానికి Reliance Timeout, రామకృష్ణ మిషన్ మరియు ఏదో ఇస్లామిక్ స్టడీస్ సెంటర్‌లలో తప్ప తెలుగు అనేది కనబడలేదు. బోల్డన్ని కన్నడ పుస్తకాలు. మొట్టమొదటిసారి నేను కన్నడ నేర్చుకోనందుకు కొంచెం బాధ పడ్డాను ముఖ్యంగా ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯ ಮತ್ತು ನಾನು అనబడే గోపాల్ గాడ్సే పుస్తకమూ ఇంకా బోలడన్ని భైరప్పల్నీ చూశాక. నేనయితే విశాలాంధ్ర కోసం హైడీలోకూడా దొరకని పుస్తకాలేమైనా దొరుకుతాయేమోనని వెళ్ళాను రెండేళ్ళక్రితం కొన్నవి ఇంకా అట్టకూడా నలగకుండా అలాగేవున్నా. చివరకి వివేకానందులవారి జీవిత చరిత్ర, గుల్జారు గారి ఘాలిబు, ఇమ్మోర్టల్సు ఆఫు మేలుహ ఇంకాకొన్ని చిల్లమల్లర పుస్తకాలు తీసుకుని బైటపడ్డాను. రెండు మూడు సైన్స్ పరికరాల స్టాల్స్ కనిపించాయ్ ఏకంగా అస్తిపంజరాలను వేలాడదీసి. కొన్నాకొనకపోయినా కనీసం ఆ పరికరాలను చూపించడానికైనా పిల్లలను తీసుకెళ్ళొచ్చేమో. నాకు టెలిస్కోపు కొనే భాగ్యం వుందోలేదో!! "ఫాల్ ఇన్ను లవ్వు విత్త్ స్కయ్యి" అని రెచ్చగొట్టి, నేరాన్ని మేఘాలపై నెట్టేసి "క్లియరు స్కయ్యి" లేదని తప్పించుకొంటున్న daughtieని తిట్టుకుంటూ.

నాకెందుకో దీనికన్నా విజయవాడలో జనవరినెలలో ఏర్పాటయ్యేదే చాలా బావుందనిపించింది. ఇంకా ఆ జనవరినెల సాంప్రదాయం కొనసాగుతోందోలేదో ఎవరైనా తెలుపగలరు. వచ్చే వారాంతంలో మరోసారి వెళ్ళాలనుకుంటున్నాను. అప్పటికైనా పరిస్తితి కొంచెం బాగుపడుతుందన్న ఆశతో. అన్నట్లు ఇది 11 సెప్టెంబర్ వరకే అనుకుంటాను.

"పోలేరమ్మబండ కతలు" చదివారా?

2011-08-28T17:56:00.001+05:30

మా తాత కాంగ్రేసుకు హార్డుకోరు ఫానండీ. దేశానికి స్వాతంత్రం తెచ్చింది కాంగ్రేసోళ్ళెననీ, అందుకుగానూ వాళ్ళకి మనందరం ఋణపడుండాలనీ ఆయన తెగజెప్పేసేవాడు (మాకు "రు" అలవాటులేదు. బంధువులదగ్గర "డు" గౌరవవచనమే. స్టైలునూకేవాళ్లనే మేము "రు" అంటాం). కాబట్టి ఆయన ఈనాడులో కాంగ్రేసు గవర్నమెంటుకు యతిరేకంగా రాసే వార్తల్ని చదవి మనసుకష్టబెట్టుకోవడం ఇష్టంలేక ఆంద్రజోతిని ఏయించేవాడు(1. అప్పటికి వార్త లేదు. వచ్చాక అంత హార్డుకోరు అబిమానికూడా వార్తోళ్ళబిమానాన్ని తట్టుకోలేకపోయాడు :) 2.ఆంద్రజోతి అంటే మూతబడి మళ్ళీ తెరుచుకోకముందుది. అందులో కాంగ్రేసుకు ఫర్రుగాగాకపోయినా పనిగట్టుకోనిమరీ పెడసరంగా మాత్రం రాసేవాళ్ళుగాదంట). అలా ఆంద్రజోతి మా అస్థాన పేపరయిపోయింది. ఎప్పుడైతే అంద్రజోతి రీలోడెడో (reloaded) అప్పట్నుంచీ నేనుమళ్ళీ అలవాటుకొద్దీ బీటెక్కులో అంద్రజోతి కొనుక్కొచ్చుకునేవాణ్ణి. ప్రతీఅదివారమూనూ. అప్పుడు... అంటే దాదాపు పదేళ్లక్రితం అనుకుంటా (అమ్మో అప్పుడే పదేళ్ళయిపోయిందా!!) ఇవి అంధ్రజ్యోతిలో వచ్చేవి. "ఎవడో కదీర్‌బాబు రాసే పిచ్చి కదలని ఎవడుచదువుతాడులే" అని నేను కొన్నిరోజులు పట్టించుకోలేదు. ఒకరోజు వీకెండు స్పెషల్‌లో ఏదో "గెనిసిగెడ్డ" అని కనబడ్దంతోటే నోరూరిపోయింది (వాటిల్ని ఉడకబెట్టాక నెయ్యిలోవేయిస్తే వుంటాయీ... నాసావిరంగా... ఇంతకమ్మని గెనిసిగడ్డల్ని పక్కనేబెట్టుకొని దేవతలూ.. రాచ్చేసులూ అముర్తంకోసం కొట్టుకుచచ్చారంటే మనం నమ్మంగాక నమ్మం. ఈ నెయ్యేసి వేయించడంలో మా అమ్మ బాగా ఎక్స్పర్టు). ఆ విధంగా గెనిసిగడ్డమీది అభిమానంతోటీ, కూసింత గౌరవంతోటీ అదిచదవడం పూర్తిచేసినప్పుడు. కధపూర్తయ్యేసరికి నేను మావూళ్ళో వున్నట్లనిపించింది. ఆ గెనిసిగడ్డలోళ్ళు మావుర్రావడం, మా అమ్మ వాళ్లదగ్గరనుండి అవి కేజీనో రెండుకేజీలో కొనడం, ఒక వారంరోజులు స్కూలొదలగానే ఆడుకోడానిక్కూడాపోకుండా ఇంట్లో పిల్లుల్లా తిరగడం అన్నీగుర్తొచ్చాయి. అదండీ అప్పటినుంచీ ఒక్కవారమూ మిస్సవకుండా ప్రతివారమూ చదివేవాణ్ణి. ఇన్నాళ్ళకి... మొన్న హైదరాబాదుపోయినప్పుడు ఈ "పోలేరమ్మబండ కతలు" కొనక్కొచ్చుకున్నా.

ఇంకేముంది ఈ రెండురోజులూ ఆస్వాదిస్తూ మళ్ళీరిపీటేశాను. ఇవి మనందరి కధలూ(అఫ్కోర్స్ కాన్వెంటుపిల్లకాయలకి ఎక్సెప్షననుకోండీ). ఆ కదీరు, మురళి, శ్రీదరు, మాలకొండరావులు మనల్ని రెక్కపట్టుకొని తీసకెళ్ళి మనూళ్ళో ఆ పాత గ్నాపకాల మధ్య కుదేసిపోతారు. కుంచెం జాగ్రత్తగా వుండండేం. కుమారస్వామి అయివోరూ, సుబ్బరాజయివోరూ గురించిచదివినప్పుడు మా తెలుగు మేష్షూ (మాస్టారుకి తెలుగు అసలు ఈ మేష్షుకి చాలా పెద్ద చరిత్రుందండీ. నేను ఈ నెల్లూరు "ఐవోరు"నుంచి "మేష్షు"కి అలవాటుపడటానికి కొత కష్టపడ్డాను చిన్నప్పుడు. ఈ మేష్షు అనేది చాలా రోజులు అలాగే వుండిపోయింది. ఎప్పుడో పదోతరగతిలో మా పీటీ ఫీటీమేష్సు "మేష్షేందివాయ్ మేష్షు సార్ అనండి" అంజెప్పేంతవరకూ. అప్పటివరకూ సార్‌ని "రెస్పెక్టెడ్ సార్" :) అని ఇంగ్లీషులో లెటర్లు రాయడానికిమాత్రమే వుపయోగించేవాళ్ళం) (ఈయన్ని మేమెప్పుడూ అలాగే పిలిచేవాళ్లం మాలో చాలామందికి ఈయన పేరేందోకూడా తెలీదు మేము స్కూలిడిచిపెట్టెళ్ళిపోయేవరకూ), వెంకట్రావు మేష్షూ, పుల్లారెడ్డి మేష్షూ, కోటేస్వర్రావు మేష్షూ, కుద్దూసు మేష్షూ(ఖుద్దూస్ ని మేము నోరుతిరక్క అలాగనేవాళ్లం. ఈయన క్రాఫ్టు మేష్షన్నమాట. గ్రాఫ్ పేపర్లమీద అయనేదో తమాషా పేరుపెట్టి ఫలానా "వీవ్" అంటే గీసకపోయి దానికి రంగులేసి తరువాతివారం "వెరీ గుడ్" అని సంతకం పెట్టించుకోడం అప్పట్లో మాకు గర్వకారణం), నా అబిమాన సైన్సు మేష్షూ అందరూ వరసగా గుర్తొచ్చారు. అదొక్కటేనా ఆగస్టు పదిహేనుకి రంగుకాయితాలు ఒక కొత్త మాడల్లో కత్తిరించి మన ప్రయోజకత్వాన్ని ప్రూవుచేసుకునే ఘట్టాలు, పాటలపోటీలి, వత్రుత్తపు పోటీలు (వక్తృత్వము మహాప్రబో వక్తృత్వము అనగా elocution), ఎమ్మీ, ఎల్లే (M.E. మరియు L.A అంటే ఏంటో నాకు ఈనాటిక్కూడా తెలీదు) క్లాసుల్లో కధలుచెప్పుకోని ఆనందించిన రోజులూ, తిండిబెల్లులో (lunch recess) ముందుగా తిరిగొచ్చి మేష్షు బల్లమీద దరువులేస్తా సినిమాపాటలుపాడి పరవశించిపోయినరోజులూ, పిల్లకాలపు ప్రేమకధలూ, కుడుముల శీనుగాణ్ణి ప్రుద్వి (పృధ్వి) అనేపిల్ల "అన్నయా" అంటే వాడు పక్కకి తిరిగి "బామ్మర్దీ నిన్నేరా" అని తెలివితేటలు ప్రదర్శించిన రోజులూ, పక్కూరోళ్ళతో లగాన్ రేంజిలో క్రికెట్టాటలు, ప్రైవేటులో కిరసనాయిలు బుడ్ల వెలుగులో చదువుకున్న రోజులూ, దూ.ద. లో కాశి మజిలీ కధలు చూడ్డానికని ఏడింటికి ఒంటేలికిపొయ్యి ఏడున్నరికి తిరిగొచ్చి లైన్లో నుంచొని ఈపుసాపుజేయించుకున్న రోజులూ (నేను క్లవర్నూ, "మేడాం కొడుకు"నూ కాబట్టి నాకు కొంత కన్సెషను), ఎనిమిదినుంచి ఎనిమిదిన్నరవరకూ అప్పచెప్పించుకోవడాలూ (ఆ అప్పుజెప్పించుకొనేవాళ్ళలొ నేనూ ఒకణ్ణికాబట్టి నాతో మిగతా పిల్లకాయలు కొంచెం జాగ్రత్తగా వుండేవాళ్ళు :) ), వానబడ్డప్పుడు స్కూలుకి సెలవలనుభవించడమూ, కరెంటులేక రెండుమూడురోజులు బాదలుబడటమూ అన్నీ ఒక రీలులా పరిగెత్తాయి. ఆహ్...!! what a wonderful life!!

ఈ ఖదీర్‌బాబు గారిది మా రామాయపట్నంగావటమూ ("మా నాన్న టెక్నిక్కునేర్వని కత" చదువుతుంటే తెలిసింది), ఆయన తన చిన్ననాటి స్నేహితులగురించి, ఆనాటి సంగతులనీ అదేభాషలో పంచుకుంటావుంటే ఎంత ఆనందమేసిందో. అసలు మావూరి భాషని (ఒంగోలుభాషకూడా వొచ్చిబోయి అట్లాగే వుంటదికదా) అలా ప్రింటులో చదువుతుంటే ఆ ఆనందం ఆనందంగాదు. కధంతా ఒకెత్తైతే కధ చివర్నుండే రెండులైన్లూ కధకి మకుటం (అంటే కిరీటం కాదు "విశ్వదాభిరామ వినురవేమ" కూడా మకుటమేగదా ఆ మకుటమన్నమాట) లా అనిపించేది. మొత్తాని ఖదీర్‌బాబుగారి కధల వల్ల ఆయన ఊరూ, ఆయన స్నేహితులూ, అయివోర్లూ, చదివిన నేనూ కట్టగట్టి అందరూ ధన్యులమైనాము.

నా ఇష్టం

2011-08-27T10:14:00.008+05:30

ఈ పుస్తకం ఎంతగా నచ్చేసిందంటే ఆ. సౌమ్యగారు పంపించిన PDF చదివిన తరువాత కేవలం underlineచేసి, foot notes రాసి, నా లైబ్రరీలో దాచుకోడానికి ఈ పుస్తకం hard copy కొన్నాను. ఈ పుస్తకంలో నాకు పరిచయమైన రాము నాకు చాలా అందంగా, అమాయకంగా, ఎంతో స్పష్టత, పరిణతీ కలిగిన వ్యక్తిగా, ఒక తత్వవేత్తగా, జ్ఞానిగా కనిపించాడు. ఇంకా చెప్పలంటే Howard Roark లా కనిపించాడు. ఈయనకన్నా నాకు నచ్చిన క్యారెక్టర్ ఈయన స్నేహితుడు సత్యేంద్ర. ఓషో పుస్తకాన్ని చదువ్తున్నప్పుడు ఎంత తరచుగా పుస్తకంలోని విషయాన్ని అంగీకరించేసి నా ఆలోచనల్లో క్లారిటీ పొందుతానో, నాలో లీలామానుషంగా వున్న భావనలను ఇంకెవరో verbalize చేసిపెడితే యురేకా అని గెంతుతానో ఈ పుస్తకం చదువుతున్నప్పుడు ఆ అనుభవం అంత తరచుగానూ అంత గాఢంగానూ కలిగింది. రెండోసారి చదువుతున్నప్పుడు కూడా. నిజానికీ పుస్తకం చదువుతున్నంతసేపూ నేను వేర్వేరు పుస్తకాలకీ, వ్యక్తులకీ కనెక్టవుతూనేవున్నాను.

"నాన్నను ఇప్పుడు సంతోషపెట్టి, తర్వాత బాధపెట్టాలా? లేక ఇప్పుడు సంతోషపెట్టి తరువాతపెట్టాలా?" అని అన్నప్పుడు ఆయన క్లారిటీ, రిస్కుతీసుకోగల ధైర్యం, దూరదృష్టీ వీటన్నిటికీ మించి తనమీద తనకుగల నమ్మకం, తాననుకున్నదాన్ని ప్రయత్నించి చూడ్డానికి ఎంతకైనా తెగించడం నాకు నచ్చేశాయి. ఇక్కడ కొంచె deviate అయేందుకు మీరు సిధ్ధంగా వుంటే ఇంకోటి చెబుతాను. "గోదావరి" సినిమాలో కధానాయకుడి పాత్ర ఒక తండ్రినుద్దేశించి ఒకమాటంటుంది "మాకు పాతికేళ్ళొచ్చాక్కూడా మేమేంచెయ్యాలో మీరుచెబితే ఇహ ఈ ప్రపంచం మారదు" అని. తల్లిదండ్రుల మాట వినాల్సిందే కానీ వాళ్ళుచెప్పినదానికన్నా మన logic గొప్పది అనుకున్నప్పుడు, మన తెలివితేటల స్థాయినీ వాళ్ళ అనుభవం విలువనీ బేరీజువేసుకొని మరీ ముందుకెళ్ళాలి. All's well that ends well అన్నదాన్ని మరచిపోకూడదు. చచ్చేటప్పుడు ఆలా చేసుంటే బాగుండేదేమో అన్న బాధ అవసరమా చెప్పండి?

ఇదే vedio parlour success గురించి మాట్లాడుతూ నా ఫ్రెండ్స్ వల్ల, వాళ్ళ రాకపోకలవల్ల ఆదాయం పెరుగుతుందనుకున్నాను, కానీ వాళ్ళ వల్ల దమ్మిడీ ఆదాయం రాకపోగా వాళ్ళెప్పుడూ casettes rent ఇచ్చేవాళ్ళుకాదు 'cause they are friends అన్నప్పుడు Robert Green చెప్పిన A friend expects favours from you where as, an enemy does anything for you to prove himself worthy your company అన్నమాట గుర్తొచ్చింది. వీలైతే 48 Laws of Powerలోంచి Never Put Too Much Trust in Friends, Learn to Use Your Enemies అనే chapter చదవండి. చాలా బాగుంటుంది.

"పుట్టినరోజు ఉత్సవాలు జరుపుకోవడానికి ప్రాధమిక కారణం... ప్రతి మనిషిలో దాగున్న అభద్రతా భావం. నేనెవ్వరికీ పట్టనేమో, నాకేమాత్రం ప్రాధన్యతలేదేమో అన్న దిగులులోంచి ఈ టైపు వేడుకలు పుడతాయి. ఎక్కువశాతం మంది జీవితంలో ఏమీ సాధిచరు. సాధిచలేమని కూడా వాళ్ళకి అర్ధమైపోతుంది. అందువల్ల కనీసం ఆ ఒక్కరోజైనా కొంతమంది ఆ వ్యక్తిని ప్రత్యేకంగా చూస్తే, తమకు తాము గ్రేట్‌స్టార్స్‌గా ఫీలయిపోతారు. ఇంక ఆ ఫీలింగ్ పునరావృతమయ్యేరోజుకోసం, వాళ్ళు మళ్ళీ 364 రోజులు ఆత్రంగా ఎదురుచూస్తారు" అన్నప్పుడు నాకున్ పిచ్చపిచ్చగా నచ్చేశాడు. ఒక సినిమా వుందండీ "హైద్రాబాద్ నవాబ్స్" అని... అందులో విలన్‌గారు తన పుట్టినరోజునాడేం చేస్తారో తెలుసా? ఒంటరిగా ఒక బర్రెనుతోలుకొనిపోయి అది మేస్తుంటే ఈయన చెట్టుకు చేరగిలబడి ఏదో గుర్తుకుతెచ్చుకుంటూవుంటాడు. నేనైతే నా B'Day నాడెవ్వరికీ అందుబాటులో వుండను. I hate to be wished. "పుట్టిన రోజు నాకు చావుని గుర్తుకుచేస్తుంది" అన్నప్పుడు చిన్నప్పుడు చదువుకున్న కొటేషన్ "పుట్టిన రోజు నీ తరిగిపోతున్న ఆయుష్షును గుర్తుచేస్తుంది. నీవనుకున్న పనులు పూర్తిచెయ్యడనికి కావలసిన సమయంలో ఒక సంవత్సరం తరిగిపోయిందన్న విషయాన్ని గుర్తుచేస్తుంది" గుర్తొచ్చింది. చివరగా "ఫుట్టిన తరువాత ఏం చేశావన్న దాంట్లో సెలబ్రేషన్ వుండాలికానీ, పుట్టినందుకే సెలబ్రేట్ చేసుకొనే వాళ్ళు అత్యంత మహా చేతగానివాళ్లని నా నమ్మకం" అని ముగిస్తాడు.

ఇంకో సందర్భంలో మనం చాలాపెద్దవి అనుకొనే విషయాలు ఇంకొకరి దృక్కోణంలోంచి ఎంతచిన్నవో చెబుతూ భారత్,పాక్‌లు కాశ్మీర్‌కోసం తగువులాడుకోవడాన్ని బళ్ళోపిల్లలు బలపంకోసం కొట్టుకోవడంతో పోలుస్తాడు. ఇదే విషయంలో మన అల్పమైన పరిధుల గురించీ మాట్లాడుతూ సిధ్ధార్ధ కాలేజ్ క్యాంపస్ పరిధినుంచి మొదలుపెట్టి పటమట లంక పోలీస్ స్టేషన్, విజయవాడ, ఆంధ్ర, ఇండియా, ప్రపంచం పరిధిలోకి మారిపోయి ఇప్పుడు ఈ కాలేజ్ గొడవ నిజంగా పెధ్ధదా లేక అల్పమైనదా అనడిగినప్పుడు నేనిచ్చిన ఇలాంటి ఉదాహరణొకటి గుర్తుకొచ్చింది. తనకోసం కత్తిపోటుకి గురైన మిత్రుణ్ణి ఇంతవరకూ కలవనైనా కలవలేదుగానీ, ఆ పొడిచిన వ్యక్తిని కౌగిలించుకొని ఆప్యాయంగా మాట్లాడాను అన్నప్పుడు నాకు Fine Balance - Rohin Mistry లో క్లైమాక్స్ గుర్తొచ్చింది. పాత్ర్లల పేర్లు గుర్తులేవుగానీ ఎంతో సన్నిహితంగా మెలిగిన ఆ నలుగురూ ఏవో సంఘటల వల్ల ఎఫెక్టవ్వడం అలా వుంచితే ఎదురుపడితే కనీసం గుర్తించడానికి కూడా నిరాకరించడం అప్పట్లో నన్ను depressionకి గురిచేసింది.

"శ్రీదేవి లాంటి అందగత్తెని తనలో వుంచుకొనే అర్హత మనిషి నిర్మించిన ఏ ఇంటికీ" లేదన్నప్పుడూ, "తనని పొందె అర్హత ఎవరికీ లేదని అన్నప్పుడూ" మాత్రం నా ఆలోచనలను, నా మాటల్నీ దొంగిలించి నా అనుమతిలేకుండా తన పుస్తకంలో వాడేసుకున్నందుకు కోపం వచ్చింది. అంత "అందం"వున్నవాళ్ళు నాకూ తారస పడ్డారు. ఏదో సాధించాలని తపనపడి చివరకి పెళ్ళిచేసుకొని they had ceased existing as them selves or simply they had "become dead". వాళ్ళ పెళ్ళి విషయంలో నాదీ సరిగ్గా ఇదే అభిప్రాయం. కొంత మందినైతే "why do you wanna die?" అనడిగేశాను. "ఇన్నాళ్ళూ కష్టపడి చదివిందీ, నీకంటూ ఒక ప్రత్యేకతను సాధించిందీ నిన్నునీలా గుర్తించలేని మొగుడు అనే ఒక అహంభావికి అర్పించి వంటింటికీ, పడకటింటికీ పరిమితమైపోవడానికా? ఈ మాత్రానికి ఆ చదువేదో చదవకుండా వుంటే ఇంకొకరు ఆ అవకాశాన్ని సద్వినియోగ పరచుకొనుండేవారు కదా!!" అనడిగినప్పుడు నా ఎదురుగాకూర్చొని నా కళ్ళలోకితొంగిచూసిన empty looks గుర్తొచ్చాయి ఈ భాగం చదువుతున్నప్పుడు.

"రీప్రోగ్రామింగ్" అన్న topicలో ఈయన చెప్పినట్లే నేను కొంత మందిని అడిగాను. "Lets say you were born in that nation/religion/caste, wouldn't you be supporting and/or respecting that?" అని. సమాధానం సంగతలా వుంచి ప్రశ్నను అర్ధంచేసుకున్న వాడొక్కడూ కనబడలేదు నాకు. ఆఖరుకి నేనూ ఈయన ఈ విషయంలో ఇచ్చిన conclusionకే వచ్చాను. "People around us decide what opinions we are supposed to have. Most of the us follow them blindly and then find reasons supporting them. A clear case of letting the opinions settled in before any information is gathered."

డబ్బు గురించి ఈయనన్న మాటలతోకూడా ఏకీభవిస్తాను. అనుభవించేస్వాతంత్ర్యం లేనప్పుడు(తరువాతి తరానికి pass on చెయ్యాలికదా) ఎన్నికోట్లున్నా అనవసరం. డబ్బుకున్న ప్రయోజనం సుఖాన్నీ, సౌకర్యాన్నీ కలిగించడం. అందుకు ఉపయోగపడని డబ్బు విలువ శూన్యం. నా కొలీగ్ ఒకాయన ఇలా అంటుండే వాడు "నీ బ్యాంకు accountలో పడున్న డబ్బు విలువ గుండుసున్నా. దాంట్లోంచి ఎంతమొత్తమైతే ఖర్చుపెడతావో అంతమేరకు విలువైన వస్తువు/సేవ నీకు సొంతమవుతుంది." ఆయనపేరు పండూరి శివ. ఎప్పుడైనా హైడీలో కలిస్తే మాట్లాడండి ఇలాంటివి చాలా చెబుతాడు. ఒకమ్మాయి మీదగ్గరకు వచ్చి నేను కోటిరూపాయలాస్థివున్న అబ్బాయిని/అమ్మాయిని పెళ్ళిచేసుకొని సుఖంగా స్థిరపడిపోవాలా? లేక ఉద్యోగం చేసుకుంటూ జీవితాన్ని సాగించాలా అంటే మీరెం సలహా ఇస్తారూ? నేనైతే కుక్కకాపలాకాసి తరువాతితరానికి అందించాల్సిన డబ్బుకన్నా life style ముఖ్యమనీ ఉద్యోగం చేసుకుంటూ నీ జీతాన్ని నీకోసం ఖర్చుపెట్టుకోగలిగే స్వాతంత్ర్యం ముఖ్యమనీ చెవుతాను. చెప్పాను. ఇప్పుడదే చేస్తున్నాను. ఈయనన్నట్లుగా ఆ తరువాత ఏదో తరంలోవాడు ఈ డబ్బంతా క్షణాల్లో ఖర్చుపెట్టేశాడనుకోండి... మనమూ, మన ముందుతరాలవాళ్ళు టోకుగా వెధవాయిలమైపోతాం. అయినా తరువాతితరానికందించాల్సింది ఆత్మాభిమానాన్నీ, శక్తి సామర్ధ్యాలనీ, విలువలనే కానీ "నువ్వేమీ చెయ్యకపోయినా ఫర్లేదుననే" ధైర్యాన్నికాదు. ఇది వదలనంతవరకూ స్కాములూ, కట్నాలకోసం వెధవ్వేషాలూ, జీవితాన్నే పణంగా పెట్టి డబ్బుసంపాదించడాలూ ఆగవు. దేశమూ బాగుపడదు.

చివరగా సన్నాసుల గురించి ఒక మంచిమాటంటాడు. ఏపనీ చేయడానికి ధైర్యంచాలని పిరికి సన్నాసులు తీరా నువ్వుచేసిచూపిన తరువాత దాని success/failureకి కారణాలు వెదుకుతారు అంటాడు. ఉదాహరణగా గవాస్కర్ ఔటయ్యి పెవిలియన్‌కి వెళితేనంటా.. అక్కడుండే మోకలి ప్యాడ్స్‌తీసే అటెండర్‌కూడా "ఆ బంతిని ఆడకుండా వుండాల్సింది" అని సలహా ఇచ్చేవాడట. ఇది ఆఫీసుల్లో నిత్యం ఎదుర్కొనే సంఘటన కాదంటారా? మనకెలా చెయ్యాలో తెలినప్పుడు, చేసిచూపే తెగువ, సామర్ధ్యం లేనప్పుడు పక్కన పడుండాలి. అంతేకానీ చేస్తున్నవాడి పనిలో లోపాలువెదకకూడదు కదా. ఒక వేళ విజవంతమైతే అది తమ సలహాని పాటించడం వల్ల అనీ, ఓడిపోతే తమ సలహాని పాటించకపోవడం వల్లే అనీ రొదపెట్టే రొదపిట్టలను పట్టించుకోవద్దంటాడు. నాకైతే ఇది గుర్తొచ్చింది.
Every revolutionary area – in science, politics, art, or whatever – evokes three stages of reaction.
They may be summed up by the three phrases.
1) Its impossible- Don't waste my time.
2) Its possible, but it is not worth doing.
3) I said it was a good idea all along.
--Clarke's Law of revolutionary ideas.

చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా వున్నాయండి. డబ్బెందుకు అన్నదాంట్లో.. "ఒక abstraction" అంటూ we pot our labour using money అన్నట్లు మాట్లాడతాడు. ఓపికున్నప్పుడు శ్రమనుచెసి దాన్ని డబ్బుగా మార్చి, దాచుకొని మన అవసరమైనప్పుడు ఆ డబ్బును (ఖర్చుబెట్టి కొనడంద్వారా) మళ్ళీ శ్రమగామార్చుకుంటాం అన్నట్లు అంటాడు.మనకు తెలిసిన శ్రమని డబ్బుగా మార్చుకొని మనకవసరమైనప్పుడు అదేడబ్బుని మనకవసరమైన ఇంకొక శ్రమగా మార్చుకుంటాం. అనగా ఈ డబ్బు అనేది an abstract form of labour. వావ్ ఎంత బాగుంది!! Money is that to labour, what a battery is to electric charge. ఎంతచక్కగా చెప్పాడు!! క్షణక్షణం అనే సినిమా ఈయన శ్రీదేవికి రాసిన ప్రేమలేఖట. అవునుకదా!! ఆల్రెడీ తాజ్‌ని ఇంకొకరు నిర్మించేశారు కదా...!! కాబట్టి ఈయన ఈ చిత్రాన్ని నిర్మించాడన్నమాట.

దడుసుకుచచ్చాను

2011-08-26T20:27:00.002+05:30

ఈరోజు నేను దడించాను అనగా దడచూసి తరించాను కాదు కాదు భరించాను. మాస్టారూ పస్టాపంతా టైటానిక్‌కి అనుకరణ కాదూ? అక్కడైక్లాసు వీరోయిను ఇక్కడ సైకో వీరోయిను. అక్కడ అమ్మాయికి నాన్నుండడు ఇక్కడ అమ్ముండదు. అమ్మాయి అభిప్రాయాల్నెవరూ పట్టించుకోరు. సో అంతడబ్బున్నా అసంతృప్తి. ఇస్టంలేని పెళ్ళి. అక్కడ అమ్మాయిని డాసనుగారు paintings తో మెప్పిస్తే, ఇక్కడేమో ఫోటోలు. రోజ్ అలా పడిపోవడమూ వీరోఅయిన జాక్ డాసను దూకేసి రక్షించడమూ, ఆ పిల్ల తనవాళ్ళని వదిలేసి జాక్‌గారితో లోయరు డెక్కుకెళ్లడమూ (సినిమాలో బైటకెళతారు). అక్కడ ఆర్ము రెజ్లింగూ, ఇక్కడ ఏకంగా ఫైటింగూ. అన్నట్టు గుర్తొచ్చింది ఇలా కొడతాను అని design చేసుకొని కొట్టడం Sherlock Holmes నుంచి ఎత్తేసిందికాదూ. ఈ పోలికలు చాలదన్నటు తిరిగొచ్చినప్పుడు మళ్ళీ ఆయన ఒక పేద్ద blue stone (Le coeur de la mer??) వున్న గొల్డ్‌చైను వీరోయినుకిస్తాడు.

బ్రహ్మానందం,అలీలు కామెడీజేస్తరు భయ్. ఆళ్ళేంజేసినా అదే కామెడీ అయిపోద్దనుకుంటే ఇట్టగేవుంటది..

సోనూసూద్ విలనీ బాగుంది. దీనికి మించి ఈ సినిమాలో కొత్తదనమేదీ లేదు కాజల్ వాయిస్‌ని మినహాయిస్తే. ఈయన కాలు ఇంతకీ ఎందుకు విరిగిందో ఎవరైనా చెబుదురూ ప్లీజ్ :). ఇదికూడా హిందీ సినిమా వెల్కం లోంచి ఎత్తుకొచ్చినది కాదుకదా!!

మనం నాగచైతన్యకి అర్జంటుగా అలవాటు పడిపోవడం మంచిది. నటించడంలో లేని తపన ఈయనకు సినిమాలు తీయడంలో వున్నట్లుంది. ఒక్కడైలాగు, ఒక్క expression సరిగా లేవు. ఓపక్క టేకుటేక్కీ రీలు వేస్టవుతుంటే ఈయన చాతాళం ఇంతేలే అనిచెప్పి రాజీకొచ్చుంటాడు దర్శకవరేణ్యుడు. ల్యాకపోతే... షాటోకే చేసినందుకు తలంటుపొయ్యాలనిపించింది.

వీరోయిను సైకోరోల్లో బాగా జీవించింది. ఎప్పుడూ ఏడవడేమేనాయె లేదంటే మొహమంతా అదోలా పెట్టుకొనుండటం. ఏమైనా జోడీ మేడ్డు ఫర్రు ఈచ్చు అదరు. అవునుగానీ... ఎవరైనా అబ్బాయి తరఫువాళ్ళని కలవడనికి వెళ్ళేటప్పుడు అందులోనూ మొదటిసారి... చీర అలా కట్టుకెళతారా? ఐటం సాంగుకెయ్యాల్సిన సోకు వాళ్ళింటికెళ్ళేటప్పుడు చేసుకెళ్ళింది అమ్మడు. ఇది స్క్రీన్‌ప్లే చాతాళం కాబోలు.

సినిమానే ఇలా కళా"ఖండం" (అతుకుల బొంత) ఇలా ఏడ్చిందంటే ఇహ ఎడిటింగులో బాలకృష్ణ సినిమాల్ని తలదన్నే ఫుటేజుండుండాలి. ఎక్కడా అవసరంరాని లాజిక్కు హీరోగారు కారుటైరుని ఆక్సిజన్ ట్యాంకులా వాడుకున్నప్పుడు తళుక్కునమెరిసేసరికి ఇహ నవ్వాపుకోలేకపోయాను. అయ్యా ఇది క్లైమాక్సు.

మొత్తం టీంని గుర్తుపెట్టుకొని ఏఒక్కడి పేరున్నా ఆయా సినిమాల్ని చూడకుండా జాగ్రత్తపడదామన్నంత చిరాకొచ్చింది సినిమాచూశాక. ఇంతోటి సినిమాకి టీవీల్లో ఆహా ఓహో అంటూ ఊదరగొట్టడం outright robbery తప్ప మరొహటికాదు. దీన్ని హాల్లో చూసి "చిత్ర"వధననుభవించిన వారికి నా ప్రగాఢ సానుభూతి. సినిమా నిఖార్సైన చెత్త కాగా ఇలాంటి చెత్తని తెలుగు సినిమా కాబట్టి, తేరగా వచ్చింది కాబట్టీ చూడాల్సి రావడం నా దౌర్భాగ్యం. ట్రెండుననుసరించి ఈసారికి దీనికో నంది ఖాయం :D

సావర్కారూ గాంధీ ఇంకా... భారతదేశ చరిత్ర

2011-08-24T15:51:00.004+05:30

వేరు పురుగు చేరి వృక్షంబు జెరుచును

చీడపురుగు చేరి చెట్టు జెరచు

ఎర్రపురుగు జేరి చరిత్ర జెరచురా

విశ్వదాభిరామ వినురవేమ!

అని "నార్ల"వారనుకుంటా పేరడి రాశారు. ఈ మధ్య ఒక చిన్నపుస్తకం చదువుతుంటే చరిత్రను జెరచింది ఒక్క ఎర్రపురుగులేనా కాషాయప్పురుగులుకూడానా అని ఒక సందేహంవచ్చింది. కాషాయంకూడా ఎరుపేకదా అంటారేమో? కావచ్చు.

కధ చాలా పాతదండీ కొన్నాళ్ళ క్రితం శ్రీమాన్ మణిశంకర అయ్యరువారు అండమాన్ సెల్యులార్ జైల్లో వీర సావర్కార్‌గారి ప్రవచనాన్ని తొలగించడం అంతపాతది, పార్లమెంటులో సావర్కార్ చిత్రపటాన్నుంచాలన్న వివాదమంత పాతదీనూ. ఈ రెండు సందర్భాల్లోనూ నేను గాంధీ మరియు ఆయన అనుచరులూ, సహచరులూ తప్ప మరెవ్వరూ జాతిజనుల గౌరవానికి అర్హులుకారుకారు అని భావించే కాంగ్రెస్‌వారి వ్యవహార శైలిని గర్హించాను. అవునుమరి అప్పటికి నాకు సావర్కార్ గొప్ప అతివాద దేశభక్తుడుగానే తెలుసు. అది నా పదవతరగతి చరిత్ర ప్రావీణ్యం.మణిశంకర అయ్యరువారు చరిత్రమొత్తం ఔపాశనబట్టిన కారణంగా మొదటిదాన్ని నెత్తికెత్తుకొని రెండవఘట్టాన్ని నిరసించారని నా ఉద్దేశ్యంకాదు. ఆయన అజెండాలేవో ఆయనకుండొండొచ్చు.

ఈ పుస్తకం పేరు "ఎవరీ సావర్కార్...?" ఇది 2004 Octoberలో విజయవిహారం పత్రికలో కధనంగా ప్రచురించబడిందట.

సావర్కార్ గారు 1906లో లోకమాన్య సిఫారసుతో లండన్ వెళ్ళి అక్కడనుండి ఇక్కడి విప్లవకారులతో సంబంధాలు నెరపడాన్నీ, "సిపాయిల తిరుగుబాటు"గా చిన్నచూపుచూడబోయిన ఆంగ్లేయులనుకాదని మొదటిసారిగా అది "భారత స్వరాజ్య సంగ్రామని" చాటడాన్నీ, "1857స్వరాజ్య సంగ్రామం" పేరుతోరాసిన పుస్తకాన్ని ఆంగ్ల గూఢచారుల కన్నుగప్పి హాలెండులో ముద్రించి ఇక్కడికి కాపీలు చేరవేయడాన్నీ, మదన్‌లాల్ ఢీంగ్రా చర్యలను సమర్ధించిన విషయాన్నీ మరచిపోరాదంటూనే సెల్యులర్‌జైలులో పడ్డకొద్దికాలానికే విడిచిపెట్టమని అతిదీనంగా ఆంగ్లేయులను వేడుకోవడాన్నీ, మతోన్మాదిగా పరిణామంచెంది విడుదలవ్వడాన్నీ,జిన్నా కంటే ముదుగా ద్విజాతి సిధ్ధాంతాన్ని తలకెత్తుకున్న వైనాన్నీ, గాంధీ హత్యకు పధకరచనగావించడాన్నీ (ఈ అభియోగం దిగంబర్ బాడ్గే ఇచ్చిన సాక్ష్యం "సరిపోక" తిరస్కరించబడిందట), తీరా అయ్యాక ఆప్టే, గాడ్సే లను గుర్తించడనికి కూడా నిరాకరించడాన్నీ,నేరగాళ్ళు అని నిందించడాన్నీ, నౌఖాలీ కి సమాధానంగా బీహార్‌లో అల్లర్లను ప్రోత్సహించడాన్నీ, నెహ్రూ ప్రభుత్వాన్ని తనను విచారణనుంచి తప్పించమని ప్రాధేయపడటాన్నీ, హిట్లర్ తరహా నియంతృత్వాన్ని అభిలషించడాన్నీ, ఆ తరహా complete solution ని సమర్ధించడాన్నీ అది ఇక్కడకూడా అమలుజరగాలని కోరుకోవడాన్నీ ఈ 58 పేజీల పుస్తకంలో చర్చించారు. కేవలం ఈ పుస్తకాన్ని చదివి సావర్కార్ గురించి ఒక అభిప్రాయానికి రావడాన్ని మీరంగీకరించకపోవచ్చిగాక. నాకైతే "సిధ్ధాంతాలతో పోల్చినపుడు జీవితము తృణప్రాయము" అని ఆచరించిచూపిన భగత్ సింగ్,తగిన శాస్తి చెయ్యాలని ఏకంగా ఇంగ్లండులోనే జనరల్ డయ్యర్‌ని హతమార్చి తప్పించుకోవడనికి ప్రయత్నించనుకూడా ప్రయత్నించని ఉధం సింగ్‌ల ముందు చాలా చిన్నవాడుగా కనిపించాడు ఈ పుస్తకంలో నాకు పరిచయమైన సావర్కార్. ఇది చదివాక నాకు ఆర్.ఎస్.ఎస్. వాళ్ళు హిట్లర్ భావజాలాన్ని ఎందుకు నెత్తికెత్తుకుంటారో? ఈ "నిరంకుశుడుకావాలి", నియంతృత్వం రావాలి" అనే డిమాండ్లవెనకున్న అసలుకధ అర్ధమయ్యింది.

ఈ పుస్తకం చదువుతున్నంతసేపూ నామదిలో మెదిలిన మరో పుస్తకం "మన మహాత్ముడు" రచన ఎం.వి. ఆర్. శాస్త్రి గారు ఈయన ఆంధ్రభూమి ఎడిటర్ కూడాను. ఈ రెండు పుస్తకాల్లో గాంధీని పరిచయంచేసిన తీరు పూర్తి భిన్నంగా వుంది. "మన మహాత్ముడు"లో గాంధీని ఒక ఆంగ్ల ఏజెంటు, ఆంగ్లేయుల ప్రాపుకోసం జీవితాంతం అహర్నిశలూ శ్రమించిన కపటి అని నిరూపించడనికి శ్రమించారు. అవేవో ఆనాటి దక్షిణఫ్రికాలోని వార్తా పత్రికల క్లిప్పింగులూ అవీ చూపించి కొంత వరకూ సఫలీకృతులైనారుకూడా. ఇక "ఎవరీ సావర్కార్...?" లోనైతే గాంధీని కరుణకు ప్రతిరూపమనీ, సావర్కార్ సెల్యులార్‌జైలులోంచి బయటపడటానికి గాంధీ చేసిన విజ్ఞాపనలు (కూడా) కారణమనీ ఇంకా ఆయన మతకలహాలనేపధ్యంలో వెలువరించిన అభిప్రాయాల గురించీ చాలా అందంగా చెప్పారు. పాకిస్తానుకి యాభైకోట్లివ్వలని డిల్లీలో చేసిన నిరాహర దీక్ష అనేది నిజానికి మతకలహాలు శాంతించాలని చేసినదట. ఈ యాభై కోట్ల యవారం హిందూ అతివాద సంస్థల దుష్పరచారమట. మరి ఇదే గాంధీ ఇలాంటిదే విజ్ఞాపనను భగత్‌సింగ్ విషయంలో ఎందుకు చెయ్యలేకపోయారు అన్నది నాకిప్పుడు అదనపు సందేహం. ఇదే పుస్తకంలో జిన్నా, ఇక్బాల్‌లు ఖిలాఫత్ ఉద్యమాన్ని "అది(టర్కీప్రజల) వాళ్ళ అంతర్గత విషయం. వాళ్ళపాలకులకోసం వాళ్ల స్వాతంత్రం కోశం మనం పోరాడవలసిన అవసరంలేదు" అంటూ కొట్టిపారేస్తే గాంధీ, నెహ్రూలు అలవిగాని సహృదయతతో దాన్ని నెత్తికెత్తుకున్నారని అందుకుగాను జిన్నా, ఇక్బాల్‌లు గాంధీ, నెహ్రూల సైధ్ధాంతిక స్పష్టత, దక్షతల విషయంలో ఆశనిపాతానికి గురయ్యారనీ వివరించారు శాశ్త్రిగారు.ఆ విధంగా ఏకంగా దేశవిభజనకే గాంధీ, నెహ్రూలు కారణమని దుయ్యబడతారు, గాడ్సేకూడా కోర్టులో తానిచ్చిన వాజ్ఙ్మూలంలో ఇదే అభిప్రాయాన్ని వివరించినట్లు తెలిసింది.

ఇవన్నీ అలావుంచి చరిత్ర గురించే ఆలోచిస్తే ఇలా ఎవరికి నచ్చిన రంగులు వారేసుకోవడమేగానీ నిక్కమైన చరిత్రను ఎలాంటీ కలరింగులూ లేకుండా అందించిన వారెవరైనా వున్నారా? ఇలా ఎవరిష్టమొచ్చినట్లు వాళ్ళు మార్చిరాసుకుంటే కొత్తగా నేర్చుకొనేవాళ్ళపని learning and un-learning cycle లో పడి విలువైన శ్రమా కాలమూ వృధా అయిపోవా? ఒకరి జీవిత చరిత్రలో filter చెయ్యాల్సినవీ, మసిబూసి మారేడుకాయలు జెయ్యాల్సినవీ అయిన అంశాలున్నాయంటే is it worth the effort? ఇలా అబధ్ధాలాడి మనం నిలబెట్టేది ఏవిలువలను? సాధించేది ఎలాంటి స్పూర్తిని? రేపు "మన నాయకులలో ఒక్కడైనా సరైనోడున్నాడా?" అని ఎవరినా అడిగితే మనం ఏం చెప్పుకోగలం. నిజమైన వీరులను అప్రాధాన్యులుగా చేసి మనం ఒక పనికిమాలిన ఉదాహరణను ప్రపంచం ముందునిలబెట్టడంలేదా?

ఇలాంటి వడపోయాల్సిన అబధ్ధాలున్నాయికాబట్టే నేనుమాత్రం చరిత్ర అంటే ఏ రెండవ ప్రపంచ యుధ్ధకాలంనాటి యూరోపు చరిత్రో చదువుకుంటాను భారత చరిత్ర వైపుమాత్రం కన్నెత్తిచూడను. ముందుదాన్ని నిజాయితీగా రాయమనండి అప్పుడు చూద్దాం.

Sorry

2011-08-12T11:46:00.001+05:30

పంచాక్షరి మంత్రమా అష్టాక్షరి మంత్రమా అనేది ఒకప్పుడు పే....ధ్ధ గొడవట. దాన్నే దశావతారం సినిమాలోకూడా చూపించారనుకుంటాను. నన్నడిగితే ఈ రెండిటికన్నా శక్తివంతమైనది sorry అనే ఆంగ్ల పంచాక్షరి అంటాను. ఇదెంత 'ఫవర్ఫుల్లంటే' దీనినొక్కపరి ఉఛ్ఛరించినంతమాత్రముననే శ్రీశైల శిఖరమును దర్శించిన ఎఫెక్టు కలుగును(సర్వపాపములూ పటాపంచలగును). ఇది మన పురాణపురుషులకు తెలియకపోవటం వల్లనే ఎవరోకరి శాపాలకు బలైపోవడమో, అర్ధాంతరంగా తనువుచాలించడమో చేసి అల్పాయుష్కులుగా జీవించారని నా నిశ్చితాభిప్రాయము. అదే తెలిసుంటే శిశుపాలుడు కృష్ణుణ్ణి తిట్టినప్రతిసారీ ఒక 'సారీ'తో దాన్ని cancel out చేసుండేవాడు, అన్నితిట్టించుకోనీ, చేతిలో సుదర్శనాన్నుంచుకొనికూడా ప్రయోగించలేక కృష్ణుడు బిక్కమొహంవేసుండేవాడు. దుర్యోధనుడు ధర్మరాజును కలిసి జరిగినతప్పులన్నీ సారీతో సరిపెట్టమని హుంకరించుండేవాడు. లాగితన్నినందుకు దూర్వాసుడే రియలైజయ్యి సారీచెప్పుంటే వేంకటేశుడికి ఇలా అవతారమెత్తి బడుధ్ధాయిలకోరికలన్నీ తీర్చాల్సిన అగత్యం పట్టుండేదికాదు. కావాలంటే చూడండి మనం రోడ్డుపై వెళుతుంటామా ఒక నిలువు గాడిద అడ్డదిడ్దంగా వెళుతుంటాడు. మనంగానీ ఆపి "ఏంటమ్మా...? ఇలావెళుతున్నావు?" అని తెలుగువిలనుడు 'షఫి'లాగా పధ్ధతిగా అడిగామనుకోండి. ఏమంటాడో తెలుసా? "నీకేంట్రా??? నీకు తగల్లేదుగా??" అని వాడి పధ్ధతిలో వాడంటాడు. అదే ఒకవేళ వాడు మనకు తగిలాడనుకోండి. అప్పుడు sorry చెప్పేసి చక్కాపోవడానికి లైసెన్సును మనదగ్గర గుజుకొనిపోతాడు. మనంగానీ ఆపై ఇంకేమైనా అన్నామనుకోండి... "సారీ చెప్పాగా??" అంటాడు ఇంచుక కోపమూ,చిరాకూ నిండిన స్వరంతో. అంతలావున సారీ చెపితే మనం తిరిగి మళ్ళీ "ధాంక్యూ" (అయ్యా!! ఇది అష్టాక్షరి మంత్రం దీన్ని గురించి మళ్ళా వీలున్నప్పుడు చర్చిద్దాం) కూడా చెప్పలేదన్న కోపం వాడిగొంతులో ధ్వనిస్తుంటుంది. మొత్తనికి మనం గ్రహించాల్సిందొకటే he has bought his impunity with the word sorry. కాబట్టివాడి పాపములన్నియూ ప్రక్షాళనముగావించబడినవి అంతియేగాక ఇకపై వాడికిక ఏపాపమూ అంటదు. ఇదొక్కటనేకాదు ఇంకాచాలా వున్నయ్... బస్సుకిటికీల్లోంచి తలకాయలు బయటకిపెట్టి చొక్కాలపై డిజైన్లువేసే గాడిదలూ, ఇళ్ళపైకప్పులమీదినుంచి రోడ్డుమీద చెత్తను విసిరేసే సోమరులూ, తమ అవయవాలను తమ స్వాధీనంలో వుంచుకోవడనికిష్టపడక ఇతరులకు తాటించే వెధవాయిలు ఇలా అందరూ అన్నమాట. పోనీ వీళ్ళేమయినా నిజంగా జరిగిన తప్పుకు ఫీలయిపోయి అలా చెబుతారా, మరోసారి అది ఆవృతంగాకుండా చూసుకుంటారా అంటే అదేమీలేదు. చాలా careless గా ఈ సారీని ముష్టి వేస్తారు. ఈ సారి ఎవరినా ఇలా సారీ అంటే "ఏదీ.. అదే సారీని నీ మాతృభాషలో చెప్పు" అనడిగిచూడండి తెలుస్తుంది వాళ్లకు సారీలోని లోతేమిటో. పార్లమెంటరీ పరిభాషలో "సారీ" చాలా పెద్ద పదమట అలాగే ఒక శాశన సభ్యుడు ఇంకొక శాశన సభ్యుణ్ణి సారీ అడగడం కూడా. అంతెందుకు ఇంగ్లీషురాణీగారు మనదేశానికి వస్తే జలియన్‌వాలా భాగ్‌లో డయ్యరుడు జరిపించిన దమనకాండకు బాధ్యత వహించి మనం సారీ చెప్పమని మాత్రమే ఆమెని కోరాం అంతేగానీ కాళ్ళుపట్టమనో, కన్నీళ్ళుపెట్టమనోకాదు. అప్పట్లో దాన్ని మురుదనాయగం సినిమాకోసం కమల్ హాసన్ యూనిట్ వాళ్ళు రికార్డుచేశారనుకుంటాను తెగచూపించేవాళ్ళు. అందులో చూడాలి ఆమే కవళికలు సారీ చెప్పేటప్పుడు. సర్లెండి అవన్నీ పాతచింతకాయ పచ్చళ్ళు. ప్రస్తుతం మనం చట్టసభల్లో వంశవృక్షాలు తరచిచూసే యుగంలోవున్నాం.

Oriental Englishలోని sarig అన్నపదం నుండి sorrow అన్నపదంపుట్టి దాని spelling కొన్ని అవకరలకు లోనై sorryగా మారిందట. దానర్ధం అక్షరశ: ఐతే "(జరిగిన తప్పుకు) చింతిస్తున్నాను" అనీ భావాత్మకంగా ఐతే "క్షమించండి" అని అర్ధం. ఈ రెండిట్లో ఏ భావమూ పలికించకుండా కేవలం అక్షరాల్నిమాత్రమే ఒలికించేవాళ్ళంటోనే నాకు చాలా ప్రాబ్లం. అంతేకాదు కొన్నిసార్లు జరిగిన పొరబాటుకన్నా సారీనే ఎక్కువ బాధిస్తుందండోయ్. కొన్ని తప్పులకు సారీలుండవు మరోసారి ఇలాజరగదు అని మౌనంగ కళ్ళతోచేసే బాసలుతప్ప. అయితే ఇవన్నీ కొంచెం దగ్గరివారితోనే.

డాలరూ యువానూ

2011-08-09T11:51:00.004+05:30

ప్రస్తుతం చైనా అమెరికాను శాశించేంత పై స్థాయిలోవుందని. భవిష్యత్తులో చైనా తన కరెన్సీ ని అంతర్జాతీయ మారకం స్తాయికి promote చేసుకోవచ్చనే ఊహాగానాలు మొదలయ్యాయి కదా. ఒకవేళ డాలర్‌ని యువాన్ 'replace' చేస్తే ఏమవుతుంది అనే ఒక చిన్న ఆలోచన వచ్చింది. నాకు తోచినవి.

కంప్యూటర్ కీ-బోర్డ్‌పై shift+4 నొక్కితే $ బదులుగా ¥ టైపవుతుంది.
ఇకనుంచి ఆంజనేయస్వామి డాలర్లకు బదులుగా మెడలో ఆంజనేయస్వామి యువాన్‌లను వేసుకొని తిరగాల్సుంటుంది :)
అమెరికాలోని డాలర్‌స్టొర్లన్నీ యువాన్ స్టోర్లుగా పేరు మార్చుకుంటాయి.
ఇక software industry దగ్గరికొస్తే... అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా పాత unix shell-script తిరగరాయాల్సుంటుంది. ఇహనుంచీ $PATH variable ని ¥PATH variable గా వ్యవహరించాల్సుంటుంది.
మనవాళ్ళందరూ ఇంగనీరింగు పూర్తికాగానే CHOEFL(చోఫెల్) పరీక్షకోసం ఎగబడతారు. ఇంటర్వ్యూ పాసవడానికి చైనీస్‌(చైనిష్??)తో బాటుగా కూసింత 'కుంగు ఫూ' కూడా నేర్చుకుంటారు.
చైనీస్ నూడుల్సన్నీ స్టార్ హోటళ్ళ మెన్యూలో main course అనే సెక్షన్‌లో చొరబడిపోగా. రోడ్దుప్రక్కన తోపుడుబళ్ళలో బర్గరులు తయారయిపోయి ప్లేటు పది రూపాయలకి అమ్ముడుబోతుంటాయి.
1.5 మరియు 2.5 లీటర్ల టీ-బాటిల్స్ Thums Up బాటిళ్ళ స్థానే ఫ్రిజ్జుల్లో సగర్వంగా తలెత్తుకొని కూర్చుంటాయి.
అమెరికన్ ఇంగ్లీషులోని ప్రతొక్క idiomatic phrase నీ హాస్యానికి గురిచేస్తూ జోకులు internetలో వెల్లువెత్తుతాయి. పనిలోపనిగా "keep off the grass" లాంటివాటికి బదులుగా వాటి చింగ్లీష్ సమానార్ధకాలైన "The grass is smiling. Let it smile" లాంటివి ప్రాచుర్యంలోకి వస్తాయి. వాటి కవితాత్మకతకు మనం ముగ్ధులై మురిసి ముక్కలై పోతుంటాము.
శ్రీశ్రీ కవితని "చంపెయ్యి చైనా!! చించెయ్యి చైనా!! చచ్చేట్టు శంఖం పూరించు చైనా" అని మార్చిపారేస్తారు. :) . (చదువుడు: గర్జించు రష్యా!! గండ్రించు రష్యా!! పర్జన్య శంఖం పూరించు రష్యా!!)
కొత్తగా 'బుష్షిస్టు, ఒబామిస్టు సాయుధ దళాలు' ప్రజల్ని కమ్యూనిజపు కబంధ హస్తాలనుండి రక్షించడానికి 'బర్గరు పొట్లంద్వారా మాత్రమే అధికారం సాధ్య'మనే భావజాలంతో కేరళ, బెంగాల్‌లో అధికారంలోకొస్తుంటారు.
రాత్రికిరాత్రి జాకీచాన్‌కీ బ్రూస్‌లీకీ అభిమాన సంఘాలేర్పడిపోయి. వీళ్ళిద్దరూ తన్నుకు చస్తుంటారు. మధ్యలో బాలకృష్ణ, చిరంజీవి అభిమానులు ఏదిక్కూతోచక నిలువుగుడ్లేసుకొని చూస్తుండిపోతారు. జాకీచాన్ ఒక రాజకీయ పార్టీ పెట్టొచ్చుకూడా "సామ్యవాద న్యాయం" అనే నినాదంతో.
మంచమ్మాయ్ ఇహనుంచీ చైనాయాసలో మనల్ని ఎడాపెడా వాయించేస్తుంది. పస్తుతానికి ఆ ఘోర పరిణమాన్నూహించుకుంటేనే వంటిమీద పాములూ కప్పలూ పాకినట్టుగా వుంటోంది.
అల్-ఖైదా వాళ్ళు తమ అరబిక్ యాక్సెంటులో చైనీసును పలకలేక చస్తుంటారు.

Muhammad: A Biography Of The Prophet - Karen Armstrong

2011-07-25T11:57:00.000+05:30

ప్రవక్త మహమ్మద్‌ని ఇంత బాగా defend చేసిన పుస్తకాన్ని ఈ మధ్యకాలంలో చూడలేదు. మొత్తానికి ఈయన గురించి మనకు తెలిసిందంతా Martyrs of Cordoba స్ఫూర్తిని సంతరించుకొని పశ్చిమదేశాల తత్వవేత్తల అపోహలు, కొండొకచో అపార్ధాల సమాహారమేనంటుంది. "ఆ మాత్రపు అసంబధ్ధతలు, అసహ్యాలూ బైబిల్‌లో కూడా వున్నాయి కళ్ళుపెట్టుకొని నిష్పాక్షికంగా చూడగలితే" అనే ఈవిడ తన తొలినాళ్లలో ఒక నన్‌కావడం ఈవిడ వాదనకు సాధికారత చేకూర్చే విషయం. క్రీస్తునీ, మహమ్మద్‌నీ వారివరి చారిత్రక నేపధ్యాల ఆధారంగా పరిశిలించి ఏది జీసస్‌కి అనూహ్యమో అనవసరమో అది మహమ్మద్‌కి అత్యవసరము అని చెప్పడంలో విజయం సాధించింది (నా వరకు). నాకెప్పటికీ మింగుడు పడని ఈ divine inspiration ని మినహాయిస్తే, ఒక సైనికాధికారిగా మాత్రమే(ప్రవక్తగా కాకుండా) చూస్తే నాకైతే మహమ్మద్‌లో చెప్పుకోదగ్గ లోపాలేం కనపడలేదు.

ఈ పుస్తకం చదవడంవల్ల నాకు తెలిసిన కొత్తవిషయాలు లేదా కలిగిన సందేహాలు ఇలా వున్నాయి:

ఇన్నాళ్ళూ al-Lah అన్నపదానికి అసలు స్త్రీలింగమే లేదనుకున్నాను. కానీ al-Lat అనే దేవత ఒకావిడుందట. ఇక al-Lah అనే దేవుడొకాయన వుండగా ఆయనకు ముగ్గురు కూతుళ్ళుకూడా(binat al-Lah) వుండేవారట. అరబ్బుల పాగనిజంలో వీళ్లందరూ దేవతలేనట. మహమ్మద్ తనజీవితంలో ప్రత్నించింది తెగల పేరున తన్నుకుచచ్చే అరబ్బులను ఈ al-Lah పేరున ఒక తాటిపై నిలిపి ఉంచడమేనట.
"Monotheism is a product of civilization" అన్నమాట నాకెంతమాత్రమూ అర్ధంకాలేదు. ఈవిడే తన History of God పుస్తకంలో ఏవిధంగా వివిధ సమాజాల్లోని ప్రజలు ఒక దేవుడు మరీ 'అందకుండాపోతున్నాడ'ని భావించి వేర్వేరు (specialized)దేవతలను పూజించడం మొదలుపెట్టారో వివరిస్తుంది (తొలి అధ్యాయాల్లో).
జీసస్‌పని కేవలం సామాజిక సంస్కరణ మాత్రమే కానీ మహమద్‌కి రాజకీయ సంస్కరణ అనేది తప్పనిసరయినది అదే లేకుంటే అసలు అరబ్బుల ఐక్యతే సాధ్యమయ్యుండేది కాదు.
ఇస్లాంలోనూ, క్రైస్తవంలోనూ Satan అన్న కాన్సెప్టు పూర్తిగా ఒకదానికొకటి విరుధ్ధమట. క్రైస్తవంలో ఈ Satan మనిషిపతనానికీ, స్వర్గంనుండి గెంటివేతకూ కారణమైతే ఇస్లాంలో దేవుడుకి తప్ప మరొకరికి(ఇక్కడ ఆడం) తలవంచడానికి ఏమాత్రమూ ఒప్పుకోవడానికి ఇష్టపడక గెంటివేతకు గురైన దేవదూత అట. మొత్తనికి Satan అంటే material needs కి ఆకర్షితమయ్యే ప్రాణి అని అర్ధం అట. అమెరికా పట్ల అయతొల్లా ఖొమైనీ నిందాపూర్వక ప్రస్తావన "షైతాన్-ఎ-బుజుర్గ్" ని ఆవిధంగానె అర్ధంచేసుకోవాలట.
ఏవిధంగా జీసస్ తను బోధిస్తున్న మార్గం కేవలం ఇజ్రాయెలైట్స్‌కి మాత్ర్రమే అని అభిప్రాయపడ్డాడో అదేవిధంగా మహమ్మద్‌కూడా తన మార్గం అరబ్బులకు మాత్రమే అని అభిప్రాయపడ్డాడట.
ఇస్లాంని అర్ధం చేసుకోవడం క్రైస్తవులకన్నా యూదులకే తేలిక. In fact ఈ రెండూ ఒకదానికొకటి దగ్గరి మతాలు.
తొలినాళ్లలో ముస్లిములు జెరూసలం వైపుతిరిగి తమ ప్రార్ధనలను సమర్పించేవారట. మక్కాను తొలిసారి కిబ్లాగా ప్రతిపాదించింది Al-Bara ibn Ma'rar అనే ఖస్రాజ్ తెగ నాయకుడట. తరువాత మహమ్మద్ అనుమతి లభించడంతో అదే కిబ్లాగా చలామణి అవుతూ వచ్చిందట.
జిహాద్ అంటే కేవలం physical, moral, spiritual and intellectual effort అంటూ... అంతగా సాయుధపోరాటాన్నే ఉద్దేశించాలనుకుంటే ఏ "హర్బ్"అనో, "సిరా"అనో, "మారక"అనో చెప్పుండేవారు అంటుంది. మరి ఈ 'దార్-ఉల్-హర్బ్' అనేది ఎవరి క్రియేషనో అర్ధం కాలేదు.
ఈ నాలుగు పెళ్ళిళ్ళ దగ్గరికొస్తే... ఆ నియమం ఉద్దేశ్యం వేరట. అప్పటి అరేబియాలో మగాళ్ళు ఎంతమందినైనా పెళ్ళిచేసుకోవచ్చట. 'బద్ర్' దగ్గర జరిగిన యుధ్ధంలో చాలమంది వితంతువులూ, అనాధలూ ఐతే వారిని ఆదుకోవడానికి వేరే దారిలేక ఆనాటి సాంఘీక పరిస్థితులను దృష్టిలో వుంచుకొని అలా చెప్పవలసి వచ్చిందట. అప్పటికీ అది ఆ నలుగురుకి పరిమితి విధించడమేకానీ విచ్చలవిడితనానికి ఆమోదముద్రవెయ్యడం కాదట.
పంతొమ్మిదో శతాబ్దపు చివరి నాళ్లవరకూ కూడా equal status for women కోసం పోరాడుతూ వున్నామన్న విషయాన్ని దృస్టిలోపెట్టుకొని మహిళలవిషయంలో ఏడవశతాబ్దిలోనే మహమ్మద్ బోధించిన ఆస్థుల పంపకపు నియమాలనూ,మహిళలకు సాక్షులుగా అంగీకారయోగ్యతను కట్టబెట్టడాన్నీ మరోమారు అర్ధంచేసుకోప్రయత్నించమంటుంది.
మహమ్మద్ జైనబ్‌ని పెళ్ళాడటాన్ని సమర్ధించడం మాత్రం నాకేమాత్రం అర్ధం కాలేదు. "తన ప్రియభక్తునికెప్పుడు అవసరమొచ్చినా అల్లా ఒక వెసులుబాటు కల్పిస్తాడులే" అని అయేషా దెప్పిపొడిచిన ఘట్టం మాత్రం నవ్వుతెప్పించింది.
అయేషా, ఆవిడ ధైర్యమూ, తన సౌశీల్యతను నిరూపించుకోవలసిన సమయంలో తను ప్రవర్తించిన విధానమూ నచ్చేశాయి.
మతమార్పిడుల విషయంలోకొస్తే మహమ్మద్ అరబ్బులందరూ ఒక తాటిపై నిలవడానికి ఒక divine inspiration అవసరమని నమ్మి తెగలన్నింటికీ అతీతంగా ఒక సమాజాన్ని స్థాపించడానికి రక్తపాతం అవసరమని నమ్మాడేగానీ ఆయన వుద్దేశ్యం యూదులను మతం మార్చడమో (తన లక్ష్యానికి ఆటంకం కానంతవరకూ) లేక ఇంకోటో కాదట. In fact 700 సం|| చుట్టుప్రక్కల ఈ మతమార్పిళ్ళకు వ్యతిరేకంగా ఒక చట్టమే వుందట. ప్రస్తుతం మనంచూస్తున్నదంతా Arab capitalism ప్రభావాలు అంటుందీవిడ.

కులము - కుత్సితము

2011-07-17T10:33:00.000+05:30

నిన్న ఇది మరియు అజ్ఞాతగారి కామెంటు చూశాక ఇది రాద్దామనిపించింది. దోస్త్... thank you for making me think on these lines.

మనుషులు తమ చుట్టుప్రక్కలవారితో interact అయ్యే విధాన్నాన్ని స్థూలంగా ఇలా విభజిస్తాను

1)ఇవ్వడం

2)తీసుకోవడం.

ఇవ్వడం :- ఒక వ్యక్తి మేలును పంచగల పరిధి ఎంతపెద్దగా వుంటే అతనిని అంత ప్రయోజకుడు అంటాను. కాబట్టి ఈ విషయంలో మన పరిధి వీలైనంత విస్తృతంగా వుండాలేకానీ అది ఆ వ్యక్తికో, ఆ వ్యక్తి కుటుంబానికో, కులానికో పరిమితంకాకూడదు. Be nebulous, boundless. Think like God.

తీసుకోవడం:- 'What are you taking credit for?' అనేది ఇక్కడ ప్రశ్న. ఈ పరిధి వీలయినంత చిన్నదిగా వుండాలి. దేశన్నిచూసో, కులాన్నిచూసో, కుటుంబాన్నిచూసో గర్వపడటం గొప్పవిషయమేఅయినా గర్వపడటనికి మరింకేమీ లేకపోతే మాత్రం వాళ్ళు పరానజీవులన్నట్లే. సాధారణంగా తమకంటూ ఒక గుర్తింపును తమ ప్రయోజకత్వంద్వారా ఏర్పరుచుకోలేని డొల్లజీవులు ఆలోటుని ఈ గర్వపడటం అనే విషయంలో కొంచెం over action చేసిమరీ compensate చేస్తుంటారు. కావాలంటే ఈసారి ఈ గర్వపడే వాళ్ళను అడిగిచూడండి "నువ్వు ఎవరో సాధించిన విజయాలను 'అప్‌నాయుంచుకొని' గర్వపడుతున్నావు సరే... నువ్వేమి contribute చేశావు?" అని. సమాధానంగా దూషణలో మరింత 'గర్వవచనాలో' వస్తాయి తప్పితే "తాము ఫలానా పుడింగి పనిచేశామని, దాన్ని తామున్న 'బావి' బయటివాళ్ళుకూడా ఈ విధంగా గుర్తించా"రని మాత్రం నోటినుంచి రాదు. తండ్రి అస్థిని జల్సాచేసే కొడుకును సోమరిపోతన్నట్లే కుల ప్రతిష్టలను, కుటుంబ ప్రతిష్టలను జల్సాచేసే వీళ్ళని కూడా నేను సోమరిపోతులనే అంటాను(అదికూడా వాటికి ఏమాత్రం contribute చెయ్యకుండా. వాళ్ళ contribution అంతకే పరిమితమైతే నేను వాళ్ళని కుత్సిత స్వభావులంటాను. మళ్ళీ అదొకటుంది కదా :) ). కాబట్టి జనులారా వీలైతే extreams కి వెళ్ళి నేను ఫలానా గొప్పపనిచేశాను అని చెప్పుకోండి.

So dear fellas, I there by define కుత్సితత్వము (or petty mindedness) as having a smaller range of ఇవ్వడం and a comparitively bigger range of తీసుకోవడం. Q.E.D.

పుట్టుకతో by chance వచ్చేవేవీ అంత విలువైనవి కాదండీ. నేనయితె "Lets say that you're born in that religion/caste/nation, would you still be having the same opinion?" అనంటుంటాను నా స్నేహితులతో. "Anything that comes to you without thy sweat of brow is worthless" అన్న రాధాక్రిష్ణన్ గారి మాటలక్షరసత్యాలు. ఇంతలావున మనం గింజుకు చచ్చే కులాలు ఏర్పడింది "గుణకర్మ విభాగశ:" అట. సరే అది వదిలెయ్యండి ఆనాలుగో ఐదో కులాల్లో హెచ్చుతగ్గులుండనివ్వండి వాటన్నిటికీ పైనున్నది, వాటనింటికన్ననూ విస్తృతమైనది జ్ఞానము/భగవంతుడు కదా మరి అంత పరిధిని పట్టించుకోకుండా ఈ చిన్న నాలుగు లేదా ఐదు bandsలో ఎందుకు ఇప్పటికీ కొట్టుకుంటూ వుండాలి మనం. నాది better కులం నాది higher కులం అని బీరాలుపోయేమనం The Bestని, The Highestని చేరుకోవడానికి కూడా ఎందుకు ప్రయత్నించం? దేవుడనేవాడొకడుటే, మొత్తం విశ్వాన్నీ కళ్ళముందుచూడగలా వాడికి అంత పెద్ద విశ్వం అనే vast espanse తో పోల్చితే మనం గీసుకున్న ఈ పరిధులెంత infinitesimally small అనిపిస్తాయో కదా. అంత చిన్న spaceలో ఆధిపత్యం నిరూపించుకోవడం పోరాటలు చేసే మనం ఎంత idiotic specimens గా అనిపిస్తామోకదా!

సర్లేండి నేలమీదికొచ్చేద్దాం. మనుషులు సాధించగల గొప్ప పుడింగిపని దేవుడిలో లీనమవ్వడమని దాదాపు అన్నిమతాలు చెబుతాయ్. దాన్ని మోక్షమనండి, నిర్వాణమనండి, ఫనా అయిపోవడమనండి ఇంకా ఏదైనా అనండి. అక్కడ ఈ కులాల పట్టింపులుండవట కేవలం ఆ దేవుడిచెప్పునట్లు నడుచుకున్నామా లేదా అనేదేనట(నన్నడిగితే ఈ మతంకూడా మనకున్న కొద్ది బుధ్ధులను దేవుడికాపాదించడం అంటాన్నేను). అసలుకైతే "ధర్మేచ, అర్ధేచ, కామేచ" మాత్రమేనట మోక్షంకోసం ఎవరికివారే ఈ పిచ్చిగీతలు తెంచుకొని ప్రయత్నించాల్సిదేనట. కుటుంబంలోని వ్యక్తులకే ఆ మోక్షాన్ని recommend చెయ్యలేని, ఆ మోక్షాన్ని సాధించడంలో సహాయపడలేని మనం ఇహ ఈ గుంపులుకట్టి ఉధ్ధరించేది ఎవరిని?

నాకైతే ఇలాంటి పిచ్చి పట్టింపులేని మనిషిగా ఐన్‌స్టైన్ కనిపిస్తాడు. తనెప్పుడు తనను యూదుజాతీయుడిగానో, బాధితుడిగానో భావించుకోలేదట. తన పరిశొధనలు మొత్తం మానవాళికోసం/భగవంతుడు(well! Einstein's notion of God differs widely from that of ours) సృష్టించిన ఈ ప్రపంచాన్నర్ధం చేసుకోవడంకోసం అనుకున్నాడేకానీ యూదులకోసం వారికంకితం చేయడంకోసం అనుకోలేదట. ఇజ్రాయెల్‌కి చాన్స్‌లర్‌గా వుండే అవకాశమిస్తానన్నా "Science cannot be mixed up with politics" అని తప్పుకున్నాడేగానీ ప్రస్తుత నాయకుల్లాగా "వారు ఆజ్ఞాపించారు/కోరుకున్నారు" అంటు ఎగేసుకుంటూ వెళ్ళలేదు. తన విలువ తను తెలుసుకున్న వాడికి ఈ తళుకుబెళుకులు గాజుపెంకులతో సమానం అనిచెప్పడానికి ఒక ఉదాహరణగా నిలుస్తాడు ఐన్‌స్టైన్.

బెంగుళూరూ హ్యారీ పాటరూ ఇంకా... మాయల ఫకీరూ

2011-07-16T09:09:00.000+05:30

కొన్నాళ్ళ క్రిందటి సంగతి. హఠాత్తుగా ఒకరోకు నాకు ఛాప్‌స్టిక్సుతో పెరుగన్నం తింటే ఎలావుంటుంది అనిపించింది. ఇంకేం వెళ్ళి ఊరిమీదపడ్డాను. మొదట బెంగుళూరు మహానగారానికే కేంద్రబింధువైన మారతళ్ళి(దీనివెనకో పేధ్ధ కధవుంది. అదేంటంటే బెంగుళూరువచ్చినకొత్తల్లో ఎక్కడినుండి ఎక్కడికి వెళ్ళాలన్నా మళ్ళీ మారతళ్ళి వచ్చి అక్కడ బస్సెక్కేవాణ్ణి E.g. మెజిస్టిక్కు టు మారతళ్ళి అండ్ దెన్ మారతళ్ళి టు దొమ్ములూరు అన్నమాట) నుండి మొదలుపెట్టి మహాత్మాగాంధీ నడయాడిన రోడ్డు (లేకపోయుంటే దానికా పేరెలా వచ్చుంటుందీ?) వరకు అక్కడినుండి ఇందిరాగాంధీ జన్మించిన నగరు (సేం లాజిక్ హియర్ హిహి)వరకూ కనిపించిన ప్రతిషాపులోనూ ఆఖరికి షూమార్టులూ, ఎలక్ట్రిక్‌షాపులూ కూడా వదలకుండా వెదగ్గా ఎవరో ఒక సాధుపుంగవుడు శివాజీకీ ఛాప్‌స్టిక్స్‌కూగల సంబంధమును వివరించిన పిమ్మట, నేను శివాజీ నగరమునకు కృత్యార్ధినై(??!!) వెళ్ళి కృతార్దినై తిరిగివచ్చాను (మీరు ఫ్లో కటిన్యూ అయిపోండి పిచ్చి డౌట్లేవీ అడక్కుండా). ఆరోజు నాకున్న కొద్దిమంది స్నేహితులనూ పిలిచి ఏదో last supper రేంజిలో మాట్లాడి కొన్న chopsticks సెట్టులో నాకు నచ్చనివాటిని "యిదియే నీకు రక్ష" టైపు డవిలాగులుకొట్టి వాళ్లకిచ్చి వదిలించుకున్నాను. కొన్నాళ్ళకి ప్రతిదీ chopsticks తో ప్రయత్నించి వీటితో ఇంకా ఏముపయోగాలున్నయా అని ఆలోచిస్తున్నప్పుడు నాకు వచ్చిన ఆలోచనలు ఇవి 1)వీరుడికి ఛాప్‌స్టిక్కే ఆయుధం 2) ఛాప్‌స్టిక్కులను pointers గా వాడొచ్చు. ఈ రెండోది నాకు చాలా ప్రాక్టికల్‌గా అనిపించి మీటింగుల్లో వాడటం ప్రారంభించాను. నేను నా pointerను అలా ఇలా కదిలించినప్పుడల్లా మా మ్యానేజరు ఉలిక్కిపడటం గమనించి "Am I intimidating you?" అనడిగితే ఆయనేమన్నాడొ తెలుసాండీ? ఆయన రాత్రే హ్యారీ పాటర్ చూశాడంట నన్నలా ఛాప్‌స్టిక్‌తో చూస్తుంటే హ్యారీపాటరూ ఆయనగారి మ్యాజిక్ వాండూ గుర్తొస్తున్నాయట. ఇంకానయం ఏ డంబుల్డోరో అనలేదు. అదలా వుంచితే ఎవడైనా ఛాప్‌స్టిక్స్ శివాజీనగర్‌లో దొరుకుతాయనుకుంటాడా?

ఇది రీసెంటు. ఐన్‌స్టైన్(మీరు సరిగ్గానే చదివారు ఐశ్వర్యారాయ్ కాదు ఐన్‌స్టైనే) వాల్‌పోస్టర్ కొసం ఈమధ్య పిచ్చపిచ్చగా తిరిగాను. గతానుభవం నేపధ్యంలో ఈసారి కొంచెం మోకాలువాడి... కొడితే కోతి కుంభస్థలాన్నే కొట్టాలి అని నిర్ణయించుకొని కూరగాయల షాపుల్లోనూ, DRDO కాలనీలోనూ, ఇస్కాన్ టెంపులు చుట్టుప్రక్కలా, బెగ్గర్స్ కాలనీ పరిసరాల్లోనూ తిరిగాను. అయినా ఫలితం శూన్యం. ఒకాయనైతే ఒక ఆర్టుషాపులో అడిగితే ఆయన "ఏంది సార్ అది?" అన్నాడు ఆపాటికి ఐన్‌స్టైన్ అంటే ఏదో సహారాఎడారిలో తిరిగే డాల్ఫిన్‌జాతిపేరన్నట్టు. నాకు కాలింది "అదీ... ఆయన ఒక బాడీబిల్డరులే" అని వెటకరించాను. మరి వాడు అమాయకుడో వెటకారిశ్రేష్టుడొ తెలీదుగానీ "అలాగా అయితే జిమ్ముల్లో టై చేయ్యకపోయారా" అన్నాడు. ఛీ... జీవితం జిమ్ముల్లో 'ఆర్నాల్డ్ ఐన్‌స్టైనూ', 'జానీ న్యూటన్' ల ఫోటోలూహించుకొనేసరికి నాకు పిచ్చి'దిగింది'. మొత్తానికి వెదగ్గా వెదగ్గా ఊరవతలున్న 'సేపలమార్కెట్'(అనగా సెంట్రలు)లో దొరికిందది.

మారతళ్ళి ఎప్పుడైనా షాపింగ్‌కి వెళితే అక్కడ బ్రాండ్‌ఫ్యాక్టరీ అని ఒకటుంది. దాంట్లోకి వెళ్ళి ఒక ఐటం పేరుచెప్పి (అదేదయినా కావచ్చు ఆఖరికి TOMMY HILFIGER వాడి tungue cleaner ఐనా కావచ్చు) "ఇది ఎక్కడదొరుకుతుంది?" అని అడిగిచూడండి. వాడు ఖచ్చితంగా ఒక అల్గారిధం చేతికిస్తాడు. అదేంటంటే "ముందుగా గ్రౌండ్‌ఫ్లోరులో వెదకండి అక్కడ దొరక్కపోతే ఫస్టుఫ్లోరులో వెదకండి అక్కడకూడా దొరక్కపోతే ఇంటికెళ్ళండి". వాడలా అనగానే మన చెయ్యాల్సిన పనేంటంటే తిన్నగా సెకండ్‌ఫ్లోరుకెళ్ళడం.

అదండి పరిస్థితి ఎక్కడదొరకాల్సినవి అక్కడ దొరక్కపోవడం బెంగుళూరు మహానగర ప్రత్యేకత. నేనేగనక మాయలఫకీరునయ్యుంటే నా ఐదుప్రాణాలూ ఎక్కడో ఏడుసముద్రాలవతల దాచుకొనేకంటే బెంగుళూరులో ఏ పెన్నులోనో, పెన్సిలులోనో దావుకుంటాను. దాన్ని వెదికేసరికి రాకుమారుడికి బాలనాగమ్మపై ప్రేమ పెచ్చుల్లేసిపోయి "ఆశా మోహముల దరిరానీకోయి" అని దేవదాసు పాటలు పాడుకుంటాడన్నమాట. బిన్‌లాడెన్ మహాశయుడు అన్నాళ్ళపాటు దొరక్కపోవడానికి బెంగుళూరులో దాక్కోవడమే కారణం అని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం. కావాలంటే చూడండి పాకిస్థాన్ అలావెళ్ళాడొలేదో ఇలా దొరికిపోయాడు.

What colour are you?

2011-07-13T17:57:00.000+05:30

నా చుట్టూవున్న, నేను చాలారోజులనుంచీ చూస్తున్న మనుషులని (ఇంకా కరెష్టుగా చెప్పాలంటే human traits ని) మూడురకాలుగా వర్గీకరించి వాటికి గౌణరంగుల్లో ఒక్కోరంగూ ఇచ్చేశాను. Colour codes కేవలం కొండగుర్తులేగానీ వాటికేమీ significance లేదని గమనించ ప్రార్ధన so leave you preconceived opinions about the colours before proceeding further.

Reds: వీళ్ళు people oriented. వీళ్ళకి జనాలు చుట్టుప్రక్కలలేకపోతే పిచ్చెక్కుతుంది. జనాలతో బాగా కలిసిపోతారు, సంబంధాలను చాలా కాలంపాటు నిలుపుకుంటారు. స్నేహాలకు బాగా విలువనిస్తారు. ఒకవేళ తెంపుకోవలసివస్తే చాలాసులభంగా ఆ స్నేహాన్నంతా ఇంకొకరి వైపు divert చెయ్యగలుగుతారు. depressionలు వీళ్ల దరిజేరవు. పెద్దగా hobies వుండవు. ధన్యజీవులు. వీళ్ళు, వీళ్ళప్రక్కవాళ్ళూ ఆనందంగా వుంటారు. కాకపోతే పెద్దగా కెరీర్‌లో రాణించలేకపోవచ్చు ఇతరత్రా కూడా పేధ్ధ పుడింగి పనులేమీ చెయ్యలేకపోవచ్చు. మనుషుల గురించి బాగ చదివుంటారుకాబట్టి జీవితం గురించి సలహాలు,సూచనలు ఇవ్వడానికి బాగా పనికొస్తారు.

Greens :Career oriented. వీళ్ళు సాధారణంగా వీళ్ళ కెరీర్‌లో ఉన్నతంగా వుంటారు. బాగా సంపాదిస్తుండవచ్చుకూడా. మేధావులు, successful people కూడా. మిగతావాళ్లందరూ వీళ్లతో కలిసుండాలనుకున్నా, వీళ్ళు మిగతావాళ్ళతో కలిసున్నా అది కేవలం professional. కొంచెం schemy గా shrude కూడా వుండొచ్చు. స్నేహితులు ఎక్కువగా వుండకపోవచ్చు. ఉన్నకొద్దిమంది స్నేహితులతో మాత్రం స్నేహం చాలా గాఢంగా వుంటుంది.

Blues: Passion oriented. వీళ్లకి స్నేహితుల కన్నా, career కన్నా వాళ్ళ hobies and passions ఇష్టం. ఎప్పుడూ ఏదో చేస్తూ వాళ్లకిస్టమైన రంగాల్లో ముందుకెళ్ళాలనీ, జ్ఞానసముపార్జన అంటూ నడుస్తుంటారు. బొత్తిగా అమాయక జీవులు. అటు జనాలగురించీ తెలీక, ఇటూ schemy గానూ వుండక ఒక పిచ్చి interface ని మిగతా ప్రపంచానికి expose చేస్తుంటారు. వీళ్లకికూడా చిల్లర స్నేహితులు తక్కువగానూ గాఢ స్నేహితులు ఎక్కువగానూ వుంటారు. చాలాసార్లు off the main stream గా వుంటాయి వీళ్ల ఆశయాలు.

గమనిక: నిజానికి పూర్తి redగా, పూర్తి greenగా,పూర్తి blueగా ఎవరూ వుండరు. అందరిలోనూ అన్ని అంశలూ వుంటాయి. కొందరిలో ఒక అంశ మిగతా వాటిని dominate చెయ్యడం వల్ల వాళ్ళు ప్రముఖంగా ఆ రంగులో కనిపించవచ్చు. నా ఈ సిధ్ధాంతం కూడా అన్ని సిధ్ధాంతాల్లాగే ceteris paribus తో ప్రారంభమవుతుంది. ముఖ్యంగా డబ్బు విషయంలో.

So what colour are you?